เรมี่, อาเทมอส และโจบอง ยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มบุคคลลึกลับ
“ข้าจะถามเป็ครั้งสุดท้าย” ชายชุดดำก้าวออกมาข้างหน้า
“ส่งเ้าหมาตัวนั้นมาให้พวกเรา แล้วข้าจะปล่อยพวกเ้าไป”
โจบองแสยะยิ้ม “โอ้โห เ้าคิดว่าพวกข้าจะเชื่อเ้ารึไง?
หึหึ เ้าไม่รู้หรอกว่าข้าเป็ใคร!”
เรมี่เหลือบตามองโจบอง “เ้ากำลังจะทำอะไร?”
“แน่นอนว่าข้าจะอัดพวกมันให้ราบไปเลยน่ะสิ!”
“เ้าแน่ใจ?”
“แน่ใจสุดๆ!”
โจบองะโออกมาข้างหน้าอย่างมั่นใจ
ขาของมันเหยียบลงบนพื้นดินก่อนจะตั้งท่าเท่ๆ
“เตรียมตัวตายซะ ศัตรูผู้โง่เขลา!”
เงียบ…
“อ่ะ… เอ๋?”
โจบองขยับตัวไปมา ขมวดคิ้ว “ทำไมพลังของข้าไม่ทำงาน?”
ชายชุดดำหัวเราะเยาะ “โอ้? ดูเหมือนเ้าจะไม่ได้เก่งขนาดนั้นนี่”
ทันใดนั้น
เงาของชายชุดดำพลันแปรเปลี่ยนเป็ใบมีดสีดำพุ่งเข้าหาโจบองอย่างรวดเร็ว!
“เฮ้ย! เดี๋ยวสิ ข้ายังไม่พร้อม!”
โจบองะโหลบอย่างหวุดหวิด
แต่ใบมีดเฉียดผ่านขนของมันไป
“เรมี่! อาเทมอส! ข้าคิดว่าข้าอาจจะต้องให้พวกเ้าจัดการเองล่ะ!”
เรมี่ตบหน้าผากตัวเอง “ข้าไม่น่าปล่อยให้เ้าทำตัวเกินหน้าเกินตาเลยจริงๆ!”
อาเทมอสชักดาบของเขาออกมา “ไม่มีทางเลือกแล้ว เราต้องสู้!”
เรมี่กระชับค้อนของเขา “เอาล่ะ ถ้าพวกเ้าอยากสู้
ข้าจะให้พวกเ้าได้สิ่งที่้า!”
ศัตรูลึกลับไม่ได้มีเพียงคนเดียว
อีกสองคนปรากฏตัวจากเงามืด
พวกเขามี
พลังที่คล้ายคลึงกับปีศาจระดับสูงที่พวกเขาเผชิญมาก่อน
แต่ดูจะทรงพลังและช่ำชองกว่า
“พวกมันไม่ใช่ปีศาจธรรมดา…” อาเทมอสพึมพำ
ศัตรูเริ่มโจมตี! ชายชุดดำขยับมือ ส่งเงาสีดำเป็เส้นแหลมพุ่งเข้าใส่เรมี่!
“เรมี่! หลบ!”
เรมี่ะโหลบ แต่เงานั้นพุ่งตามเขา มันดูเหมือนจะมีชีวิต!?
เรมี่กระแทกพื้นกลิ้งตัวก่อนจะฟาดค้อนใส่เงาที่ไล่ตาม ตูมมม!!
เงานั้นกระจายออกชั่วคราว
แต่ไม่นานมันก็ค่อยๆ
รวมตัวใหม่
“แบบนี้ไม่ดีแน่…”
อาเทมอสะโเข้าโจมตี เขาฟันดาบลงบนเงาของศัตรูอีกคนหนึ่ง แต่ดาบของเขาถูกหยุดโดยโล่พลังสีดำที่ปะทุออกมาจากร่างของศัตรู
“ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก เ้าชายปีศาจ”
“อะไรนะ!?”
ศัตรูรู้ว่าเขาคือใคร!?
อาเทมอสกัดฟัน “ข้าไม่สนว่าเ้าจะรู้จักข้าหรือไม่ แต่ข้าจะไม่ให้เ้าทำร้ายพวกเราแน่!”
พลังสีแดงเริ่มเปล่งออกมาจากร่างของเขา ดวงตาของเขาส่องแสงเจิดจ้า!
เรมี่สบโอกาส เขาพุ่งเข้าฟาดค้อนใส่ศัตรูที่เสียสมาธิ!
ตูมมมม!!!
ค้อนของเรมี่ปะทะกับร่างของศัตรูจนมันกระเด็นไปชนต้นไม้
อาเทมอสกวาดดาบของเขาผ่านอากาศ คลื่นพลังสีแดงพุ่งเข้าปะทะกับอีกคนหนึ่ง!
ศัตรูลึกลับทั้งสองล้มลงไปกับพื้น พวกมันาเ็หนัก!
ชายชุดดำที่เป็หัวหน้าขมวดคิ้ว “พวกเ้าสู้เก่งกว่าที่ข้าคิด…”
“แต่จำไว้… เ้าหมาตัวนั้น… มันไม่ใช่สิ่งที่พวกเ้าคิด”
“และเมื่อพวกเ้าเข้าใจว่ามันคืออะไร… มันอาจสายไปแล้ว”
ร่างของศัตรูเริ่มจางหาย พวกเขาหลบหนีไปพร้อมกับเงามืด
เรมี่มองตามอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่ายังไงกันแน่…?”
โจบองที่ยังนั่งอยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้น “เอ่อ… พวกเ้าว่าข้าเป็ตัวอะไรกันแน่?”
“ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน…” อาเทมอสพูดเสียงต่ำ
เรมี่ยืนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะถอนหายใจ “ก็ดี… งั้นเราต้องไปที่หอคัมภีร์ให้เร็วที่สุด”
20K
