ทว่า เื่น่ายินดีไม่ได้คงอยู่นานหวังชุนเหนียงเพิ่งนอนลงบนเตียง อยู่ๆ ก็มีคนหลายคนพุ่งเข้ามาในห้องนาง ลากนางออกไปจากในห้อง
“บ่าวชั่วใจกล้านัก ถึงกับกล้าปองร้ายคุณหนูรอง!”
หวังชุนเหนียงงุนงนแล้ว “ข้าทำร้ายคุณหนูรองอย่างไรกัน”
“เจ้าวางยาในน้ำแกง หลังคุณหนูรองซดน้ำแกงเจ้าไม่เพียงตัวขึ้นผื่นแดง ยังท้องเสียอีก”กู้ชิงอวี้รักโฉมหน้าสวยๆ ของตนที่สุดบนหน้ามีรอยแดงเพียงนิดยังจะเป็จะตาย ตอนนี้ทั้งตัวนางขึ้นผื่นแดงทั้งตัวมองแล้วดุจภูตผี กู้ชิงอวี้โมโหจนใกล้เสียสติแล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง กู้ชิงอวี้ที่พันปิดหน้าเดินมา เตะใส่หวังชุนเหนียงเท้าหนึ่ง “บ่าวชั่ว เจ้าทำอะไรกับข้า”“พวกเ้าโบยนางให้ตายให้ข้า โบยตีจนตายให้ข้า”
เสียงกู้ชิงอวี้จบลง พวกบ่าวรับใช้กรูกันเข้ามาถือไม้ฟาดตีบนตัวหวังชุนเหนียง ไม่นานนางก็ถูกตีจนเนื้อปริแตก
“น้ำแกง...น้ำแกง” ในที่สุดหวังชุนเหนียงนึกอะไรขึ้นมาได้“คุณหนู บ่าวถูกใส่ความ ไม่ใช่บ่าวคิดทำร้ายคุณหนู เป็กู้สุ่ยเย่ว์กู้สุ่ยเย่ว์้าทำร้ายท่าน”
“นางชั้นต่ำ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับกู้สุ่ยเย่ว์ น้ำแกงนั่นเจ้าเคี่ยวไม่ใช่รึ”“คุณหนู บ่าวเปล่า เป็กู้สุ่ยเย่ว์ที่เคี่ยวเ้าค่ะ”
“นางโง่นั่นจะเคี่ยวน้ำแกงเป็ได้อย่างไร”
เห็นชัดว่ากู้ชิงอวี้ไม่เชื่อ แม้นางจะชิงชังกู้สุ่ยเย่ว์แต่ไม่ได้เป็คนโง่
หลิงหลงเป็นสาวใช้ข้างกายก็ชิงอวี้ อาหารการกินของกู้ชิงอวี้เป็นนางที่รับผิดชอบ ทว่าสุดท้ายกลับถูกหวังชุนเหนียงแย่งไปหลิงหลงไม่พอใจมาโดยตลอด ตอนนี้ได้ยินเรื่องนี้ ในใจลอบยินดี รีบเอ่ยขึ้น “คุณหนูของที่หวังชุนเหนียงเคี่ยวย่ำแย่นัก บ่าวคิดว่าในนี้ต้องมีเงื่อนงำ”ไม่นานกู้สุ่ยเย่ว์ก็ถูกพาตัวมา
กู้เทียนหลานเห็นหวังชุนเหนียงที่เนื้อปริแตกจากนั้นมองกู้ชิงอวี้ที่พันตัวราวภูตผี รู้ว่าแผนนางสำเร็จแล้ว
“กู้สุ่ยเย่ว์ น้ำแกงนั่นเป็เ้าเคี่ยวใช่หรือไม่” หวังชุนเหนียงเหมือนคว้าฟางช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้เอ่ยถาม
กู้เทียนหลานเอ่ย “ใช่”
กู้สุ่ยเย่ว์ถึงกับยอมรับ หวังชุนเหนียงลิงโลด
“นางหญิงชั้นต่ำ ถึงกับคิดทำร้ายข้า ข้าจะตีเ้าให้ตาย”กู้ชิงอวี้เสียสติแล้ว อยากตีนางให้ตายเดี๋ยวนั้น
“คุณหนู ท่านตีนางตายไม่ได้ หากตีนางตายลือออกไปแล้วชื่อเสียงไม่น่าฟัง” กู้ชิงอวี้โง่ ทว่าสาวใช้ข้างกายไม่ได้โง่“ท่านกับคุณชายตระกูลหวังหมั้นหมายกัน ในเมืองหลวงมีคนจับจ้องคุณชายหวังมากมายหากท่านฆ่านาง คุณหนูบ้านอื่นคงใช้เื่นี้ทับถมเสียดสีท่าน”
แม่ครัวคิดร้ายต่อคุณหนูรอง กู้ชิงอวี้ตีตายทันทีได้แต่กู้สุ่ยเย่ว์ไม่เหมือนกัน คุณหนูจวนตระกูลกู้กลั่นแกล้งกู้สุ่ยเย่ว์อย่างไรก็ได้ แต่หากตีนางตาย เล็ดลอดออกไปแล้วคงไม่น่าฟังกู้ชิงอวี้อวดดีในจวนตระกูลกู้ได้ไม่เพียงเพราะนางได้รับความโปรดปรานยังเพราะนางมีการหมั้นหมายกับจวนเสนาบดีด้วย“คุณหนู ท่านข่มกลั้นไว้ ข้าจะไปพาฮูหยินมา” หลิงหลงเอ่ย
ไม่นาน หลินซื่อฮูหยินจวนตระกูลกู้ก็มาถึงหลินซื่อเป็นายหญิงใหญ่คนปัจจุบันของจวนตระกูลกู้ อยู่ในจวนมีอิทธิพลสูงเื่ราวในจวนล้วนเป็นางที่ตัดสิน หากหลินซื่อตัดสินว่ากู้สุ่ยเย่ว์ควรตายคนอื่นไม่มีทางเอ่ยอะไรได้
“ท่านแม่ กู้สุ่ยเย่ว์ใส่ยาพิษในน้ำแกง คิดฆ่าข้า”กู้ชิงอวี้หันไปคุกเข่าให้หลินซื่อถอดสิ่งที่พันใบหน้าออกก็เห็นใบหน้าที่เดิมงามล่มเมืองของนางตอนนี้มีตุ่มแดงนับไม่ถ้วน บวมเป่ง คล้ายหัวหมูอย่างไรอย่างนั้น
หลินซื่อถูกทำให้ใจนตัวโยน กู้ชิงอวี้ไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของนาง แต่ได้รับความโปรดปรานจากอัครมหาเสนาบดีกู้หญิงในหอหน้าตาสะสวยกลายเป็เช่นนี้ หากอัครมหาเสนาบดีกู้ทราบเข้า...
“กู้สุ่ยเย่ว์ เ้าทำอะไร”หลินซื่อจับจ้องกู้สุ่ยเย่ว์แววตาแหลมคม
ศีรษะกู้สุ่ยเย่ว์ก้มอยู่ตลอด ในแววตาไร้ความกลัวแต่กลับเจือแววเย็นเยียบหนาวเหน็บสายหนึ่ง รอนางเงยหน้าอีกครั้ง ในแววตากลับเจือแววเลื่อนลอยและไร้เดียงสา นางเอ่ยชี้หวังชุนเหนียง “นางให้ข้าเคี่ยวน้ำแกงให้น้องรอง ข้าจึงเคี่ยวน้ำแกงให้น้องรอง” นางหยิบสมุนไพรกำหนึ่งออกมาจากในอก “ข้าอยากให้น้ำแกงอร่อยเลยเติมของพวกนี้”หลิงหลงคว้าสมุนไพรในมือกู้สุ่ยเย่ว์ไป “ฮูหยิน นี่คือสลอดกินแล้วทำให้คนท้องเสีย ส่วนสมุนไพรตัวนี้กินแล้วทำให้ผื่นขึ้นตัว เป็นางจริงๆด้วย นาง้าทำร้ายคุณหนูรอง”
กู้ชิงอวี้กำลังอยากหาคนระบายโทสะ รีบเอ่ยขึ้นตาม “ท่านแม่ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับลูก ลูกกับตระกูลหวังมีการหมั้นหมายหากว่าแต่งออกไปด้วยสภาพอัปลักษณ์ ชีวิตลูกหลังจากนี้ย่ำแย่คงไม่เป็นไร แต่เกี่ยวพันถึงความสัมพันธ์ระหว่างจวนตระกูลกู้และจวนตระกูลหวังลูกมีความผิดสมควรตายยิ่งนัก” สีหน้าหลินซื่อเปลี่ยนสีเรื่องจวนส่วนหลังกระทบถึงความผาสุกของจวนส่วนหน้า ถือเป็นความรับผิดชอบของนางผู้เป็นนายหญิงใหญ่จวนส่วนหลัง“กู้สุ่ยเย่ว์ คิดร้ายต่อน้องสาวเ้าถึงกับทำเื่ชั่วช้าเช่นนี้ออกมาได้ เ้ามีอะไรจะพูดหรือไม่”
หวังชุนเหนียงในใจพลันยินดีใบหน้ากู้ชิงอวี้ฉายแววสะใจที่ได้แก้แค้น
กู้สุ่ยเย่ว์หน้าฉายแววตกตะลึง “ท้องเสีย คัน...เจ้าหลอกคนเจ้าเป็นพวกต้มตุ๋น สมุนไพรพวกนี้น้องรองให้ข้า น้องรองบอกว่ากินของพวกนี้แล้วหน้าตาดี ข้าอยากให้น้องรองหน้าตาดีเลยเติมของพวกนี้ลงไป”“ข้าอยากให้น้องรองดูดีเป็เื่ผิดด้วยหรือ”กู้สุ่ยเย่ว์พูดแล้วก็ร้องไห้เสียงแ่ ใบหน้าท่าทางโง่งม
คนสติไม่ดีไม่มีทางพูดเื่โกหก
“กู้ชิงอวี้ เจ้าเอาของพวกนี้ให้นางกินรึ” หลินซื่อถามกู้ชิงอวี้ ยามปกติ ไม่ว่าคุณหนูพวกนี้จะรังแกกู้สุ่ยเย่ว์อย่างไรหลินซื่อไม่ค่อยใส่ใจนัก แต่ว่าตอนนี้ เรื่องกลับบานปลายมาถึงตรงหน้านาง ฉากหน้านางยังต้องทำตัวเป็นธรรม ไม่เช่นนั้นจะควบคุมจวนส่วนหลังทั้งหมดได้อย่างไร“น้องรอง หรือว่าเ้าหลอกข้า กินของพวกนี้แล้วไม่มีทางดูดี”กู้สุ่ยเย่ว์กระชากถามกู้ชิงอวี้
กู้ชิงอวี้ปัดมือนางออก เอ่ยขึ้นใบหน้าเหี้ยมเกรียม“ข้าให้เ้าแล้วอย่างไร แค่หญิงสติไม่ดีนางหนึ่ง ยังคิดว่าเป็ของดีอะไรได้วันวันยังเก็บสะสมเอาไว้”
หน้าหลินซื่อฉายแววหยามหยัน สะสมรึตอนนี้ไม่ใช่ย้อนกลับใส่ตนเองแล้วหรือ ถูกกรรมตามสนอง สมแล้วที่เป็ลูกอี๋เหนียง[1]โง่งมไร้สมอง เหตุใดอัครมหาเสนาบดีกู้ถึงโปรดปรานพวกหัวหมูเหล่านี้ได้
เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว ไม่อาจแยกชัดได้ว่าผู้ใดถูกผู้ใดผิดอีก พูดได้แค่ว่ากู้ชิงอวี้กรรมตามสนอง รังแกหญิงสติไม่ดีทว่าผลลัพธ์กลับตกมาอยู่กับตนเอง สุดท้ายหลินซื่อตัดสิน “คุณหนูรองไม่ระวังกินของผิดสำแดงอยู่พักรักษาตัวในห้องให้ดี สิบวันนี้ห้ามออกนอกเรือน ส่วนหวังชุนเหนียงหยามเกียรติคุณหนูจวนตระกูลกู้ ทำตัวอุกอาจเช่นนี้ไม่อาจละเว้น โบยตีให้ตาย” “ท่านแม่ เหตุใดไม่ฆ่ากู้สุ่ยเย่ว์กู้สุ่ยเย่ว์ทำให้ข้ากลายเป็นเช่นนี้นะเจ้าคะ” “ฮูหยิน บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวผิดไปแล้ว ขอฮูหยินโปรดละเว้นชีวิต”ชั่วขณะนั้น ทั้งบริเวณสะท้อนเสียงแหลมของคนสองคนดังขึ้น
ส่วนกู้สุ่ยเย่ว์ ั้แ่ต้นจนจบไม่ถูกลงโทษอะไรเลยสักนิดครั้งนี้สำหรับนางแล้ว เป็การทำหนึ่งได้ถึงสอง ไม่เพียงฆ่าบ่าวชั่วได้ยังทำให้กู้ชิงอวี้เสียโฉมด้วย
กู้เทียนหลานนั่งในเรือนมุงฟางของตน มุมปากยกยิ้มบางๆจากนี้ไป นางคือกู้สุ่ยเย่ว์ คนไม่มาล่วงเกินข้า ข้าก็จะไม่ไปยุ่มย่ามกับคนแต่หากคนมาล่วงเกินข้า นางก็จะตอกกลับเป็สิบเท่า คนที่หยามเกียรตินางนางจะเอาคืนทีละคน นางจะเหยียบย่ำคนที่ทำให้นางตายพวกนั้นไว้ใต้เท้าในสักวันหนึ่ง
หลี่เย่จิ่น กู้เทียนชิง กงซุนอี้นางสลักชื่อเหล่านี้ลงบนหัวใจตนทีละมีดทีละมีดจะต้องฝังกลบพวกเขาเซ่นไหว้ลูกนางสักวัน
[1] อี๋เหนียงคือคำเรียกอนุ
1K
