บทที่ 1 กลายเป็ใบ้? หรือจะถูกกิน?
“อุแว้! อุแว้! อุแว้!” เสียงร้องไห้อย่างอ่อนแรงดังก้องไปทั่วห้องแคบที่มีลมพัดผ่านทั้งสี่ด้าน
สตรีนางหนึ่งกอดเด็กในอ้อมแขนแน่น ใช้ผ้าห่มที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นุ่นเก่า ๆ ปกป้องทารกจากลมหนาวที่แทรกซึมเข้ามาทางประตูและหน้าต่าง
ภายในห้องมืดสลัวเช่นเดียวกับบรรยากาศที่หม่นหมอง ตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งที่ดูเหมือนจะดับได้ทุกเมื่อส่องแสงริบหรี่
“แงงง!” ถังซานพยายามส่งเสียงอีกครั้ง ทว่าเสียงที่เปล่งออกมาได้ก็มีเพียงเสียงร้องไห้พื้นฐานที่สุดเท่านั้น
เขาเพิ่งมาถึงโลกนี้ได้ไม่กี่วัน ใช่แล้ว เพียงไม่กี่วันเท่านั้น เขาเพิ่งจะเกิดได้ประมาณสามวัน แต่กลับรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลอย่างลึกซึ้งเสียแล้ว
ในฐานะที่เคยเป็ราชันเทพแห่งยุคหนึ่ง เพื่อตามหาภรรยาที่ลงมาจุติใหม่ เขาได้สละทุกสิ่งทุกอย่าง
ในที่สุด ก่อนที่จิตเทพจะดับสูญ เขาก็ััได้ถึงการเหนี่ยวนำบางอย่างเพียงเล็กน้อย และได้มาอยู่ ณ โลกแห่งนี้
ไม่ว่าในอดีตเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่เมื่อเกิดใหม่อีกครั้ง ยามนี้เขาก็เป็เพียงทารกน้อยเท่านั้น สิ่งที่มีค่าที่สุดคือความทรงจำจากชาติก่อน แต่สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดคือแม้ความทรงจำจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็มิอาจเปลี่ยนแปลงร่างกายเล็ก ๆ ที่เปราะบางและอ่อนแอของเขาได้
เกิดมาได้เพียงสามวัน ดื่มน้ำนมอันแห้งเหือดของมารดาในโลกนี้ ยามนี้เขายังไม่สามารถเข้าใจภาษาของโลกนี้ได้ด้วยซ้ำ แน่นอนว่าสิ่งนี้ต้องใช้เวลา แต่เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าโลกที่เขามาจุติใหม่นี้ อาจจะยากลำบากยิ่งกว่าที่คิดไว้เสียอีก
ในชาติก่อน อย่างน้อยเขาก็เกิดในตระกูลช่างตีเหล็ก และบิดาของเขาก็เป็ผู้แข็งแกร่งที่เร้นกายอยู่ แม้แต่ตัวเขาเองก็มีพร์อันยิ่งใหญ่ ทว่ายามนี้ ความกังวลใหญ่หลวงที่สุดของเขากลับเป็เื่ที่ว่าเขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่
หลังจากการค้นหาเสี่ยวอู่ในจักรวาลกว้างใหญ่อย่างยาวนาน ทำให้จิตเทพของเขาเหลือเพียงความทรงจำเท่านั้น นอกเหนือจากนี้แล้วก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ว่าร่างกายเล็ก ๆ ของตนนั้นช่างน่าสงสารเพียงใด
มารดาของเขาขาดสารอาหารมาเป็เวลานาน ส่งผลให้ร่างกายที่เกิดใหม่ของเขานั้นขาดสารอาหารอย่างรุนแรง แม้แต่เสียงร้องไห้ก็ยังอ่อนแรงมาก
ในชาติก่อนเขาก็เคยมีบุตร เขารู้ดีว่าเด็กปกติควรจะร้องไห้อย่างไร ทว่ายามนี้แม้แต่การร้องไห้ก็ยังเป็เื่ยากลำบาก ราวกับว่าจะขาดใจตายได้ทุกเมื่อ
แม้ว่าเขาจะไม่เคยคิดว่าตนเองจะได้เกิดใหม่ในครอบครัวที่ร่ำรวย แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องลำบากถึงเพียงนี้
ราชันเทพมาจุติใหม่ แต่กลับกำลังจะตาย นั่นมิใช่ว่าทุกอย่างจะจบลงแล้วหรอกหรือ? แม้แต่การเขียนบทประพันธ์ก็คงไม่ต้องใช้ถึงหนึ่งบท ก็จบเื่แล้วสินะ?
อย่างไรก็ตาม ใน่เวลาสั้น ๆ เพียงสามวันนี้ เขาก็ยังััได้ถึงบางสิ่ง และมีความเข้าใจเล็กน้อยเกี่ยวกับโลกใบนี้ เหตุผลที่เขารู้สึกว่าสถานการณ์ของตนเองไม่ค่อยดีนัก ก็มีความเกี่ยวข้องอย่างมีนัยสำคัญกับความเข้าใจนี้ด้วย
เขาได้กำเนิดเป็มนุษย์อีกครั้ง อย่างน้อยก็เป็มนุษย์ที่ไม่แตกต่างจากโลกเดิมของเขามากนัก แต่ในโลกใบนี้ ดูเหมือนว่ามนุษย์จะเป็สิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยมาก กล่าวง่าย ๆ ก็คือ ทาส!
มนุษย์เป็ ‘ทาส’ ของเผ่าพันธุ์ชั้นสูง นั่นจึงเป็เหตุผลที่ทำให้ชีวิตน่าสังเวชเช่นนี้
สามวันแล้ว เขายังไม่เคยเห็นบิดาของเขาในโลกใบนี้เลย เขามีเพียงมารดาที่อยู่เคียงข้างกันเท่านั้น ทุกวันจะมีมนุษย์คนอื่น ๆ ที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แอบนำเศษอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ มาให้มารดาของเขา ด้วยวิธีนี้พวกเขาจึงพวกเขาจึงมีชีวิตรอดมาได้จนถึงยามนี้
ทุกคนมีสีหน้าเรียบเฉย หรืออาจกล่าวได้ว่าชาชิน ราวกับว่าพวกเขาคุ้นเคยกับสภาพการณ์ตรงหน้านี้มานานแล้ว
ถึงอย่างไร ถังซานก็มีความทรงจำจากชาติปางก่อน จิติญญาของเขาในโลกนี้จึงแข็งแกร่งกว่าสามัญชนเล็กน้อย เหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้เขายังมิได้เรียนรู้ภาษาของโลกนี้ก็คือ มนุษย์เหล่านี้แทบไม่เสวนากันเลย แม้จะกล่าววาจา ก็เป็เพียงถ้อยคำง่าย ๆ ไม่กี่คำเท่านั้น
นี่ข้าจะกลายเป็ใบ้แล้วหรือ?
ถังซานมุมปากกระตุกเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะร้อง ‘อุแว้ อุแว้’ ออกมาอีกสองสามครั้ง
เสี่ยวอู่ หากเ้าจุติมาพร้อมกับดวงิญญา ได้โปรดคุ้มครองสามีของเ้าด้วย! ไม่ต้องกล่าวถึงอย่างอื่น ขอเพียงคุ้มครองให้สามีของเ้ามีชีวิตรอดก่อน มิเช่นนั้นพวกเราคงไม่มีโอกาสได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกแล้ว
ร่างกายที่อ่อนแอทำให้เขาผล็อยหลับไปอีกครั้ง และวันเวลาที่เลื่อนลอยเช่นนี้ก็ผ่านไปเป็เวลาหนึ่งเดือนเต็ม
ทุกวันได้ดื่มนมจากมารดาเพียงเล็กน้อย ทว่าก็ยังพออยู่รอดได้ไม่ถึงกับอดตาย แต่ความอ่อนแอของร่างกายน้อย ๆ นั้น ย่อมมิอาจปฏิเสธได้ ด้วยความรู้สึกที่ถังซานมีต่อร่างกายของตนเอง เส้นลมปราณที่บอบบางนั่น! ร่างกายที่อ่อนแอนั่น! เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว แต่น้ำหนักตัวของเขาน่าจะอยู่ที่ห้าหกจิน*[1] เท่านั้น ใกล้เคียงกับทารกแรกกำเนิดปกติในชาติก่อน
ตึง!
ประตูบ้านที่เปราะบางถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน นี่เป็เสียงที่ดังที่สุดที่ถังซานได้ยินนับั้แ่มาถึงโลกใบนี้ เขาลืมตาขึ้นมองไปโดยสัญชาตญาณ
ชายร่างกำยำคนหนึ่งมุดเข้ามาทางประตู เมื่อเห็นลักษณะของเขา ถังซานก็อดตะลึงมิได้ เพราะนี่ไม่ใช่รูปร่างของมนุษย์จริง ๆ ในโลกเดิมของเขา เขาเคยเห็นสัตว์ประหลาดมามากมาย ทว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้นับว่าแปลกใหม่อย่างแท้จริง
สิ่งที่มุดเข้ามานี้ควรจะเป็เพศผู้ มีร่างกายคล้ายมนุษย์ สูงประมาณหกฉื่อ*[2] แต่กลับมีหัวเป็หมาป่า เขี้ยวยื่นออกมา ร่างกายมีกลิ่นคาวอ่อน ๆ ร่างกายที่แข็งแรงนั้นเกือบจะทำให้วงกบประตูแตกออก
“หนึ่งเดือนแล้ว ส่งมันมาให้ข้า” มนุษย์หมาป่าคำรามต่ำ ๆ
มารดาของถังซานกอดเขาแน่น น้ำตาของนางไหลออกมาจากเบ้าตาเกือบจะในทันที
หนึ่งเดือนผ่านไป ถังซานสามารถเข้าใจภาษาของโลกนี้ได้บ้างแล้ว ทว่ายามนี้ ในใจของเขากลับมีความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย
มนุษย์หมาป่าตนนี้้าตัวเขาอย่างชัดเจน แต่จะเอาเขาไปทำไมกัน? จะกินเขาหรือ?
[1] 1 จิน เท่ากับ 500 กรัม
[2] 1 ฉื่อ เท่ากับ 33.33 เิเ
206
