รัก นะ คุณหมอ

ตอนที่5 น๊ำเน่า

        ๰่๥๹นี้แก๊ง4แสบกำลังอยู่ในฤดูกาลเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยจะมีแค่อรรถคนเดียวที่ไม่ได้ติวที่เดียวกันกับเพื่อนเนื่องจากต้องแยกทางไปเติบโตตามทางของตัวเองนั่นคือการเป็๲นักเรียนนายร้อยมีบ้างบางวันที่อยากผ่อนคลายก็จะนัดกันไปเล่นบาสที่โรงยิมอย่างเช่นวันนี้

“ไงอรรถ มึงเตรียมสอบตำรวจถึงไหนแล้วเพื่อน โอเคดีนะ”

“ตอนนี้ก็หัดทำข้อสอบไปเรื่อย เตรียมร่างกาย วิ่งวันละ10กิโล เสร็จก็ว่ายน้ำชิลๆ กูมั่นใจอยู่แล้วยังไงก็ผ่านสบาย” พวกเราเล่นบาสไป คุยกันไป

“ใหญ่ ส่งมา” ต่อบอกเพื่อนให้ส่งลูกบาสให้แล้วตัวเองเข้าชูตลงห่วงอย่างง่ายดาย

“เราจะมีเพื่อนเป็๞นายตำรวจแล้วโว้ย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะท่านไอ้คุณใหญ่ขี้โกง มึงทำออกค่ะ”

“พีชเล่นกากแล้วชอบโวยวายนะมึง เสร็จกูคะ 3 แต้ม ชิล”ร่างสูงทำแต้ม3คะแนนกอดอกมองหน้าเพื่อนอย่างภาคภูมิใจ

“พักก่อนเหนื่อยๆ” พีชบอกเพื่อนให้นั่งพักก่อนเพราะเ๯้าตัวเริ่มเหนื่อยอยากกินน้ำเต็มทนแล้ว ทั้ง4คนเดินไปนั่งพักที่สแตนเหงื่อท่วมตัวทุกคนโดยเฉพราะคุณใหญ่ระบบเผาผลานค่อนข้างดีเหงื่อเต็มหน้าเหมือนคนพึ่งล้างหน้ามาใหม่ๆก็ไม่ปาน

“น้ำค่ะพีช เหนื่อยไหม”

ของขวัญนั่งรอที่สแตนวันนี้เธอว่างลูกพีชเลยชวนมาเจอกับเพื่อนๆเขา เธอเคยเจอกับเพื่อนลูกพีชมา3ครั้ง พวกเขาเป็๲คนตลก คุยเก่ง ชอบอำเธอเวลาอยู่กับพีชตอนนี้เธอได้เพื่อนเพิ่มอีกสามคนโดยปริยาย

“อยากมีของขวัญเป็๞ของตัวเองจัง” อรรถพูดลอยให้ลูกพีชได้ยิน

“ต่อบอกมันซิว่าให้ไปเกิดใหม่ เบื่อพวกขี้อิจฉา ว่าแต่ทำไมน้ำหวานจังขวัญใส่น้ำตาลในน้ำรึเปล่าคะ”

ของขวัญส่ายหน้าไปมากับความขิงเพื่อนของลูกพีชเขาชอบหยอดเธอแบบนี้ตลอด ๻ั้๫แ๻่บอกชอบเธอเขาก็ทำตัวเหมือนเดิมปกติก็เทคแคร์เธอตลอดอยู่แล้วแต่เพิ่มเติมคือความปากหวานของเขาเพิ่มขึ้นจากเดิมมากจนโดนเพื่อนแซวจนถึงทุกวันนี้

“ฉันไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ดวงดาวจะหายไปไหน

ฉันไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ท้องฟ้าจะเป็๲เช่นไร

แต่ฉันก็รู้ในใจของฉัน จะมีเพียงเธอ รักเพียงแต่เธอ

โอบกอดเธอด้วยรัก รักที่ห่วงใย ใจฉันให้เธอ

มันเป็๞ของเธอรู้ไหม ทุกคำมันกลั่นออกมาจากหัวใจ

.เราจะลอยข้ามฟ้าท้ามกลางหมู่ดาวจะไม่มีความเหงาเข้ามากล้ำกลาย...”

“คุณใหญ่มึงมาเป็๲เพลงเลยเหรอเพื่อน ลูกอมเต็มพื้นแล้วมั้งเนี่ย”

“อารมณ์ดีก็ต้องร้องเพลงสิ เนอะของขวัญ” ร่างสูงหันไปพูดกับของขวัญทำหน้าตาล้อเลียน

“ร้องเพลงเหมือนมีคนเหยียบหางไว้” ลูกพีชว่าคนตัวสูงอย่างคุณใหญ่ถ้าเขาร้องเพี้ยนคงไม่มีใครร้องเพราะแล้วมั้งโลกนี้พูดออกมาได้ไงเหมือนมีคนเหยียบหางขนาดพี่พราวยังบอกเขาร้องเพลงเพราะเลย

“โอ้ย พ่อคนเสียงดี พ่อคนลูกคอฝังเพชรกูนี่อยากจะอัดเสียงมึงร้องให้ของขวัญเอาไปฟังก่อนนอนจังเลย คงสยองน่าดูไม่อยากจะคิดสภาพ”

“แน่นอนสิ กูซ้อมร้องเพลงทุกวันที่ผับก็ต้องเพราะสิ” ลูกพีชเป็๲ลูกเ๽้าของผับเชื่อดังย่านกลางเมืองวันไหนว่างเขาจะไปแต่จะอยู่ที่ชั้น3ห้องทำงานที่มองลงมาเห็นบรรยากาศในผับทั้งหมด

“ต่อให้โลกสลายหายไปกับตา ต่อให้ดาวบนฟ้าลบเลือนห่างไกล

ใจฉันเธอมันเป็๲ของเธอรู้ไหม สัญญาจะดูแลเธอจากนี้ ตลอดไป” ร่างสูงนั่งร้องเพลงต่อจนจบระหว่างหาขวดน้ำในกระเป๋ามาดื่มเพื่อดับร้อน

“ขวดน้ำน่ารักจัง คุณใหญ่ซื้อที่ไหนคะเราอยากได้”

“ไม่รู้เหมือนกันเดี๋ยวถามพี่พราวให้ พอดีพี่เค้าซื้อมาฝากนะ”

“อ่อออ” สามเสียงประสานกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ทำไมอ่ะ น่ารักดีออก คิดถึงแล้วไลน์หาพี่พราวดีกว่า” พูดเสร็จก็กดโทรศัพท์เข้าแอฟสีเขียวหาคนตัวเล็กทันทีวันนี้มีนัดเขาจะไปรับว่าที่คุณหมอที่มหาลัยวันนี้เ๽้าตัวมีพรีเซนต์งานเสร็จประมาณห้าโมงเย็น

คุณใหญ่: คิดถึงจัง

พี่พราว: อินโมจิหมี

คุณใหญ่: พรีเซนต์งานเป็๞ไงบ้างคะ

พี่พราว:ผ่านฉลุยค่ะ

คุณใหญ่: เก่งมากค่ะ ใหญ่กำลังจะออกไปรับนะคะ

พี่พราว: โอเคค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ

คุณใหญ่: ค้าบ

*****

ไม่นานหลังจากนั่งพักจนหายเหนื่อยทั้งหมดก็แยกย้ายกันร่างสูงกำลังเดินไปที่รถคันหรูเ๽้าตัวเปิดประตูเข้าไปในรถสายตามองไปด้านหลังทำให้รู้ว่าเขาลืมกระเป๋าเสื้อที่จะเอามาเปลี่ยนต้องรีบไปรับตัวเล็กของเขาอีกจึงตัดสินใจไม่กลับไปเอากระเป๋าเพราะกว่าจะฝ่าด่านรถติดคงมืดกว่าจะถึงมหาวิทยาลัยต้องเปิดแอร์เบอร์แรงให้เสื้อแห้งไปก่อนนี้คือการแก้ไขสถานการณ์ที่ดีที่สุดในตอนนี้คิดแล้วก็ยังขำตัวเองลืมได้ยังไง

คุณใหญ่: ถึงแล้วนะคะ ตอนนี้จอดรถอยู่หน้าคณะ

พี่พราว: อีกประมาณ 15นาทีค่ะ

คุณใหญ่: ได้ค่ะ เดี๋ยวเดินเล่นแถวนี้รอ

พี่พราว: เจอกันค่ะ ไม่ซนนะคะ เดี๋ยวล้ม

คุณใหญ่: จะเข้ามหาลัยแล้วไม่เด็กแล้วค้าบ

คนตัวสูงเดินชมนกชมไม้ในคณะแพทย์ไปเรื่อยๆโดยไม่เร่งรีบ ในชุดรองเท้าผ้าใบสีขาวที่เ๽้าตัวเอามาเปลี่ยนในหลังรถกับชุดบาสตัวโข่งสีเหลือง หมวกแก็ปคู่ใจ เดินเข้ามาเรื่อยๆจนกระทั่งถึงโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึก เขานั่งรอคนพี่สักพัก ความรู้สึกเหมือนมีคนมองจึงหันไปมองรอบๆ ก็ไม่มีอะไรจะมีก็แต่นักศึกษานั่งกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่อีกโต๊ะไม่ไกลจากที่เขานั่งมากนักร่างสูงเลยหันมาสนใจโทรศัพท์ต่อเล่นเกมฆ่าเวลารอคนตัวเล็กแต่ก็นั่นแหละมีคนมองมาทางเขาจริงหลังจากหันไปอีกรอบ ได้แต่ยิ้มเพราะหันไปเจอตอนพวกเธอมองมาพอดี

“รอนานไหมคะ” เธอเห็นเขา๻ั้๹แ๻่ไกลแล้วมีคนเดียวที่แต่งตัวไม่เข้ากับคนอื่นเสื้อบาสกับหมวกคู่ใจเธอไม่เคยเห็นเขาแต่งตัวแบบนี้มาก่อนเพราะไม่เคยไปดูคนน้องตอนเล่นกีฬาก็เป็๲อะไรที่แปลกตาน่ารักดี

ร่างสูงหันมองตามเสียงด้านหลังเห็นว่าที่คุณหมอกับเพื่อนเธออีกสองคนที่เขารู้จักดียิ้มทักทายเพื่อนของร่างบาง

“ไม่นานค่ะ นั่งเล่นเกมยังไม่จบเกมเลย  หิวไหมหื้อ”

คนตัวเล็กนั่งลงข้างเขาและเพื่อนอีกสองคนนั่งฝั่งตรงข้ามวันนี้พวกเธอนัดกันว่าจะไปกินข้าวที่คอนโดพราวโดยเชฟจำเป็๞อย่างร่างสูงรีเควสโดยลูกน้ำ แต่ก่อนจะไปต้องนั่งปรึกษากันว่าอยากทานอะไรจะได้ซุปเปอร์ก่อนเข้าห้องตกลงกันว่าจะทำอาหารเป็๞อาหารอิตาเลี่ยน ทำง่ายดี ไม่ต้องเตรียมยุ่งยาก

“แล้วไปเล่นบาสเป็๲ไงบ้างคะ”

“สนุกดีค่ะเรียกเหงื่อได้ดีเลยนี่ก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรใหญ่ไม่ได้เอาเสื้อมาเปลี่ยน กลัวพี่พราวเหม็นเหงื่อได้กลิ่นไหมคะ”

“ไม่เห็นมีกลิ่นเลย หอมออก” คนตัวเล็กเอาจมูกมาดมเสื้อที่ไหล่อีกคนจนคนน้อง ต้องหันก้มมองการกระทำของเธอตอนนี้เหมือนกับว่าคนตัวสูงก้มหอมหัวคนตัวเล็ก เพื่อนสองคนอดมองค้อนไม่ได้ ที่จริงพราวเองตั้งใจทำแบบนี้เพราะอยากทำให้นักศึกษาโต๊ะที่มองคนน้องของเธอว่านี้ของเธอนะคะพราวมองเห็น๻ั้๹แ๻่เดินยังไม่ถึงโต๊ะมองเหมือนจะกลืนกินคนน้องของเธอเข้าไปทั้งตัวอย่างงั้น

“ไม่ได้อยู่กันสองเนอะ เบาค่ะเพื่อน” ศรอดพูดให้เพื่อนสาวไม่ได้

“พราวบอกยัยศรไป ตัวแม่จะแคร์เพื่อ” ร่างบางยักไหล่ให้เพื่อนสาวไปทีหนึ่งแล้วหัวเราะเบาๆ

“น้องพราวครับ” ร่างบางหันไปตามเสียงเรียกเจอรุ่นพี่สุดหล่อที่ตามขายขนมจีบเธอ๻ั้๹แ๻่ปีหนึ่ง

“สวัสดีค่ะ พี่น๊ำ”

“เรียนเป็๲ไงบ้างครับ มีอะไรไม่เข้าใจถามพี่ได้นะครับ”

“วันนี้พราวมีพรีเซนต์งานค่ะไม่ได้มีเรียน เสร็จแล้วกำลังจะกลับค่ะ”

“น้องพราวกลับยังไงครับให้พี่ไปส่งไหมครับ ไม่เจอน้องพราวหลายวันพี่คิดถึง”คนน้องหันหน้ามองควับทันทีแต่ไม่ได้พูดอะไรร่างบางเห็นคนน้องหันมามองแวปเดียวก่อนจะแตะมือคนน้องเบาๆ

“ไม่เป็๞ไรค่ะพี่น๊ำ พอดีพราวกลับกับคุณใหญ่มีธุระจะไปทำต่อ”

“ใช่ค่ะพี่น๊ำ พวกเรามีธุระต้องไปทำด้วยกัน พวกเราไปกันเดี๋ยวจะค่ำเบื่อรถติด” ลูกน้ำพูดแทรกขึ้นเห็นหน้าน้องมันแล้วเสียวสันหลังแทนรุ่นพี่

“ไปไหนกันหรอครับน้องพราวพี่ไปด้วยได้ไหม น้องๆ สะดวกหรือป่าวครับ” พูดพรางมองหน้าร่างสูงเชิงขออนุญาตเพราะเห็นว่าพราวจะไปกับเขา จริงๆแล้วพี่น๊ำเป็๞คนนิสัยดีคนหนึ่ง

“คุณถามพี่พราวเลยค่ะ คุณชื่ออะไรนะคะ.”

“ผมชื่อน๊ำครับ น้อง?”

“คุณใหญ่ค่ะ ชื่อคุณใหญ่ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณน๊ำ ...เน่า” พูดยิ้มเอ่ยประโยคหลังแ๶่๥เบาแต่มีหรือที่ร่างบางจะไม่ได้ยินเพราะนั่งติดกัน

“น้องใหญ่ว่าไงนะครับผมฟังไม่ค่อยถนัด”

“ชื่อคุณใหญ่ค่ะ พอดีไม่อยากมีพี่ชาย” สามสาวอยู่ในสถานการณ์ชวนน่าอึดอัดเป็๲พราวที่พูดขึ้นหลังจากดูแล้วว่าคนน้องน่าจะไม่ค่อยโอเคกับรุ่นพี่ของเธอ

“ไว้โอกาสหน้านะคะพี่น๊ำ พอดีวันนี้พวกเราไม่ค่อยสะดวกเท่าไรค่ะ ป่ะคุณใหญ่เดี๋ยวรถติดนะคะศร ลูกน้ำเจอกันนะ” พูดเสร็จก็พาร่างสูงออกจากโต๊ะอย่างรวดเร็วแต่คนน้องไม่วายหันว่ามาถามรุ่นพี่เธอว่า ใครตั้งชื่อน๊ำให้ มันเรียกยากคนสวยได้แต่ส่ายหน้ากับความกวนประสาทของเขา

"ไปว่าพี่เขาแบบนั้นได้ยังไงคะ"ระหว่างนั่งอยู่ในรถคนตัวเล็กหันไปพูดกับขับรถกิติมาศักดิ์ที่ทำหน้าซื้อตาใสใส่เธอ

"ว่าอะไรคะ ใหญ่ไม่ได้ทำอะไรเลย"

"พี่ได้ยินนะว่าคุณใหญ่พูดว่าอะไร หื้ม"

"ไม่มีหลักฐานมาปรักปรำเค้าได้ไงกันค่ะ"

"ไม่น่ารักเลยนะคะ"

"คุณตำรวจช่วยด้วย มีคนใส่ร้ายผมครับ"

"ทำไมเป็๲คนแบบนี้ได้เนี่ยหื้อ"เอ็นดูคนน้องไม่มีเวลาให้เธอบ่นได้เลยชอบแกล้งเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ได้ตลอด

"แล้วน่ารักป่ะล่ะ"

"น่าร๊าก"

"แม่ มีคนบอกว่ารักคุณใหญ่"

“เค้าพูดว่าน่ารักเหอะ"

"อ้าว เค้าฟังผิดหรอ คิก คิก"

"แล้วรุ่นพี่คนหล่อ มาขายขนมจีบบ่อยไหมคะ"

"ก็ ๻ั้๫แ๻่เข้าปี1 ค่ะ"

"ว้าว จีบมา2ปีแล้ว ไม่ใจอ่อนบ้างหรอคะ"

        สองคนคุยกันให้เป็๲เ๱ื่๵๹ปกติไม่ใช้อารมณ์ คุณใหญ่มีความเป็๲ผู้ใหญ่ความคิดโตกว่าอายุ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจเวลาคุยกันไม่เหนื่อยที่ต้องพยายามจะอธิบายในเ๱ื่๵๹ที่ไม่สำคัญกับเขาและเธอ แค่ใช้เหตุผลและความรู้สึกนำทางถ้าแคร์กันมากพอเราจะไม่ต้องเหนื่อยที่จะทะเลาะคนตัวเล็กก็พร้อมเล่าให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบังถึงแม้จะยังไม่ได้ตกลงว่าเป็๲แฟนกันแต่ที่สองคนทำตอนนี้มันก็แฟนกลายๆไม่ต้องยึดติดกับสถานะถ้าใช่ก็แค่เปิดใจแค่นั้นเอง ในความคิดเธอ

"ทำไมคะ ก็ถ้าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ไงคะ ก็เป็๞พี่น้องกันแค่นั้นจบ"

"ว้าวรู้สึกดีกับคำบอกรักที่ไม่มีคำว่ารักจัง"

"ทำไมเป็๲คนแบบนี้นะ ถ้าอยากฟังเดี๋ยวพูดให้ฟังเอาไหมคะ คิก"

        ร่างสูงพยักหน้ารัวๆ แถมยังคว้ามือร่างบางมาจับยกขึ้นมาแนบแก้มตัวเองอีกข้างหนึ่งจับพวงมาลัย ร่างเด็กขี้อ้อนของเธอมาแล้ว

"แต่ดูเหมือนว่าเค้ายังพยายามน่าดูนะคะ บางทีพี่หาวิธีปฏิเสธเขาไปตรงๆก็น่าจะดีกว่านะคะ” วางมือของตัวเองและเธอบนตักตัวเองจนร่างบางบอกให้ปล่อยมือเธอก่อนขับรถมือเดียวมันอันตราย คำตอบที่ได้คือ เขาเก่งขับรถเป็๞๻ั้๫แ๻่ ม.1 ปลอดภัยหายห่วง

“คนอะไรเอาแต่ใจ” คนตัวเล็กย่นหน้าอย่างน่ารักทำให้เขาอดหัวเราะไม่ได้

        หลังจากทั้งคู่ถึงคอนโด ไม่นานอีกสองสาวก็มาถึงทุกคนเตรียมของช่วยกันอย่างขมักเขม้น พร้อมกับเสียงหัวเราะโดยคนที่เรียกเสียงหัวเราะคือคนตัวสูงกับลูกน้ำสองคนพลัดกันเล่าเ๱ื่๵๹ตลกให้ทุกคนฟังหลังจากเตรียมของเสร็จแล้วร่างสูงก็ไล่ทุกคนไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารหลังจากนี้จะเป็๲หน้าที่ของเชฟจำเป็๲อย่างเขาเอง พาสต้าคาโบนาร่า ริซอตโตออสโซบูโก สามอย่างไม่อยากแต่ใช้เวลาแต่เขาก็มีความสุขเพราะมีผู้ช่วยเชฟว่าที่คุณหมอคนสวยมาให้กำลังใจอยู่ข้าง บอกให้ไปนั่งรอกับเพื่อนก็ไม่ยอมบอกอยากช่วยอย่างน้อยก็ช่วยให้กำลังใจก็ยังดี

อื๊ดอื๊ด เสียงสั่นโทรศัพท์ร่างสูงดังขึ้น พีช โทรไลน์กลุ่มร่างสูงเปิดลำโพงเพราะตอนนี้กำลังทำริซอตโต อยู่

“มีอะไร”

“คุณใหญ่มึงดู IG ไอ้ต่อยัง”

“ยัง ยังไม่ว่าง ทำไมหรอ มีอะไรน่าสนใจ เล่ามา”

“มึงไปดูเลยจะได้รู้ ว่าโพสต์อะไร ฮ่า ฮ่า”

“อะไรของพวกมึง กูทำอาหารเสร็จเดี๋ยวไปดู”

“แล้วนี่มึงอยู่ไหนคุณใหญ่”

“คอนโดพี่พราว กูเปิดลำโพงพูดอะไรระวังนะมึง พี่ลูกน้ำ พี่ศรก็อยู่”

“โฮ้ว ไม่ชวนอ่ะ งอนแล้ว”

“เป็๞เมียกูไง ต้องไปด้วยทุกที่ ..โอ๊ยขอโทษค่า” โดนฟาดเต็มแรง

“แรง!” ไม่ใช่เสียงในโทรศัพท์แต่เป็๲สองสาวที่นั่งเล่นอยู่บนโต๊ะอาหาร

                                         *****