หลี่อวิ๋นเจียวกำลังสนุกกับการทำซอสมะเขือเทศและซอสพริก หลังจากทำการทดลองอยู่หลายครั้งให้รสชาติออกมาคล้ายที่นางเคยกินตอนอยู่โลกเดิมให้มากที่สุด แม้นางจะจบด้านอาหารมาแต่นางก็ไม่เคยทำซอสมะเขือเทศสำหรับจิ้ม ผลสรุปคือซอสออกมาเข้มข้นเกินไปบ้าง เปรี้ยวเกินไปบ้าง แต่สุดท้ายผลตอบรับก็ออกมาดี ตอนนี้ร้านไก่ทอดของนางและฮวาจิ่นเริ่มเป็รูปเป็ร่างขึ้นมาแล้ว ใกล้เสร็จสมบูรณ์ตามความฝันของนางเต็มที
ตอนนี้รายการอาหาร มีไก่ทอด มันฝรั่งทอด และหนังไก่ทอด ซึ่งนางจะได้ประหยัดน้ำมันไปในตัว เนื่องจากหนังไก่ทอดมีน้ำมันอยู่แล้ว ทำให้ลดต้นทุนและได้เมนูอาหารที่เอร็ดอร่อย
สถานที่ตั้งของร้านอาหารคือร้านค้าเก่าของนางที่เป็ร้านขายหนังสือ ตอนนี้นางและฮวาจิ่นได้ลงเงินเพื่อทำการแก้ไขร้านค้า เปลี่ยนให้มีที่เปิดโล่งให้ลูกค้าสามารถนั่งทานได้ที่ร้านและนางยังต่อเติมสถานที่ด้านข้างให้ลูกค้าสามารถที่จะสั่งอาหารโดยที่ไม่ต้องลงจากรถม้า เป็ความแปลกใหม่ และแตกต่างสำหรับที่นี่
นางเพิ่มที่จอดรถม้าด้านข้างของร้าน ทำให้ไม่ขัดขวางการจราจร การออกแบบร้านของนางทำให้ฮวาจิ่นถึงกับยกนิ้วให้ นางออกแบบแม้แต่ที่ใส่อาหารให้พกสะดวกโดยนางมีการสั่งทำผลิตภัณฑ์ห่ออาหารโดยใช้ ใบไม้ที่มีขนาดใหญ่ห่อและผูกจนสามารถหิ้วได้ทำให้สะดวกมากขึ้น
ขณะนี้หลี่อวิ๋นเจียวกำลังทำคือซอสมะเขือเทศ เหตุผลก็คือเพื่อให้มีจำนวนที่พอใช้เมื่อถึงเวลาเปิดร้านอีกทั้งยังต้องหาวิธีจัดเก็บไม่ให้มันเสียง่ายอีกด้วย โชคดีที่ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นทำให้อาหารไม่เสียง่าย เมื่อหลี่อวิ๋นเจียวเริ่มเปิดร้านอาหาร อีกไม่นานอาจจะมีคนมาทำตามสูตรของนางได้ แต่ถ้ามีซอสมะเขือเทศมันอาจจะไม่ง่ายขนาดนั้น ซึ่งเป็การเพิ่มความแปลกใหม่ให้กับเมนูอาหารในยุคนี้มากขึ้น เสียดายก็ตรงที่ตอนนี้หลี่อวิ๋นเจียวยังหาพริกฮวาเจียวไม่ได้ ถ้าหาได้สิ่งที่นางสนใจจะทำคือเปิดร้านหม้อไฟหม่าล่า
เมนูหม้อไฟที่เป็ที่ถูกใจทุกคน ทุกคนที่ได้ลองเป็ต้องติดใจกับรสชาติเผ็ดชาลิ้นของหม่าล่า และความสดใหม่ของวัตถุดิบ เพียงแต่ตอนนี้การนำเครื่องเทศมาประกอบอาหารยังไม่เป็ที่นิยมนัก มีเพียงเป็ดพะโล้ของนางที่ทำให้คนสนใจเพียงครู่แต่ก็ไม่ได้สนใจมากไปกว่านั้น อีกทั้งราคาเครื่องเทศที่สูงเนื่องจากถูกใช้มาทำยา หลี่อวิ๋นเจียวจึงได้แต่ถอนหายใจ
‘อยากกินหม้อไฟเหลือเกิน’
หลังจากที่นางขยับขยายอาณาจักรสวนผัก ตอนนี้นางมีคนงานในจวนเพิ่มอีกจำนวนหนึ่ง ส่วนปี้ถิงและปี้ถังได้กลายเป็หัวหน้าทั้งหมด
กู้เสียวเสี่ยวเด็กดีกำลังช่วยนางเคี่ยวซอสมะเขือเทศ
“หนูเก่งไหมคะ หนูทำเองเลยนะ” กู้เสียวเสี่ยวบอกกับปี้ถิงและปี้ถังที่เพิ่งเข้ามาช่วยนางทำอาหาร
เด็กน้อยตั้งใจและสนุกกับการทำอาหารจนหลี่อวิ๋นเจียวก็มีความสุขไปด้วยกับชีวิตที่นี่ ตอนนี้นางถือว่าตนเองกลายเป็คนที่นี่โดยสมบูรณ์แล้ว
หลังจากกลับมาที่จวนเป็เวลา 2 วัน ก็มีราชโองการแต่งตั้งกู้จือเสวี่ยเป็แม่ทัพใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่ากู้กับกู้เม่ยเอ๋อร์ยิ้มร่า มอบเงินขวัญถุงให้กงกงไปอีกถุงใหญ่
กงกงยิ้มหน้าบาน “เกรงใจแล้ว เกรงใจแล้ว”
ทั้งจวนเต็มไปด้วยความเบิกบาน
“วันนี้เป็วันดีมอบเงินให้บ่าวไพร่ในเรือนคนล่ะ 2 ตำลึง” หาได้ยากที่ฮูหยินผู้เฒ่าจะใจดีมอบเงินรางวัลเพิ่มเติม บ่าวไพร่ยิ้มแย้มมีความสุข
“ท่านแม่ ลูกอาจจะไม่ได้กลับจวนสักพักใหญ่ หลังกลับมาลูกจะมากตัญญูต่อท่านแม่ทันที” กู้จือเสวี่ยพยายามหาทางที่จะไปหาหลี่อวิ๋นเจียวให้ได้เร็วที่สุด
ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มสับสนและทำตัวไม่ถูก ‘อีกสองวันจะถึงวันที่นางนัดหมายกับท่านหญิงสือนันให้มานั่งเล่นที่จวน หากกู้จือเสวี่ยไปตอนนี้…’
“เ้าอยู่เป็เพื่อนแม่อีกสองสามวันเถิด” ฮูหยินผู้เฒ่าพยายามโน้มนาวบุตรชาย ให้อยู่ที่เมืองหลวงให้ได้นานที่สุดเท่าที่นางจะทำได้ ขณะที่กู้เม่ยเอ๋อร์ไม่มีความคิดเห็นอะไร สำหรับนางพี่ชายใหญ่ที่สุดในบ้าน ฉะนั้นนางจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะคัดค้านผู้ใดทั้งสิ้น
กู้เม่ยเอ๋อร์ไม่ชอบท่านหญิงสือนัน นางนั้นทั้งเย่อหยิ่งและจองหองเป็อย่างมาก เวลาท่านหญิงสือนันกับเหล่าพรรคพวกคุณหนูตระกูลใหญ่อยู่รวมกัน กู้เม่ยเอ๋อร์นั้นเหมือนไร้ตัวตน จนชื่อเสียงของพี่ชายนางเริ่มโด่งดังขึ้น ท่านหญิงสือนันเริ่มหันมาสนใจนางมากขึ้น บุคคลภายนอกที่มองเข้ามาทำให้นางดูเหมือนเป็ลูกสมุนของท่านหญิงสือนันไปโดยปริยาย
แม้นางจะไม่ชอบพี่สะใภ้และหาเื่กลั่นแกล้งอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับความรู้สึกด้านลบที่นางมีต่อท่านหญิงสือนัน หากแต่ท่านแม่ของนางนั้นเทิดทูนคนที่ชาติตระกูลดี ดูสูงส่ง ยกเว้นก็แต่พี่สะใภ้ที่บ้านเดิมไม่เหลียวแล ทำให้ท่านแม่ไม่พอใจที่ได้สะใภ้ที่ไม่คู่ควร
กู้เม่ยเอ๋อร์ถอนหายใจ อย่างน้อยนางก็เกลียดท่านหญิงมากกว่าพี่สะใภ้ อีกทั้งตอนนี้พี่สะใภ้ก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เหตุใดท่านแม่จึงต้องยัดเยียดหญิงอื่นให้พี่ชายด้วย
“ท่านแม่ ข้าขอรับปากว่าลูกจะรีบกลับมาอยู่ดูแลท่านแม่ให้เหมาะสมกับที่ลูกจากไปนานถึง 5 ปีแน่นอนขอรับ”
ฮูหยินผู้เฒ่าแม้ไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่อยากขัดใจบุตรชายได้แต่ปล่อยเลยตามเลย หลังจากแยกย้ายกันกลับเรือนกู้เม่ยเอ๋อร์ยังคงอยู่เป็เพื่อนท่านแม่ของนาง ขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่ายังคงนั่งกินเหอเถาที่ถูกแกะเรียบร้อยแล้ว กู้เม่ยเอ๋อร์ยังคงนิ่งคิดหาวิธีให้ท่านแม่เห็นธาตุแท้ท่านหญิงสือนัน จนคิ้วทั้งสองข้างของนางขมวดชนกัน
เถาฮวาหญิงรับใช้ขั้นหนึ่งของกู้เม่ยเอ๋อร์มีหรือที่จะมองสถานการณ์ไม่ออก แม้นางจะเคยใช้กู้เม่ยเอ๋อร์กำจัดหลี่อวิ๋นเจียวได้สำเร็จ หากยังเหลือท่านหญิงสือนันอีก ใบหน้าของนางยากที่จะคาดเดา เป็ไปได้ว่าคืนนี้คงไม่มีใครได้หลับสบายกันสักคน
เย็นวันนั้นกู้จือเสวี่ยให้บ่าวไพร่ขนทรัพย์สมบัติที่ได้รับพระราชทานส่งไปที่เรือนฮูหยินผู้เฒ่ากู้ก่อนที่เขาจะเริ่มออกเดินทางทันที
“เจียวเจียว ข้าจะไปหาเ้าแล้ว เ้ารอข้าหน่อย” กู้จือเสวี่ยออกเดินทางทันทีพร้อมข้าวของอีกเป็ขบวนคาดว่าอีกไม่ถึงเดือนจะได้นางเสียที
หลี่อวิ๋นเจียวและฮวาจิ่นเตรียมการเปิดร้านเป็เวลาหลายเดือนจนในที่สุดก็ได้ฤกษ์เปิดร้านเสียที
เสียงคณะเชิดสิงโตดังขึ้น ทำให้ผู้คนแห่กันออกมาดูความครื้นเครง สามารถมองได้จากระยะไกลเพราะว่ามีผู้คนหลั่งไหลมาเป็จำนวนมากเนื่องจาก้าที่จะชมความครื้นเครงของงาน
“งานแต่งงานหรือ”
“งานอะไร ใครกันที่ลงทุนถึงกับจ้างคณะเชิดสิงโตมา”
ฝูงชนแห่เดินตามเพื่อชมความสนุก ขณะที่คณะเชิดสิงโตเดินขบวนมาหยุดที่หน้าร้านของหลี่อวิ๋นเจียว พร้อมร้องเพลงประจำร้านที่หลี่อวิ๋นเจียวเป็ผู้แต่งอย่างสนุกสนานและติดหู ฝูงชนมองไปที่หน้าร้านซึ่งมีป้ายขนาดใหญ่เขียนด้วยลายมืออันสวยงามของฮวาจิ่นว่า ‘ห่าวชือจ๋าจี’ ทำให้ผู้คนสนใจว่าคือร้านอะไรกันแน่
วันนี้หลี่อวิ๋นเจียวแต่งกายด้วยชุดยาวสีแดงสวมทับด้วยเสื้อสีขาว ส่งผลให้นางดูโดดเด่นเป็อย่างมากด้วยสีชุด แม้นางจะใส่สวมหมวกคลุมหน้า ส่วนฮวาจิ่นและเด็กๆ ก็ล้วนสวมชุดสีแดงเช่นเดียวกันเพื่อความมงคล
กู้เสียวเสี่ยวน้อยย่อมสวมชุดสีแดง พร้อมทั้งผมผมจุกทั้งสองข้างยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดู แก้มขาวอวบพองออกอย่างมีความสุข จนหลายๆ คนให้ความเอ็นดูเด็กน้อย
วันนี้หลี่อวิ๋นเจียวใช้วิธีการเรียกแขกโดยเชิญสิงโตให้รอบตลาด ดึงดูดความสนใจของผู้คน ซึ่งได้ผลดีเกินคาด หลี่อวิ๋นเจียวและฮวาจิ่นจึงเริ่มพิธีตัดริบบิ้นและจุดประทัดเพื่อส่งเสริมความมงคล พร้อมกับประกาศจะมอบไก่ทอดให้โดยไม่เสียเงินคนละ 1 ชุด โดยในชุดจะมี ไก่ทอด มันฝรั่งทอด หนังไก่ทอดและซอสมะเขือเทศ ทำให้ผู้คนพากันยิ้มแก้มปริ จู่ๆ ก็ได้อาหารโดยไม่ต้องเสียเงิน ผู้ใดจะไม่ชอบกัน แต่หากไม่อร่อยนั้นต่อให้ได้มาโดยไม่เสียเงิน ผู้คนจะทิ้งมันทันทีโดยไม่เสียดาย
“อร่อย อร่อย”
“อร่อยจริงๆ ไก่นี่มันอร่อยสมกับชื่อร้านเลย”
“อันที่คลุกอยู่กับไก่มันคืออะไร อร่อยมาก”
ขณะที่หลี่อวิ๋นเจียวกำลังยุ่งวุ่นวายกับการเปิดร้านวันแรกและเนื่องจากผลการตอบรับที่มากกว่าที่นางคาดไว้ทำให้หลังครัวนั้นยุ่งมาก หลี่อวิ๋นเจียวจึงเดินไปมาบ่อยครั้ง คนงานทั้งหลายต่างพากันทำไก่ทอดจำนวนมากขนาดนี้เป็ครั้งแรก แต่ด้วยค่าตอบแทนที่ดี ทำห้ทุกคนต่างตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่
“นี่แหละ ฟาสต์ฟู้ดทำง่ายได้เงินดี พอหาเงินได้มากๆ การเปิดร้านหม้อไฟก็ไม่ยากอีกต่อไป” หลี่อวิ๋นเจียวยกมือปาดเหงื่อบนใบหน้า
“เ้าพูดภาษาประหลาดอีกแล้ว ‘บาดบูด’ อะไรนะที่เ้าเอ่ยเมื่อครู่” ฮวาจิ่นที่ชินกับคำประหลาดๆ ที่ออกจากปากหลี่อวิ๋นเจียวแล้วก็จริงแต่คำนี้เป็คำใหม่นางจึงถามเพื่อความมั่นใจอีกรอบ
“ฟาสต์ฟู้ด มันคืออาหารจานด่วน ที่ทำง่ายและรวดเร็ว เราจะใช้วิธีนี้ในการหาเงินกัน อีกทั้งยังขยายสาขาได้ง่ายอีกด้วย” หลี่อวิ๋นเจียวอธิบาย
กู้จือเสวี่ยที่เพิ่งมาถึงก็ได้แต่ยืนมอง ‘นาง’
ในที่สุดเขาก็ได้มาเจอนางเสียที พร้อมกับมาในวันที่นางเปิดร้านพอดี โชคดีที่เขาจำวันได้จากชาติที่แล้วได้เป็อย่างดี ทำให้เขากำหนดเวลาในการเดินทางได้พอดี
หลี่อวิ๋นเจียวรู้สึกได้ถึงสายตาที่มีคนมองมา จนนางหันไปสบตาเข้ากับคนคนหนึ่งที่ทำให้นางเกิดความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่าง อย่างบอกไม่ถูก
733
