เกิดใหม่สุดยอดตัวประกอบผู้ร่ำรวยในยุค80

                  13 2-2

                  ตอนที่25 ตามหาซูหนี่ (2)

                  ฮ่าวกั๋วฉิงตระหนักได้ในทันที คุณยายคนนี้คงเป็นพวกปากเปราะขี้นินทา เขายิ้มพลางโบกไม้โบกมือเป็นเชิงปฏิเสธ สื่อว่าไม่ใช่อย่างที่เธอคิด จากนั้นจึงล้วงเอาถั่วถุงหนึ่งออกมาจากกระเป๋า จัดการเปิดถุงฉีกซองพร้อมประเคนให้อีกฝ่ายอย่างรู้ทัน

                  “ไม่ใช่อย่างที่คุณยายคิดหรอกนะครับ พวกเราสองคนเป็นแค่มิตรสหายกันเท่านั้น รู้จักกันเมื่อนานมาแล้ว หลายวันมานี้ตั้งใจจะมาเยี่ยมเยียนเธอสักครั้ง แต่ดันไม่รู้น่ะสิว่าบ้านเธออยู่ที่ไหน นี่ยังบังเอิญได้ยินจากคนแถวนี้มาว่า เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับครอบครัวสกุลกู่ คุณยายพอจะรู้เรื่องอะไรบ้างรึเปล่าครับ?”

        ได้ยินฮ่าวกั๋วฉิงยิงคำถามแสดงความสงสัยใคร่รู้เท่านั้น จิตวิญญาณป้าข้างบ้านภายในกายของคุณยายตรงหน้าก็พลันปะทุลุกโชนขึ้นทันควัน

        หญิงชราพับเก็บแว่นกันแดดวางลงบนโต๊ะข้างตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้าเม็ดถั่วกำโตเต็มมือพร้อมนั่งวางท่า จัดการโยนถั่วเม็ดแล้วเม็ดเล่าเข้าปาก พลางขบเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะเริ่มโหมโรงแพร่งพรายใดๆ เธอได้หันมองซ้ายแลขวาจนมั่นใจว่าไม่มีใครแล้ว จึงได้ชะโงกหน้ากระซิบบอกฮ่าวกั๋วฉิงไปว่า

        “นี่พ่อหนุ่ม อย่าหาว่าฉันอย่างโน้นอย่างนี้เลยนะ มันไม่แปลกรึไง ที่พอบ้านสกุลกู่ถูกโจรยกเค้า แม่หนูซูหนี่ที่เป็นลูกบุญธรรมคนนั้น จู่ๆก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย! ใช่ว่าคนแถวนี้จะไม่ช่วยกันลาดตะเวนตามหาหรอกนะ แต่พยายามค้นแล้วไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ สุดท้ายก็ไม่มีใครพบเจอเธอเลยสักคน! อย่างอากู่เอง อ่อ..หมายถึงกู่กัวเฉิงน่ะ เขายังบอกด้วยว่า ซูหนี่น่าจะสะเพร่าออกจากบ้านแล้วลืมล็อกประตู ก็เลยเป็นเหตุให้พวกโจรแห่กันเข้ามาในบ้านได้! เธอคงกลัวว่าจะถูกดุด่านั่นล่ะ ก็เลยหนีออกจากบ้านไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง เฮ้อ…เด็กคนนี้มันเหลือเกินจริงๆนะ เพราะความประมาทของตัวเองแท้ๆ เลยทำให้ครอบครัวสกุลกู่ต้องมาซวยไปด้วย! กระทั่งเงินเก็บก้นถุงของทางบ้านยังหายหมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ!”

        เผชิญกับเสียงติฉินนินทาของหญิงชราที่รัวเร็วดั่งปืนกล ฮ่าวกั๋วฉิงได้แต่พยักหน้าใส่ใจฟังทุกรายละเอียด ในขณะที่จิตใจก็กำลังสั่นสะท้านด้วยความกังวลสุดขีดเช่นกัน ได้แต่คิดว่าซูหนี่หายตัวไปไหนกันแน่?

        แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่เคร่งเครียด ก็ยังมีเรื่องตลกขบขันเช่นกัน เมื่อได้เห็นหญิงชราทำท่าทำทางและบรรยายทุกรายละเอียดอย่างช่ำชอง ฮ่าวกั๋วฉิงก็อดที่จะแอบหัวเราะกับตัวเองไม่ได้ หากในยุคที่จีนเกิดสงครามเย็นในอดีต ถ้าหน่วยข่าวกรองแห่งมาตุภูมิได้ตัวคุณยายคนนี้ไป เชื่อเถอะว่า หน่วยนั้นต้องเตรียมแจ้งเกิดเพราะโดดเด่นยิ่งกว่าใครๆ!

                  “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ผมพอจะเข้าใจแล้วล่ะครับ ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะครับคุณยาย ส่วนถั่วถุงนี้ผมให้เลยนะครับ”

                  พูดคุยเสร็จสรรพ ฮ่าวกั๋วฉิงยังคงเดินลาดตะเวนแถบนั้นต่อ ไล่เรียงสอบถามผู้คนโดยรอบบริเวณ แต่ถึงกระนั้น กลับไม่มีใครทราบตำแหน่งที่อยู่ของซูหนี่เลยสักคน ยิ่งเวลาพ้นผ่าน เรื่องนี้ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกวิตกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

                  “อย่างกับมีใครเสกให้เธอหายไปได้อย่างนั้นล่ะ!”

                  จนแล้วจนรอด ฮ่าวกั๋วฉิงก็ยังไม่พบแม้แต่เบาะแสใดๆ เขาถึงกับร้องลั่นสบถกับตัวเองคำโตอย่างวิตกกังวลยิ่ง ภายหลังออกตะเวนค้นหาอยู่นาน จึงหยิบโทรศัพท์ขนาดใหญ่เท่ากระติกน้ำออกมา พร้อมกดหมายเลขติดต่อไปหาเซิ่งเต๋าทันที

                  เสียงสัญญาณรอสายดังขึ้นให้รอคอยอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ปลายสายจะรับในที่สุด

                  “ลูกพี่เซิ่ง เกิดเรื่องแล้วครับ!”

                  ทันทีที่โทรติด ฮ่าวกั๋วฉิงก็ร้องครวญเสียงหลงด้วยความกังวลสุดขีด ทำเอาเซิ่งเต๋าอันที่อยู่ปลายสายถึงกับตะลึงงันเช่นกัน เขาตกใจไปกับเสียงตะโกนร้อนใจของอีกฝ่ายไม่น้อย เซิ่งเต๋าอันที่อยู่ปลายสายลูบใบหูแสบซ่าอยู่สองสามที ก่อนจะพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์นักว่า

                  “มีเรื่องอะไรกัน? ทำไมถึงดูร้อนใจขนาดนี้?”

                  ฮ่าวกั๋วฉิงย่อมรับรู้ได้เป็นธรรมดา ลูกพี่เซิ่งคนนี้กำลังรู้สึกไม่พอใจตนอย่างมาก เขาจึงยกมือขึ้นบีบลูบจมูกตัวเองลดอาการประหม่าร้อนรน เมื่ออารมณ์เริ่มสงบนิ่งแล้ว จึงรวบรวมความกล้าสารภาพความจริงไปตามตรงว่า

                  “ลูกพี่เซิ่ง ผมเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน แต่พี่สะใภ้…พี่สะใภ้หายตัวไปแล้ว! ตอนนี้ผมกำลังเร่งตามหาว่าเธอไปอยู่ที่ไหน!”

                  ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายจากฟากฝั่งของฮ่าวกั๋วฉิง เซิ่งเต๋าอันก็ปรายตามองไปทางเจ้าของชื่อที่อีกฝ่ายกำลังตามหา หญิงสาวร่างเล็กกำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างกายเขา และไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่รอยยิ้มแสนอบอุ่นพลันฉายปรากฏบนใบหน้าแสนเย็นชาของเขา ไหนจะระดับน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มลงโดยปริยาย เขาตอบฮ่าวกั๋วฉิงที่อยู่ปลายสายกลับไปว่า

                  “โถ่ ฉันก็นึกว่าเรื่องอะไรซะอีก นายน่ะแตกตื่นเกินไปแล้ว ไม่ต้องกังวล เธออยู่บนรถไฟกับฉันนี่ล่ะ พวกเราเดินทางใกล้จะถึงหมู่บ้านตงเผิงในเร็วๆนี้แล้ว แต่ฮ่าวกั๋วฉิง เรื่องนี้จะต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาด”

                  ฮ่าวกั๋วฉิงได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับโล่งใจคล้ายยกภูเขาออกจากอก รู้สึกโชคดีเสมือนได้ลาภอันประเสริฐเมื่อรู้ว่า พี่สะใภ้ของตนปลอดภัยและสบายดี เพราะหากมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอภายใต้ขอบเขตหน้าที่ความรับผิดชอบของเขาขึ้นจริงๆ แทบจินตนาการไม่ออกเลยว่า เขาจะถูกลูกพี่เซิ่งจับไปทรมานแบบไหนบ้าง!

                  “ฮู่วว…โล่งอกไปที อย่างงี้นี่เอง อย่างงี้นี่เอง ผมเข้าใจแล้ว ถ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ เอ่อ…ไม่มีอะไรแล้วล่ะ ผมวางสายก่อนละกัน ดูท่าลูกพี่คงกำลังใช้เวลาหวานชื่นอยู่กับพี่สะใภ้สินะ ผมไม่กล้ารบกวนแล้วล่ะครับ ขอตัว!”

                  ก่อนลาจากกัน ฮ่าวกั๋วฉิงยังทิ้งท้ายด้วยความเป็นห่วงว่า

                  “ตู้นอนมันไม่ค่อยเก็บเสียงนะครับ ทำอะไรก็ระวังๆด้วย ผมเป็นห่วง! แค่นี้ล่ะครับลูกพี่!”

                  ทันทีที่พูดจบ ฮ่าวกั๋วฉิงก็รีบกดตัดสายโทรศัพท์ทิ้งดัง ‘ฉับ’ ด้วยความเขินอาย

                  ตัดภาพมาทางด้านเซิ่งเต๋าอัน เจ้าตัวเองก็อดรู้สึกขบขันไม่ได้ ที่อีกฝ่ายร้อนใจจนโทรมาปล่อยไก่ว่าตลกแล้ว นี่ยังเข้าใจผิดจนออกทะเลไปไกลโขอีก!

                  หัวเราะด้วยความขบขันอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ค่อยๆโน้มศีรษะลงจุมพิตหน้าผากของซูหนี่อย่างแผ่วเบาอีกครั้ง แล้วจึงล้มตัวลงนอนกอดร่างหญิงสาวหลับไป

                  ซูหนี่นอนหลับพักผ่อนอยู่ในท่านั้นภายในตู้นอนส่วนตัวของเซิ่งเต๋าอันตลอดทั้งวัน เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งบ่ายของวันรุ่งขึ้น เธอจึงค่อยฟื้นสติตื่นจากห้วงนิทราที่แสนยาวนาน

                  หญิงสาวนั่งทานอาหารกับเซื่งเต๋าอันต่ออีกครู่หนึ่ง จึงค่อยกลับไปยังที่นั่งเดิมของตนบนรถไฟ

                  ทันทีที่ซูหนี่กลับมานั่งประจำที่ ก็พลันหันไปเห็นซูเฮ่าเทียนที่กำลังโน้มตัวจ้องหน้าจับผิดเธออยู่ อีกฝ่ายจ้องมองกันชนิดตาไม่กระพริบ ปั้นสีหน้าสงสัยใคร่รู้ให้เห็นอย่างชัดเจน บ่อยครั้งพยายามจะอ้าปากเอ่ยถามออกมาแต่แล้วก็กลับลังเลและเงียบไป ทำท่าทางร้อนรุ่มใจราวกับเป็นภรรยาขี้หึงที่ต้องการจับชู้