สองเท้าของเฟิงอี้กระทืบย่ำลงบนพรมใบไม้แห้งและพื้นดินอันเย็นชื้นในป่าทึบยามราตรีอย่างต่อเนื่อง ลมหายใจหอบถี่ขึ้น แต่ยังคงไว้ซึ่งจังหวะที่สม่ำเสมออย่างน่าประหลาดจากสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ฝังลึกอยู่ในแก่นิญญา เขาวิ่ง... วิ่ง... และวิ่งต่อไป... โดยมีเพียงแสงจันทร์สีเงินซีดที่ส่องลอดผ่านม่านใบไม้อันหนาทึบลงมาเป็หย่อมๆ เป็เครื่องนำทาง ความรู้สึกถึงอันตรายอันน่าสะพรึงกลัวที่ััได้ก่อนหน้านี้จากนอกหอร้าง ยังคงไล่ตามหลังมาติดๆ ราวกับเงาแห่งความตาย แม้จะมองไม่เห็นหรือไม่ได้ยินเสียงใดๆ แต่สัญชาตญาณส่วนลึกของเขากรีดร้องเตือนภัยไม่หยุดหย่อนว่ามันยังอยู่... และอาจจะกำลังใกล้เข้ามา
เสี่ยวหู่ซุกตัวแน่นิ่งอยู่ในอกเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งและเปื้อนเืของเขา ตัวสั่นเทาเล็กน้อย แต่กลับเงียบงันราวกับเข้าใจในสถานการณ์ ดวงตาสีฟ้าใสดุจไพลินล้ำค่าของมันเบิกกว้าง สอดส่ายมองความมืดรอบกายอย่างระแวดระวังภัยเงียบ
เฟิงอี้ไม่ได้วิ่งอย่างไร้ทิศทาง เขามุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่ารกชัฏยิ่งขึ้น อาศัยความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมยามค่ำคืนที่หล่อหลอมจากการหลบหนีครั้งก่อน และสัญชาตญาณที่เฉียบคมขึ้น พาตัวเองและสหายตัวน้อยหลบหลีกเงาอันตรายที่อาจซุ่มซ่อนอยู่ตามพงไม้หรือหลังต้นไม้ใหญ่
แต่แล้ว... อาการผิดปกติที่เขารู้สึกเพียงเล็กน้อยหลังจากจบการต่อสู้และการรักษาาแอย่างรวดเร็วในหอร้าง ก็เริ่มถาโถมเข้าใส่ร่างอย่างรุนแรงและไร้ความปรานี!
ความอ่อนเพลียชนิดที่ไม่เคยประสบมาก่อนในชีวิต! มันกัดกินลึกลงไปถึงแก่นกลางของร่างกายและจิติญญา! มันไม่ใช่ความเหนื่อยล้าจากการวิ่งหนี หรือความอ่อนล้าจากการต่อสู้อันดุเดือด… แต่มัน เหมือนกับ... บางสิ่งบางอย่างที่เป็แก่นแท้ของชีวิต... กำลังถูกสูบกินไปอย่างช้าๆ! ราวกับเทียนไขที่กำลังถูกเผาไหม้จากทั้งสองปลาย!
ภาพการรักษาาแที่รวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อของตนเองในระหว่างการต่อสู้เมื่อครู่แวบเข้ามาในหัว… พลังฟื้นฟูอันน่าทึ่งนั่น… หรือว่านี่คือ "ราคา" ที่ต้องจ่ายสำหรับพลังอันผิดธรรมชาตินี้?
“แค่ก!” เฟิงอี้ไอออกมาเบาๆ เืหยดเล็กๆ ติดริมฝีปาก เขารู้สึกถึงความแห้งผากในลำคอ และอาการหน้ามืดวิงเวียนที่เริ่มก่อตัวขึ้น เด็กหนุ่มในวัยเพียงสิบห้าจะย่างสิบหกปี ซึ่งควรจะยังเปี่ยมด้วยพลังชีวิตอันสดใส กลับรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังผุพังจากภายในอย่างรุนแรง กล้ามเนื้อเริ่มแข็งทื่อ ปวดร้าว การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจเริ่มติดขัด
พลังฟื้นฟูที่เคยเปรียบเสมือนพร์จาก์ บัดนี้กลับกลายเป็คำสาปจากขุมนรกในพริบตา!
ทุกครั้งที่มันทำงาน... ทุกครั้งที่มันสมานแผล... ทุกครั้งที่มันขับไล่ความเหนื่อยล้า... มันกำลังกัดกิน "ต้นทุน" บางอย่างที่ไม่อาจประเมินค่าได้ไป! พลังชีวิต? แก่นิญญา? หรือ... อายุขัย ของเขาเอง?!
ความคิดนั้นราวกับค้อนั์ทุบเข้าใส่กลางใจ! ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ! หากเป็จริงดังที่คิด... การต่อสู้และการาเ็ทุกครั้งนับจากนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการเร่งวันตายของตัวเองให้เร็วขึ้น! ทุกก้าวที่เดินหน้าคือการก้าวเข้าใกล้ความดับสูญ!
พลั่ก!
ความคิดที่สับสนและความอ่อนล้าทำให้เขาสะดุดรากไม้ใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ล้มลงไปกองกับพื้นดินและใบไม้แห้งอย่างแรง! ความเ็ปจากแผลถลอกใหม่แล่นแปลบปลาบ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ… เขาลุกแทบไม่ขึ้น!
ร่างกายหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น! แขนขาอ่อนแรงแทบไร้ความรู้สึก! ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เคยเรียบเฉย บัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ และบิดเบี้ยวเล็กน้อยด้วยความเ็ปทรมานทั้งจากภายนอกและภายใน
"เมี้ยว?" เสี่ยวหู่ะโออกมาจากอกเสื้อที่เปิดออกอย่างรวดเร็ว มันมองเฟิงอี้ที่นอนนิ่งอยู่ด้วยแววตากังวลและไม่เข้าใจ ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวขู่คำรามใส่ความมืดรอบตัวอย่างดุร้าย ปกป้อง "นาย" ของมันอย่างสุดกำลัง แม้ตัวจะเล็กเท่ากำปั้นก็ตาม
เฟิงอี้พยายามฝืนยันตัวลุกขึ้น เขาเหลือบมองาแถลอกที่แขนและขาซึ่งเพิ่งได้รับจากการล้ม สัญชาตญาณบอกให้ลองกระตุ้นพลังฟื้นฟูเพื่อสมานแผลและบรรเทาความเ็ป แต่ความคิดถึง "ราคา" ที่อาจต้องจ่ายเป็อายุขัย ทำให้เขาลังเลอย่างหนักหน่วง
‘ไม่ได้! จะใช้พร่ำเพรื่อตอนนี้ไม่ได้! ถ้ามันกินอายุขัยจริง ข้าอาจจะตายกลายเป็ผงธุลีก่อนที่จะได้แข็งแกร่งพอจะปกป้องแม้แต่ตัวเองหรือเสี่ยวหู่ได้!’
เขาคิดอย่างเด็ดเดี่ยว กัดฟันแน่นจนกรามสั่น ทนความเ็ปจากาแ พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด ลุกขึ้นยืนด้วยกำลังกายล้วนๆ
"แฮ่ก... แฮ่ก..." ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ แต่ร่างกายก็ซวนเซแทบจะล้มลงไปอีกครั้ง เขาต้องพิงต้นไม้ใหญ่ไว้ หอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับคนชรา เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้าคมคายที่ซีดเซียวราวกับศพนั้น
เสี่ยวหู่วิ่งวนรอบตัวเขาอย่างกระวนกระวายและสับสน มันไม่เข้าใจว่าทำไมเฟิงอี้ถึงได้ทรมานเช่นนี้ ก่อนที่จมูกเล็กๆ ของมันจะฟุดฟิดสูดกลิ่นบางอย่างในอากาศ มันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าใสเป็ประกายเล็กน้อย แล้วมันก็วิ่งหายลับไปในพุ่มไม้ทึบข้างๆ อย่างรวดเร็ว
เฟิงอี้ได้แต่มองตามอย่างอ่อนแรง เขารู้ว่าเสี่ยวหู่ไม่ได้ทิ้งเขาไป แต่มันคงไปทำธุระส่วนตัว หรืออาจจะไปหาอะไรบางอย่าง... ในตอนนี้ เขาทำได้เพียงแค่ยืนพัก รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่อันน้อยนิด และภาวนาให้ภัยอันตรายที่เขาััได้ก่อนหน้าจะไม่ตามมาทันในสภาพที่เขาอ่อนแอเช่นนี้
เวลาผ่านไปชั่วครู่ใหญ่ เสี่ยวหู่ก็วิ่งกลับมาพร้อมกับบางสิ่งในปากเล็กๆ ของมัน... มันคือ ใบไม้สดสีเขียวเข้มรูปทรงแปลกตา ซึ่งมี เส้นใยสีทองเรืองแสง จางๆ วิ่งวนอยู่ภายใน! เฟิงอี้จำไม่ได้ว่าเคยเห็นสมุนไพรชนิดนี้มาก่อนในชีวิต แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่บริสุทธิ์และสดชื่นที่ลอยออกมาจากใบไม้นั้น กลับทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างประหลาด และ "เศษเสี้ยวิญญา" ที่หลับใหลอยู่ในตัวเขาก็ดูเหมือนจะสั่นะเืตอบรับกับกลิ่นนั้นเบาๆ
เสี่ยวหู่วางใบไม้วิเศษนั้นลงตรงหน้าเขาอย่างนุ่มนวล แล้วใช้หัวเล็กๆ ดันมือเขาเบาๆ เหมือนจะบอกให้ลองกินดู
เฟิงอี้ลังเลชั่วครู่ เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร กินได้หรือไม่ หรืออาจจะเป็พิษ แต่เมื่อมองลึกลงไปในดวงตาสีฟ้าใสที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและความเชื่อมั่นของเสี่ยวหู่ เขาก็ตัดสินใจลองดู... เขาไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว เขาหยิบใบไม้นั้นขึ้นมา บรรจงใส่ปากเคี้ยวช้าๆ รสชาติฝาดเล็กน้อยในตอนแรก แต่ก็ตามมาด้วยความรู้สึกเย็นสดชื่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วราวกับสายธารน้ำแข็ง!
ความอ่อนเพลียลึกล้ำที่กัดกินเขาอยู่ก่อนหน้านี้ ไม่ได้หายไปทั้งหมด แต่... มัน บรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัด! ความรู้สึกเหมือน "แก่นชีวิต" กำลังถูกสูบกินนั้นลดน้อยลงไปมาก ความเ็ปภายในร่างกายทุเลาลงอย่างน่าประหลาด เขาสามารถยืนตรงและหายใจได้คล่องขึ้นมาก! เรี่ยวแรงที่เคยเหือดหายไปเริ่มกลับคืนมาเล็กน้อย!
"นี่มัน..." เฟิงอี้มองเศษใบไม้ที่เหลืออยู่ในมือด้วยความตกตะลึงระคนยินดี "...ของวิเศษจริงๆ!" เขาก้มลงมองเสี่ยวหู่ที่นั่งรออยู่ด้วยแววตาคาดหวัง "เ้าไปหามันเจอได้ยังไงกัน เสี่ยวหู่?"
"เมี้ยว~" เสี่ยวหู่ร้องตอบ เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาใสแป๋ว
เฟิงอี้เข้าใจในทันที... เสี่ยวหู่ไม่ได้แค่ฉลาด แต่มันอาจจะมีสัญชาตญาณพิเศษในการค้นหาสิ่งที่เป็ประโยชน์ต่อ "ชีวิต" หรือ "พลังงาน" ได้! สัญชาตญาณของสายเืโบราณที่หลับใหล!
และนี่คือ... ความหวัง! ทางรอดท่ามกลางความมืดมิด!
แม้พลังฟื้นฟูอันน่าทึ่งของเขาจะมีราคาที่ต้องจ่ายเป็อายุขัย แต่ถ้าเขาสามารถหาสมุนไพรหรือทรัพยากรล้ำค่าแบบนี้มา "ชดเชย" สิ่งที่เสียไปได้ล่ะ? มันอาจจะเป็หนทางให้เขายังคงใช้พลังนี้ได้! มันอาจจะเป็เหตุผลให้เขาต้องดิ้นรนต่อสู้ต่อไป! เพื่อตัวเอง และเพื่อเสี่ยวหู่!
แต่ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องหาที่ปลอดภัยเพื่อพักฟื้นร่างกายให้เต็มที่ และต้องหาสมุนไพรใบเขียวขลิบทองนี่เพิ่มอีกให้ได้มากที่สุด!
เฟิงอี้สูดหายใจลึก ยืดตัวตรง ความเ็ปบรรเทาลงไปมากแล้ว เขาก้มลงอุ้มเสี่ยวหู่ขึ้นมากอดไว้แนบอกอย่างรักใคร่ "ขอบใจเ้ามากนะ เสี่ยวหู่... เ้าช่วยชีวิตข้าไว้อีกแล้ว... ไปกันเถอะ เราต้องหาที่ซ่อนดีๆ และหาเ้าใบไม้นี่เพิ่มอีก!"
ดวงตาของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าสิบหกที่เคยสิ้นหวัง บัดนี้ไม่ได้มีความมืดมนอีกต่อไป แม้จะเพิ่งตระหนักถึงข้อจำกัดอันน่าสะพรึงกลัวของพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัว แต่การค้นพบสมุนไพรวิเศษและความหวังใหม่ก็ได้จุดประกายความมุ่งมั่นขึ้นมาอีกครั้ง... การเดินทางเพื่อเอาชีวิตรอดอย่างแท้จริง... การต่อสู้กับโชคชะตาที่โหดร้าย... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
*** จบตอนที่ 7***
22K
