รถรับส่งขับมายังบริเวณทางเข้าหน้าหมู่บ้านของลิสา เธอบอกพิกัดบ้านให้กับรถรับส่งปรากฏว่าพนักงานขับรถมีอุปกรณ์ที่ทันสมัยมาก แค่กรอกพิกัดละติจูดและลองจิจูดที่เธอบอกก็มีแผนที่นำทางคล้ายกับGPSของโลกเดิมแต่เหมือนว่าอุปกรณ์ที่นี่จะล้ำหน้ากว่าโลกเดิมมากถ้าเทียบกับเครื่องมือดูแล้ว เธอจะดูถูกโลกคู่ขนานใบนี้ไม่ได้เสียแล้ว ลิสาคิดในใจเธอยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นถึงความทันสมัยที่ไปไกลกว่าโลกใบเดิมของตัวเอง พนักงานรักษาความปลอดภัยหน้าหมู่บ้านถามเธอว่าเธอจะไปที่บ้านหลังไหน เธอบอกว่าเธอได้ซื้อบ้านจากโครงการนี้แล้ว และเธอก็ยื่นเอกสารที่พนักงานเอาให้เธอไว้กับยามหน้าหมู่บ้านตามที่พนักงานได้บอกเอาไว้ เมื่อพนักงานรักษาความปลอดภัยหรือยามเห็นเอกสารในมือของเธอก็บอกให้เธอลงมาจากรถได้เลยเพราะเขาจะเป็คนนำเธอและน้องชายไปส่งที่บ้านของเธอเอง ในหมู่บ้านนี้มีรถรับส่งบริการอยู่แล้วสำหรับท่านที่พักอาศัยอยู่แล้วไม่มีรถยนต์เป็ของตัวเอง ลิสาถามค่าบริการของรถที่มาส่งเธอทันทีเมื่อยามหน้าหมู่บ้านบอกแบบนี้ เธอจ่ายเงินค่ารถจำนวน 200GG ให้กับรถที่มาให้บริการเธอแต่รอบนี้เธอลองจ่ายโดยการสแกนชิปของเธอ ปรากฏว่ามันสะดวกสบายมาแค่เธอเอามือไปวางไว้บริเวณแท่นเก็บเงินมันก็จะสแกนและทำงานอัตโนมัติ แท่นเก็บเงินทำการหักเงินผ่านบัญชีที่เธอเชื่อมต่อเอาไว้กับชิปทันที มินตราพยักหน้าอย่างพอใจกับการใช้ชีวิตที่แสนสะดวกสบายบนโลกใบนี้
“แทนไทครับลงมาได้เลย”
ลิสาเรียกให้น้องชายเดินลงตามเธอมา แทนไทขยับตัวตามพี่สาวบอกอย่างว่าง่าย เมื่อทั้งสองลงจากรถแล้วเธอรอพนักงานรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้านไม่เกินห้านาทีก็มีรถของหมู่บ้านพร้อมกับคนขับรถอีกหนึ่งคนและพนักงานต้อนรับของโครงการอีกหนึ่งคนที่เดินทางมาพร้อมกัน พนักงานทั้งหมดโค้งให้ลิสากับแทนไทอย่างต้อนรับ พนักงานเชิญพวกสองคนพี่น้องขึ้นรถของโครงการเพื่อจะได้นำทางไปยังบ้านที่ลิสาซื้อเอาไว้ ลิสาส่งยิ้มบางๆให้ พนักงานอธิบายว่าบ้านของเธออยู่โซนไหน ถ้าจะขึ้นรถรับส่งซึ่งเป็บริการของทางของโครงการจะต้องมาขึ้นตรงจุดไหนและในหนึ่งวันมีกี่รอบรอบละกี่โมง ทางพนักงานต้อนรับอธิบายให้เธอฟังอย่างละเอียด ลิสาพยักหน้าอย่างเข้าใจ ไม่นานรถก็มาจอดอยู่บริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง โทนสีสบายตาและน่าอยู่มากทีเดียว
“สวยจังเลยครับพี่สาว”
แทนไทน้อยบอกกับพี่สาวอย่างตื่นเต้น ลิสาได้ยินก็ส่งยิ้มไปให้แล้วลูบไปที่หัวเล็กๆด้วยความเอ็นดู
“แทนไทชอบไหมครับ”
ลิสาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อรอคำตอบจากน้องชาย
“แทนชอบที่สุดเลยครับ”
แทนไทตอบพี่สาวอย่างน่ารัก เขาตื่นเต้นมากที่จะได้มาอยู่บ้านหลังใหญ่และสวยมากๆอย่างนี้ มันสวยกว่ากระท่อมหลังเล็กที่เขาเคยอยู่เสียอีก เด็กชายตัวเล็กๆคิดคนเดียวในใจ
“ขอแค่แทนไทชอบพี่ก็ดีใจแล้วครับ”
ลิสาบอกน้องชายพร้อมกับที่ทุกคนเดินลงรถมาจนหมด พนักงานผายมือเชิญสองคนพี่น้องไปที่หน้าประตูรั้วบ้าน
“สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อนกยูงค่ะ”
พนักงานต้อนรับที่รออยู่หน้าบ้านแนะนำตัวกับลิสาและแทนไทอย่างเป็ทางการ พนักงานอธิบายวิธีการใช้งานของบ้านหลังนี้ให้ฟังอย่างละเอียด ลิสาฟังแล้วค่อยข้างพอใจมากกับระบบของที่นี่ ระบบนิรภัยดีกว่าโลกที่เธอจากมาหลายเท่า พนักงานให้ทั้งสองสแกนหน้าและสแกนรหัสข้อมูลชิปตรงประตูรั้วบ้านก่อนอันดับแรกเพื่อให้ระบบบ้านจดจำได้ว่าทั้งสองคือเ้าของบ้าน ถ้ามีคนเข้ามาในบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตจะมีการส่งข้อความผ่านชิบทันที
“ขอโทษนะคะ ขอถามตรงข้อความผ่านชิปหน่อยคะ”
ลิสาถาม
“เราจะเห็นข้อความแจ้งเตือนผ่านชิปได้ยังไงคะ”
พนักงานต้อนรับอธิบายกลับมาว่า ทั้งสองคนต้องไปที่ฐานข้อมูลของระบบประชากรเสียก่อน เพื่อไปทำเื่ติดต่อใช้งานผ่านชิปตรงนี้ ซึ่งการลงทะเบียนเปิดใช้ค่อนข้างที่จะใช้เงินเยอะมาก ลิสาถามว่าเท่าไหร่พนักงานตอบกลับมาว่าถ้าแบบธรรมดาๆเลยไม่มีอะไรพิเศษขั้นต่ำก็คนละหนึ่งพันล้านบ้าน ลิสาพยักหน้าแล้วถามไปอีกว่าฐานข้อมูลของประชากรต้องไปติดต่อตรงไหน พนักงานบอกพิกัดเธอมาทันที เธอพยักหน้าขอบคุณ เอาไว้พรุ่งนี้เธอค่อยพาน้องชายของเธอไปซื้อของแล้วก็ไปทำเื่เปิดใช้งานชิปก่อน ลิสาคิดว่าไม่ว่าจะยุคไหนๆถ้ามีเงินเสียอย่างทุกเื่ก็จะกลายเป็เื่ง่ายเสมอ พนักงานพาสองคนพี่น้องสำรวจบ้านเกือบสามสิบนาทีได้ ลิสาพอเข้าใจระบบของตัวบ้านเพราะโลกที่เธอจากมาก็มีอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายคลึงกัน แต่มันก็ไม่ได้ล้ำสมัยเหมือนโลกคู่ขนานใบนี้
“เอ่อ..ขอรบกวนอีกสักเื่ได้หรือเปล่าคะ”
ลิสาถามออกไปด้วยความเกรงใจ พนักงานก็น่ารักมากที่บอกว่าสามารถถามมาได้ทุกเื่เลยเพราะถ้าเธอรู้เธอจะแนะนำสิ่งที่ดีที่สุดให้อย่างแน่นอน ลิสาพอใจมากกับการบริการของที่นี่ไม่ว่าจะเป็ขั้นตอนั้แ่การขายบ้านจนถึงบริการหลังการขายทำให้เธอรู้สึกดีกับมันมากจริงๆ
“พอดีว่าฉันอยากจะรู้ว่าถ้าเป็พวกคลังความรู้หรือหนังสือต่างๆจะหาได้จากที่ไหนคะ”
ลิสาถามออกไปตรงๆ เธอไม่ได้อายกับสิ่งที่เธอไม่รู้แต่เธอจะอายมากถ้าสมมติว่าไม่รู้แต่ทำเป็เหมือนรู้ดี เธอใช้ชีวิตที่โลกนู้นมาก็เป็เวลา 22 ปีด้วยกันมันก็ไม่ใช่เวลาน้อยๆแล้ว เธอผ่านการคบคน ผ่านการศึกษาคนก็มากพอสมควร เธอพอที่จะวิเคราะห์อะไรได้บ้าง พนักงานต้อนรับยิ้มให้ลิสา อีกทั้งยังชื่นชมในใจว่าสาวสวยตรงหน้านั้นดูเป็คนที่ใฝ่รู้ใฝ่เรียน แบบนี้สิถึงจะอยู่รอดในยุคปัจจุบันได้
“ขอแนะนำลูกค้านะคะ ในตัวเมืองจะมีห้างดังอยู่ค่ะ แต่ถ้าลูกค้าไม่สะดวกเดินทางไปดูด้วยตัวเองสามารถทำการซื้อขายผ่านชิปได้หลังจากการอัพเดทฐานข้อมูลประชากรที่ลูกค้าถามก่อนหน้านี้ได้ค่ะ”
พนักงานอธิบายพร้อมรอยยิ้ม
“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ”
ลิสาพอใจมาก ตอนนี้เธอเข้าใจระบบบ้านพอสมควรแล้ว บ้านหลังนี้จะมีระบบแม่บ้านที่เป็หุ่นยนต์อัจฉริยะให้ความช่วยเหลือและมีระบบทำความสะอาดอัตโนมัติซึ่งมันตอบโจทย์ของเธอมากเพราะจะให้เธอมานั่งทำงานบ้านคนเดียวและบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้คงจะไม่ไหว บ้านหลังนี้มีสองชั้นประกอบไปด้วย 3 ห้องนอน 4 ห้องน้ำ 1 ห้องรับแขก 1 ห้องนั่งเล่น และ 1 ห้องครัว หลังขนาดนี้ก็ไม่ได้เล็กๆเลยสำหรับลิสา เธอมองย้อนกลับไปในอดีต ถ้าบ้านหลังขนาดนี้เธอคงไม่มีปัญญาซื้ออย่างแน่นอน แต่มาตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วเพราะเธอมาพร้อมกับพรวิเศษอย่างระบบร้อยล้านเท่า แล้วเธอยังจะกลัวอะไรอีกละ? ต่อไปนี้ถ้าเธอหรือน้องของเธออยากจะทำอะไรหรืออยากจะได้อะไรลิสานั้นพร้อมจะหาทุกอย่างมาให้ ถ้าเธอสามารถทำได้โดยไม่เดือดร้อนตัวเองนะ
‘ขอให้การใช้ชีวิตบนโลกคู่ขนานนี้มีแต่สิ่งดีๆด้วยเทอญ’
ลิสาอธิษฐานในใจ เธอขอบคุณพนักงานทุกคนที่มาให้การต้อนรับเธอกับน้องชาย เธอให้ทิปไปอีกคนละ 5000GG พนักงานก้มหัวขอบคุณเธอและขอให้เธอมีความสุขกับบ้านหลังนี้ เมื่อพนักงานออกจากบ้านไปแล้ว เธอรีบบอกน้องของเธอว่า
“แทนไทครับ เดี๋ยวพี่จะพาแทนไทไปอาบน้ำ”
ลิสารีบพาแทนไทไปอาบน้ำเพราะตอนนี้ก็ใกล้จะค่ำแล้ว แทนไทพยักหน้าให้อย่างน่ารัก เขาอยากให้พี่สาวดีกับเขาแบบนี้ตลอดไป ดังนั้นเขาต้องเป็เด็กดีและเชื่อฟังที่พี่สาวพูดให้มากๆจะได้ไม่ต้องโดนด่าหรือโดนทุบตีอีก ถ้าลิสาอ่านใจของเด็กน้อยตรงหน้านี้ได้เธอคงจะเศร้าใจไม่น้อย
“ไปกันเลยครับ”
ลิสาบอกกับน้องชายที่แสนน่ารักของเธอ ตอนที่พนักงานได้แนะนำบ้านหลังนี้เธอได้ตัดสินใจแล้วว่าจะอยู่ห้องไหน แน่นอนก็ต้องเป็ห้องนอนที่ใหญ่ที่สุดของบ้านและเธอต้องให้น้องชายมานอนกับเธอด้วย รอน้องของเธอปรับตัวได้สักระยะหนึ่งก่อนเธอค่อยสอนให้น้องนอนคนเดียว เธอวางแผนอยู่ในใจ
ลิสาพาน้องชายมาในห้องน้ำที่กว้างและสะอาดมาก เด็กน้อยทำตาโตด้วยความตื่นเต้น ลิสาสอนน้องใช้ห้องน้ำว่าต้องกดตรงไหนเปิดอย่างไรจนน้องชายบอกว่าเข้าใจแล้วเธอถึงยอมออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดเดิมที่น้องของเธอใส่มา เธอเอาชุดของน้องไปปั่นในเครื่องซักผ้า เธออดที่จะขอบคุณโชคชะตาของตัวเองไม่ได้ที่ทำให้เธอมาอยู่ที่โลกใบนี้ บางอย่างก็คล้ายคลึงกันแต่บางอย่างเธอก็ไม่รู้จักเลย ดังนั้นเธอต้องศึกษาอะไรอีกหลายอย่าง พรุ่งนี้เธอจะได้รู้แล้วว่าโลกใบนี้มันเป็ยังไงกันแน่ เมื่อลิสาเอาเสื้อโยนลงไปในถังซักผ้าเธอก็มานั่งรอน้องชายบนเตียงใหญ่ของเธอ เธอลองนั่งดูคือเตียงมันนุ่มมาก คืนนี้แหละที่เธอจะได้นอนหลับอย่างสบายใจเพราะกระท่อมหลังน้อยนั้นมันไม่สามารถทำให้เธอหลับตาลงได้อย่างสนิทใจ
ลิสาหันไปมองทางประตูห้องน้ำเพราะได้ยินเสียงเปิดประตูออกมา เธอมองภาพเด็กชายตัวน้อยที่เขย่งหมุนลูกบิดให้ประตูห้องน้ำปิดลงอย่างน่ารัก ลิสายิ้มอย่างมีความสุข แทนไทวิ่งมาหาเธออย่างอารมณ์ดี
“พี่สาวครับแทนตัวหอมมากเลยครับ”
แทนไทบอก เ้าตัวน้อยจำที่พี่สาวคนสวยของเขาบอกเอาไว้ในตอนที่สอนเมื่อกี้นี้ว่าเขาต้องใช้สบู่และยาสระผมด้วย แทนไทจดจำขวดแต่ละอย่างตามที่พี่สาวบอก แถมยังล้างหน้าแปรงฟันอย่างมีความสุขมากกว่าเดิม แปรงฟันก็นุ่มยาสีฟันก็มีเยอะแถมหอมมากอีกต่างหาก ลิสาไม่รู้ว่าน้องน้อยของเธอคิดอะไรอยู่ในตอนนี้ เธอก็เลยบอกออกไปอย่างอารมณ์ดีเช่นกันว่า
“ไหนหอมมากหรือเปล่าต้องให้พี่ลองหอมดูก่อนครับ”
ลิสาก้มลงหอมแก้มน้องชายของเธออย่างน่ารัก แทนไทใมากที่ถูกพี่สาวของตัวเองหอมแก้ม เขาแทบน้ำตาไหลเพราะพี่สาวคนก่อนไม่เคยกอดหรือหอมแก้มเขาเลย ลิสามองก็เข้าใจได้ทันทีว่าเด็กน้อยของเธอเป็อะไรไป เธอจึงส่งยิ้มไปให้อย่างอบอุ่ม ลิสามองเด็กชายที่ห่อหุ้มด้วยผ้าผืนใหญ่อย่างเอ็นดู เธอเรียกเอาเสื้อผ้าตัวที่เล็กที่สุดของตัวเองออกมา ลิสาเช็ดตัวเช็ดผมของน้องชายจนแทนไทอายเพราะพี่สาวไม่เคยทำให้แบบนี้มาก่อน
“ไม่ต้องอายครับ แทนไทเป็น้องของพี่นะ”
ลิสาบอกด้วยน้ำเสียงอบอุ่นทำให้แทนไทไม่อายมากเหมือนเมื่อครู่นี้ เธอเช็ดตัวเช็ดผมเสร็จก็ทาแป้งที่หน้าลำคอและลำตัวของน้องชาย เธอมองน้องน้อยที่ตัวแห้งแทบจะปลิวไปกับลมอย่างสงสาร ลิสาเอาเสื้อของเธอใส่ให้น้องชายไปก่อน
“แทนไทใส่เสื้อของพี่ไปก่อนนะครับ”
ลิสาบอก เธอบอกว่าพรุ่งนี้เธอจะพาแทนไทไปหาซื้อเสื้อผ้าหล่อๆหลายๆชุดเลย ทำให้น้องชายของเธอะโไปมาด้วยความดีใจ ลิสากวักมือเรียกให้น้องชายไปตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งและนั่งลงไปที่เก้าอี้ เธอเสียบปลั๊กไดร์เป่าผมและเป่าผมให้น้องชายจนแห้งสนิท
“แทนไทนอนรอพี่สาวไปก่อนนะครับ พี่จะไปอาบน้ำก่อน”
ลิสาบอก แทนไทพยักหน้าให้กับพี่สาวอย่างน่ารัก
ลิสาอยู่ในห้องน้ำเกือบครึ่งชั่วโมง เธอมัวแต่อาบน้ำสระผมขัดตัวจนสะอาด ร่างที่เธอเข้ามาอยู่ตอนนี้ไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้วเธอก็ไม่อาจจะรู้ได้ เธอเปิดประตูออกมาพบว่าน้องชายของเธอนอนเล่นอยู่บนเตียงแต่ก็ยังไม่หลับคงเพราะรอเธออยู่
“รอพี่แต่งตัวก่อนนะครับ”
ลิสาแต่งตัวในห้องน้ำเรียบร้อยแล้วเหลือออกมาเป่าผมด้านนอกก็เป็อันเสร็จสิ้น เธอมองน้องน้อยและมองเวลาตอนนี้ก็เกือบจะสามทุ่มแล้วทำไมน้องของเธอถึงยังไม่ยอมหลับนะหรือว่าจะหิว ลิสาทำตาโต เธอใมากเธอลืมไปได้ยังไงว่าพวกเธอกินแค่ซาลาเปากับน้ำไปแค่มื้อเดียว
“แทนไทครับ หิวใช่ไหมครับ”
ลิสาถามน้องชาย เธอเห็นว่าน้องของเธอไม่กล้าสบตาเพราะกลัวจะโดนดุถ้าบอกว่าหิว ลิสาถึงกับด่าตัวเองในใจที่หลงลืมเื่แบบนี้ไปได้ เธอรีบเป่าผมและพาน้องชายเดินไปที่ห้องครัว เธอลองเปิดดูตู้เย็น ก็ยังดีที่เห็นว่าภายในตู้มีน้ำและเครื่องดื่มอีกหลากหลายอย่างที่ทางโครงการได้จัดเตรียมไว้ให้ เธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อย อย่างน้อยในตู้เย็นก็ยังมีนมอยู่หลายกล่อง
“แทนไทครับดื่มนมไปก่อนนะครับ”
ลิสาบอกน้องชาย แทนไทเอื้อมมือน้อยๆไปรับกล่องนมที่พี่สาวเจาะรูเอาไว้ให้ ลิสาบอกให้แทนไทดูดหลอดดูดแล้วดื่มไปเลยมันเป็นมวัวที่อร่อยมาก แทนไทไม่เคยดื่มนมเลยสักครั้งก็ทำตามที่พี่สาวบอกอย่างว่าง่ายเพราะตอนนี้เขาก็หิวมากๆแล้วด้วย
“อร่อยมากเลยครับ”
แทนไทบอกอย่างน่ารัก
“อร่อยก็ดื่มเยอะๆนะครับ ถ้าไม่อิ่มบอกพี่ได้”
ลิสาบอกน้อง ถ้าไม่อิ่มให้รีบบอกไม่ต้องกลัวว่าพี่สาวจะว่าหรือดุด่า แทนไทได้ยินก็เลยดื่มนมอย่างมีความสุข แทนไทดื่มนมไปถึงสองกล่อง สำหรับเธอดื่มไปแค่กล่องเดียวก็พอแล้ว ลิสาบอกด้วยน้ำอย่างเศร้าๆว่า
“แทนไทครับ พี่สาวขอโทษนะครับ”
ลิสาบอกขอโทษน้องอย่างรู้สึกผิด เธอสัญญาว่าต่อไปจะไม่สนใจสิ่งอื่นไปมากกว่าน้องของตัวเองอีกแล้ว วันนี้ที่เธอลืมคิดเพราะว่าเธอมัวแต่อยากได้ที่พักจนลืมไปว่าทั้งเธอและน้องชายของเธอยังไม่ได้กินอะไรกันเลย ลิสาบอกน้องชายของเธอว่าต่อไปนี้ถ้ามีอะไรแทนไทสัญญากับพี่ได้หรือเปล่าว่าจะพูดจะบอกกับพี่ทุกอย่างและน้องน้อยของเธอก็เกี่ยวก้อยสัญญากับเธอเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
3K
