บทที่ 8 นับว่าเป็คนมีความสามารถจริง ๆ สมควรเผยแพร่ให้ทั้งอำเภอเอาไปใช้
ความรู้สึกนุ่มนิ่มและอบอุ่นทำให้สยงอู่เหลียงหายง่วงทันที เขากำลังจะะโออกไปว่า ‘มีมือสังหาร’ แล้ว สยงอู่เหลียงถอยหลังไปหลายก้าว
ฟึบ!
เสียงจุดตะเกียงน้ำมันทำให้ห้องนอนสว่างไสวขึ้นมาทันที ภายใต้แสงไฟสลัวคุณชายหมี่เหลียงเพ่งมองไป บนเตียงมีเด็กสาวหน้าตาน่ารักอ่อนหวานอายุราวสิบสี่ถึงสิบห้าปีซึ่งสวมชุดสีเหลืองอ่อน ดูเหมือนนางจะใกับการกระทำของสยงอู่เหลียงเช่นกัน
เด็กสาวผู้นั้นตัวสั่นเทาพลางย่อกายคำนับสยงอู่เหลียงอย่างนอบน้อมและกล่าวขอโทษว่า "บ่าวคำนับท่านจวินโหว เมื่อครู่ที่ทำให้ท่านใ หวังว่าท่านจวินโหวจะโปรดประทานอภัยเ้าค่ะ"
สยงอู่เหลียงเองก็ใจนแทบสิ้นสติเช่นกัน ไม่ว่าใครหากจู่ ๆ มีคนแปลกหน้ามาปรากฏตัวบนเตียงย่อมต้องใไม่น้อย แต่ถ้าคนที่ปรากฏบนเตียงเป็สาวงามล่ะก็...
สยงอู่เหลียงตั้งสติได้และยืนอยู่ข้างประตู แม้หญิงผู้นี้จะดูอ่อนหวานเรียบร้อยและดูเหมือนจะใกับการกระทำของเขาเมื่อครู่
แต่หากนางแสดงท่าทีที่เป็อันตราย สยงอู่เหลียงจะหนีเอาตัวรอดเป็อันดับแรกอย่างแน่นอน เผื่อว่าจะเป็ศัตรูที่สยงเวยเคยล่วงเกินไว้ในอดีตแล้วส่งมือสังหารหญิงมาล้างแค้นในตอนนี้เล่า?
"เ้าเป็ใคร?"
"เรียนท่านจวินโหว บ่าวเป็คนที่ใต้เท้าจงซื้อมาเพื่อปรนนิบัติการใช้ชีวิตของท่าน ท่านสามารถเรียกบ่าวว่าเสี่ยวอี๋ได้เลยเ้าค่ะ"
สยงอู่เหลียงคลายความระแวง ไม่ว่าอย่างไรจงหัวย่อมเป็คนที่เชื่อใจได้แน่นอน! อีกอย่างด้านนอกมีทหารคนสนิทเฝ้าอยู่ตลอด แล้วจะมีมือสังหารคนไหนแอบเข้ามาในห้องนอนของเขาโดยไม่มีใครรู้ได้อย่างไร?
สยงอู่เหลียงมองเสี่ยวอี๋ด้วยความรู้สึกกึ่งขำกึ่งระอา ตาเฒ่าจงหัวคนนั้นช่างละเอียดรอบคอบจริง ๆ ตัวเขายังมาไม่ถึงแต่กลับจัดหาสาวใช้มาอุ่นเตียงให้ก่อน
ดีมาก ดีมาก... ไม่ใช่สิ! ไร้เหตุผลสิ้นดี! เขาเป็คนมักมากในกามขนาดนั้นเลยหรือ?
อืม... สยงอู่เหลียงไม่ใช่ผู้ทรงศีล ทว่าวันนี้เขาเหนื่อยล้าเหลือเกิน ตอนนี้ในใจคิดเพียงอยากจะนอน ร่างกายที่อ่อนเพลียจึงไม่มีความคิดอกุศลใด ๆ "เ้าถอยออกไปก่อนเถอะ วันนี้ข้าไม่้าให้เ้าปรนนิบัติ"
หลังจากคุณชายหมี่เหลียงพูดจบเขาก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าว ไม่้าให้ปรนนิบัติก็บอกว่าไม่้า แต่กลับไปพูดว่า ‘วันนี้’ ไม่้าเสียอย่างนั้น บ้าจริง!
เช้าวันรุ่งขึ้น
เพราะเมื่อคืนเข้านอนเร็วคุณชายหมี่เหลียงจึงตื่นเช้ามาก หากยังอยู่ในวัง่เวลานี้คงต้องฝึกดาบภายใต้การกำกับดูแลของอาจารย์สอนวิชากระบี่!
สยงอู่เหลียงขยี้ตาพร้อมรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า แต่เมื่อมองออกไปเห็นท้องฟ้าที่ยังสลัว ๆ เขาก็ไม่สามารถบังคับตัวเองให้ลุกขึ้นไปฝึกกระบี่เหมือนตอนอยู่ในวังได้
"คุณชาย ท่านตื่นแล้วหรือเ้าค่ะ" ประตูห้องถูกผลักเปิดออก เสี่ยวอี๋เดินเข้ามาพร้อมกับวางอ่างน้ำร้อนไว้ด้านข้าง "น้ำร้อนที่เตรียมไว้ให้ท่านเ้าค่ะ"
สยงอู่เหลียงชำเลืองมอง ภายใต้แสงสว่างเด็กสาวผู้นี้มีผมยาวสีดำขลับเป็เงางาม ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน แม้จะไม่ถึงขั้นงามล่มเมืองแต่ก็นับว่าหมดจดงดงาม
สยงอู่เหลียงละสายตาก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงพร้อมใช้น้ำร้อนล้างหน้า แล้วเอ่ยถามขึ้นลอย ๆ ว่า "เ้าเป็คนที่ไหน?"
เสี่ยวอี๋ลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบว่า "เรียนคุณชาย บ่าวเป็คนแคว้นเยว่เ้าค่ะ"
หมี่เหลียงใจกระตุกวูบ เขาเงยหน้ามองเสี่ยวอี๋พลางใช้มือเช็ดหยดน้ำบนใบหน้า
"คุณชายเ้าคะ ด้านนอกมีช่างฝีมือชื่อสือเอ้อร์มารอพบั้แ่เช้าแล้วเ้าค่ะ" เสี่ยวอี๋กล่าวพลางก้มหน้าโดยไม่ทันสังเกตสายตาที่กำลังพิจารณาของสยงอู่เหลียง
สยงอู่เหลียงสวมเสื้อผ้า "เขามาเร็วดีนะ ให้เขารอข้าที่ลานฝึกยุทธ์ แล้วเชิญท่านลุงจงมาพบข้าด้วย"
"เ้าค่ะ" เสี่ยวอี๋ย่อกายคำนับรับคำสั่งจากนั้นจึงถอยออกไป
"นายท่าน นี่คือคันไถชวีหยวนที่ท่านสั่งให้ข้าทำเมื่อวานขอรับ" สือเอ้อร์คุกเข่าลงกับพื้นอย่างนอบน้อมและทำความเคารพสยงอู่เหลียง
สยงอู่เหลียงก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วกวาดสายตามอง คันไถชวีหยวนนี้ใช้ไม้สาลี่ชั้นดี ทั่วทั้งชิ้นไม่มีเสี้ยนเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังมีการแกะสลักลวดลายัและสายลมประณีตอย่างยิ่ง!
คุณชายหมี่เหลียงถึงกับพูดไม่ออก... มันเป็เพียงเครื่องมือทางการเกษตร แต่เ้าหมอนี่กลับทำมันราวกับเป็งานศิลปะ อย่างไรก็ตาม การที่สามารถสร้างผลงานที่ประณีตเช่นนี้ภายในระยะเวลาสั้น ๆ ได้ แสดงว่าฝีมือของสือเอ้อร์นั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ
สยงอู่เหลียงตรวจสอบคร่าว ๆ และพบว่าไม่มีปัญหาใด ๆ จึงรู้สึกยินดีเป็อย่างยิ่ง หากมีสิ่งนี้แล้วก็ไม่ต้องกังวลว่าผลผลิตธัญพืชจะไม่เพิ่มขึ้น
"ตบรางวัล" สยงอู่เหลียงโบกมือ "จงเร่งสร้างสิ่งนี้จำนวนมากและส่งเสริมให้ใช้ทั่วอำเภอ!"
ช่างฝีมือสือเอ้อร์รับเงินรางวัลสองพวงจากมือจงหัวด้วยความดีใจ และเอ่ยถามขึ้นว่า "นายท่าน คันไถชวีหยวนนี้สามารถใช้งานได้ดีกว่าคันไถที่มีอยู่ในอำเภอจริง ๆ หรือขอรับ?"
สยงอู่เหลียงกำลังอารมณ์ดี เมื่อได้ยินดังนั้นจึงยิ้มและกล่าวว่า "ไม่ใช่แค่ดีกว่า แต่ประสิทธิภาพจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามเท่า"
สือเอ้อร์อ้าปากค้างด้วยความใ เขาหมอบลงกับพื้นแล้วโขกศีรษะกล่าวว่า "นายท่านช่างมีความสามารถล้ำเลิศเพียงนี้... เพียงแต่ผู้น้อยมีคำพูดหนึ่งคำ ไม่ทราบว่าควรจะกล่าวหรือไม่ขอรับ"
ใน่กลางยุครณรัฐ สถานะของช่างฝีมือยังไม่ต่ำต้อยเท่ากับยุคต่อมา หากช้ากว่านี้อีกร้อยกว่าปีแล้วสยงอู่เหลียงสร้างคันไถชวีหยวนขึ้นมา สิ่งที่ได้รับคงไม่ใช่คำชมว่า ‘มีความสามารถล้ำเลิศ’ เช่นนี้!
แต่คงถูกเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ทั่วหล้าหัวเราะเยาะว่ามีฐานะสูงส่งแต่กลับทำงานต่ำต้อยเยี่ยงช่างฝีมือ
คุณชายหมี่เหลียงเลิกคิ้วพร้อมยอมรับคำสรรเสริญของสือเอ้อร์อย่างไม่ขัดเขินและกล่าวอย่างใจกว้างว่า "มีอะไรก็พูดมาเถิด ไม่ต้องเกรงใจ"
สือเอ้อร์รวบรวมความกล้าแล้วกล่าวว่า "นายท่านโปรดพิจารณา ความซับซ้อนของคันไถชวีหยวนนี้สูงกว่าคันไถที่มีอยู่เดิมมาก หากมิให้ชาวบ้านได้เห็นความยอดเยี่ยมของคันไถชวีหยวนด้วยตาของตนเอง เกรงว่าคงไม่มีใครเต็มใจเปลี่ยนมาใช้คันไถแบบใหม่ที่ทำยากเช่นนี้ขอรับ"
"หากท่านใช้วิธีออกคำสั่งบังคับให้ส่งเสริมการใช้คันไถชวีหยวน เกรงว่าชาวบ้านจะมีความไม่พอใจ และในการปฏิบัติจริงก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดการต่อต้านลับหลังขอรับ"
สยงอู่เหลียงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้า คำพูดนี้ถูกต้องอย่างยิ่ง ไม่ว่าสิ่งใดก็ตามหากถูกผลักดันด้วยวิธีการบังคับของผู้มีอำนาจ แม้เจตนาเริ่มต้นจะดีแต่ย่อมต้องถูกชาวบ้านต่อต้านอย่างแน่นอน นึกไม่ถึงว่าสือเอ้อร์ผู้นี้จะมีความคิดที่เฉลียวฉลาดเช่นนี้
สยงอู่เหลียง "มีเหตุผล ให้เขานั่งลงและดื่มน้ำชาเถิด"
สือเอ้อร์ดีใจเป็อย่างมาก การได้สร้างความคุ้นเคยต่อหน้านายท่านคนใหม่หรือแม้แต่ได้รับความสำคัญจากนายท่านนั้นมีค่ามากกว่ารางวัลใด ๆ!
สือเอ้อร์เป็คนฉลาด ย่อมทราบว่าโอกาสในการแสดงความสามารถเช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่งในรอบพันปี!
เขาคุกเข่าลงด้านข้างด้วยความประหม่า ก้มศีรษะและยกก้นขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพ "ตามความเห็นของผู้น้อย มิสู้เรียกเหล่าหัวหน้าหมู่บ้านมาแล้วสาธิตประสิทธิภาพของคันไถชวีหยวนให้พวกเขาเห็นต่อหน้า จากนั้นจึงค่อยส่งเสริมให้ใช้ สิ่งนี้จะให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่ามากขอรับ!"
สยงอู่เหลียงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า "ข้ามีวิธีที่ดีกว่า"
"ส่งคำสั่งของข้าออกไป บอกว่าคุณชายผู้นี้ให้ความสำคัญกับการบุกเบิกที่ดินทำกิน จึงจะจัดการแข่งขันไถนาเพื่อประชันความเร็วในการบุกเบิกที่ดิน"
"เมื่อถึงเวลา ทางการจะส่งคนหนึ่งคนมาไถนาต่อหน้าสาธารณชนเพื่อประชันกับทุกคน หากผู้ใดสามารถเอาชนะการไถนาของทางการได้ จะได้รับรางวัลสิบตำลึงทองทันที! ไม่ว่าฐานะจะสูงหรือต่ำ ขอเพียงมั่นใจว่าเป็ยอดฝีมือในการไถนา ล้วนสามารถสมัครเข้าร่วมแข่งขันได้ทั้งสิ้น!"
สือเอ้อร์ได้ยินดังนั้นก็เลื่อมใสเป็อย่างมาก "หากทำเช่นนี้ การแข่งขันย่อมเป็ที่จับตามองของผู้คนและผลของการส่งเสริมจะดียิ่งขึ้นเป็พันเท่า... แผนของนายท่านช่างล้ำเลิศ ผู้น้อยมิอาจเทียบได้เลยขอรับ"
สยงอู่เหลียงยิ้มอย่างพอใจ ในยุคสมัยนี้หากพูดถึงการสร้างกระแสเพื่อส่งเสริมสินค้า ใครจะสู้เขาได้?
"สือเอ้อร์ เื่นี้ข้ามอบหมายให้เ้าไปจัดการ หากทำได้ดีข้าจะมีรางวัลให้"
สือเอ้อร์ดีใจจนเนื้อเต้น เขารีบคุกเข่าหมอบลงกับพื้นและโขกศีรษะซ้ำ ๆ "สือเอ้อร์จะไม่ทำให้การชุบเลี้ยงของนายท่านต้องสูญเปล่าขอรับ!"
สยงอู่เหลียงโบกมือ จากนั้นสือเอ้อร์จึงรับคำสั่งและจากไป หมอนี่ก้าวเท้าเร็วปานบินเห็นได้ชัดว่ามีความกระตือรือร้นเต็มเปี่ยม
จงหัวมีความกังวลเล็กน้อย "นายท่าน ผู้น้อยขออนุญาตบังอาจกล่าว การแข่งขันไถนานี้หากไม่มีผู้ใดชนะได้จริง ๆ ก็ถือว่าสมบูรณ์แบบ แต่หากมีผู้ใดสามารถเอาชนะคันไถชวีหยวนได้ต่อหน้าผู้คน เมื่อนั้นคันไถชวีหยวนจะยิ่งส่งเสริมได้ยากขึ้นขอรับ"
สยงอู่เหลียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ท่านลุงจงอย่ากังวล ข้ามีแผนการในใจอยู่แล้ว"
จงหัวประสานมือรับคำ
สยงอู่เหลียงนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเื่ถามว่า "เสี่ยวอี๋ในจวนเป็บ่าวที่ท่านซื้อมาหรือ?"
จงหัวชะงักไปจากนั้นจึงตอบตามตรงว่า "ขอรับ ท่านจวินโหวคนก่อนปกครองบ้านเรือนอย่างประหยัดมัธยัสถ์ จวนจวินโหวแห่งฉู่หยางที่กว้างใหญ่เช่นนี้จึงไม่มีบ่าวรับใช้ที่รู้ใจเลย ผู้น้อยคิดว่าคุณชายเติบโตมาในอิ่งโตวใช้ชีวิตแบบคุณชายผู้สูงศักดิ์ หากไม่มีคนคอยปรนนิบัติการใช้ชีวิตเกรงว่าคุณชายจะไม่คุ้นเคย"
"ในจวนมีแต่บุรุษหยาบกระด้างอย่างพวกข้า หากให้บุรุษเหล่านี้มาปรนนิบัติคุณชายเกรงว่าจะไม่ละเอียดรอบคอบพอ ผู้น้อยจึงถือวิสาสะซื้อสาวใช้มาให้คุณชาย... หรือว่าคุณชายไม่พอใจในตัวเสี่ยวอี๋ขอรับ?"
หมี่เหลียงโบกมือ "ไม่ได้ไม่พอใจ... แต่สาวใช้ผู้นี้เป็คนแคว้นเยว่ ท่านทราบหรือไม่?"
จงหัวยิ้ม "ฉู่หยางมีพรมแดนติดกับแคว้นเยว่ ย่อมมีทาสที่มีภูมิลำเนาเป็คนแคว้นเยว่มากมาย ผู้น้อยเห็นว่าเสี่ยวอี๋หน้าตางดงามจึงซื้อมา หากคุณชายไม่สบายใจ จะให้ไปซื้อทาสชาวฉู่มาปรนนิบัติใกล้ชิดอีกคนก็ไม่เสียเงินทองมากมายขอรับ"
สยงอู่เหลียงใช้นิ้วเคาะโต๊ะยาวตรงหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างช้า ๆ ว่า "คนแคว้นเยว่... ไม่น่าจะเป็ไปได้... ข้าเห็นกิริยาท่าทางของเสี่ยวอี๋ไม่เหมือนลูกสาวชาวนาทั่วไป แล้วเหตุใดจึงตกอับมาเป็บ่าวชั้นต่ำในแคว้นฉู่ของข้าได้?"
ชาติก่อนสยงอู่เหลียงทำงานตรวจสอบวิศวกรรมจึงเป็คนละเอียดรอบคอบมาก บ่าวทาสในยุคนี้ส่วนใหญ่เป็คนยากจนที่มีสถานะต่ำต้อย
ทว่าแม้สยงอู่เหลียงจะัักับเสี่ยวอี๋ไม่มาก... แต่การคำนับของเสี่ยวอี๋ที่มีต่อสยงอู่เหลียงนั้น เห็นได้ชัดว่าเป็มารยาทระหว่างชนชั้นสูงของแคว้นเยว่
แม้จะมีเื่ราวของขุนนางชั้นสูงที่ถูกลดชั้นเป็ทาสพร้อมครอบครัว เนื่องจากความผิดฐานที่ทำให้แคว้นเสื่อมเสียเกียรติอยู่ไม่น้อย แต่ทาสประเภทนั้นจะถูกหน่วยงานที่เกี่ยวข้องของแคว้นตนเองเฝ้าติดตามและควบคุมอย่างเข้มงวด แทบเป็ไปไม่ได้เลยที่จะหลุดรอดมายังต่างแคว้น นี่คือจุดน่าสงสัย! เสี่ยวอี๋เป็ผู้ปรนนิบัติใกล้ชิด สยงอู่เหลียงย่อมต้องระมัดระวังเป็พิเศษ
จงหัวยิ้มพลางกล่าวว่า "นายท่านโปรดอย่าระแวง ตอนนี้ภายในแคว้นเยว่เกิดความวุ่นวายบ่อยครั้ง อย่าว่าแต่ลูกสาวขุนนางเลย แม้แต่เชื้อพระวงศ์ก็ยากจะรักษาชีวิตตนเองได้ขอรับ"
โอ้?
จงหัว "หลังจากเยว่หวางซื่ออู๋เจียงสิ้นพระชนม์ ตำแหน่งรัชทายาทก็ยังไม่แน่นอน เหล่าขุนนางแคว้นเยว่แบ่งเป็ฝักฝ่ายและต่อสู้กันอย่างดุเดือด ไม่เพียงคำสั่งในราชสำนักจะวุ่นวายสับสน แม้แต่การส่งมือสังหารไปลอบฆ่าศัตรูทางการเมืองก็เห็นได้บ่อยครั้ง แคว้นเยว่ที่เป็ศัตรูคู่อาฆาตของแคว้นฉู่ ผู้น้อยเห็นว่าในระยะเวลาสั้น ๆ นี้คงอย่าหวังว่าจะลุกขึ้นมาได้อีก" จงหัวยิ้มพลางกล่าวเช่นนั้น
ไม่ใช่แค่ลุกขึ้นมาไม่ได้ภายในระยะเวลาสั้น ๆ หลายปีก่อนเยว่หวางซื่ออู๋เจียงถูกแคว้นฉีหลอกล่อจนทุ่มกำลังทหารทั้งแคว้นมาบุกแคว้นฉู่ ผลลัพธ์ก็คือพ่ายแพ้และสิ้นพระชนม์ หลังจากนั้นก็เป็การเข่นฆ่ากันอย่างต่อเนื่องของแต่ละฝ่าย
ตามประวัติศาสตร์ในปีหน้า (ปีที่เก้าของโจวหนานหวาง หรือ 306 ปีก่อนคริสตกาล) แคว้นเยว่จะเปลี่ยนจากความวุ่นวายกลายเป็ากลางเมือง แคว้นฉู่จะฉวยโอกาสนี้บุกเข้ากลืนกินแคว้นเยว่ทั้งหมดและขยายดินแดนออกไปนับพันลี้ ศาลบรรพชนที่เยว่หวางโกวเจี้ยนผู้ปกครองแห่งยุคชุนชิวทิ้งเอาไว้ให้จะไม่มีผู้จุดธูปบูชาอีกต่อไป
หากไม่ใช่เพราะเื่เล็กน้อยของเสี่ยวอี๋ที่ช่วยเตือน สยงอู่เหลียงคงลืมประวัติศาสตร์่นี้ไปแล้ว ในเมื่อตอนนี้จำได้แล้ว สยงอู่เหลียงย่อมไม่อาจยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้ เป็ที่รู้กันดีว่าาล้างแคว้นคือ่เวลาที่สร้างผลงานได้มากที่สุดและได้รับผลประโยชน์มากที่สุด!
ประชากร ทรัพย์สิน เครื่องเขิน ธัญพืช... ไม่ว่าอย่างไรเค้กชิ้นนี้ฉู่หยางก็ต้องคว้าชิ้นใหญ่มาให้ได้!
เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งปี เวลากระชั้นชิดยิ่งนัก!
1K
