“ฮูหยินเ้าคะวันนี้ท่านพ่อบ้านมาแจ้งว่านายท่านจะมาที่เรือนเ้าค่ะ”เพ่ยเพ่ยเอ่ยกับนายของตนด้วยความวุ่นวายใจ
“เตรียมทุกอย่างตามปกติเถอะอาหานนำกระดาษแผ่นนี้ไปมอบให้ิหวั่นที”ซิ่นหลิงเอ่ยกับเพ่ยเพ่ยแล้วจึงหันไปส่งกระดาษที่นางจดสูตรการทำเครื่องปรุงต่างๆเช่นการทำซอยหอยที่มีหอยนางรมเป็วัตถุดิบและการจะสร้างน้ำตาลโดยต้นอ้อยที่นางพบในป่าเมื่อสองเดือนก่อนและเครื่องปรุงที่สำคัญอีกอย่างคือซอสถั่วเหลืองและวุ่นเส้นที่ทำมาจากถั่วเขียวนั้นเอง
“ขอรับ”อาหานที่ออกมาจากมุมมืดรับกระดาษแล้วหายออกไปทันที
"เพ่ยเพ่ยสั่งให้เด็กๆเตรียมน้ำเถอะข้าอยากแช่น้ำสักหน่อยรู้สึกเมื่อยตัวหน่อยๆ
“เ้าค่ะ”เพ่ยเพ่ยขานรับแล้วออกไปจัดการให้นายของตนด้วยรอยยิ้ม
ยามโหย่ว(17.00-18.59)
จิวฝูเดินมาที่เรือนของซิ่นหลิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ท่านพี่สบายดีหรือเ้าคะไม่เจอกับนาน” ซิ่นหลิงเอ่ยถามจิวฝูทันทีที่นั่งในโต๊ะกินข้าว
“ก็อย่างที่เ้าเห็น”จิวฝูเอ่ยตอบเสียงเรียบ
“นานแล้วนะเ้าคะที่เราไม่ได้กินข้าวร่วมกัน” ซิ่นหลิงยังคงเอ่ยกับจิวฝูด้วยรอยยิ้มเพราะว่านางคงไม่มีโอกาสมานั่งกินข้าวกับจิวฝูอีกหากนางได้เลือกที่จะออกจากจวนจิ่นแห่งนี้แล้ว
“คงจะจริงอย่างเ้าว่าข้าเองก็จำไม่ได้เพราะไม่คิดจะใส่ใจ” จิวฝูเอ่ยและเมื่อเขาเห็นว่าซิ่นหลิงเผลอแสดงความเสียใจออกมาเมื่อได้ยินคำที่เขาเอ่ยออกไปเมื่อครู่
“เ้าค่ะท่านพี่ไม่เคยคิดใส่ใจจึงไม่รู้ว่าเราไม่เจอกันนานจนข้าคิดเปลี่ยนใจและตอนนี้ข้าก็ยังมีความคิดที่จะหย่าขาดจากท่านอีกด้วย”ซิ่นหลิงเอ่ยกับจิวฝูอย่างท้าทาย
“ฮึเ้าคิดว่าการเข้าออกตระกูลจิ่นของข้ามันง่ายนักหรือต่อให้เ้าไปขอร้องบ้านเดิมของเ้าก็ใช่ว่าจะออกไปจากจวนของข้าได้ง่ายๆ”จิวฝูเอ่ยกับซิ่นหลิงอย่างมีโทสะ
“ข้าก็ไม่คิดว่ามันจะง่ายแต่อย่างไรข้าก็ต้องจะออกจากที่นี้ให้ได้” ซิ่นหลิงเอ่ยพร้อมกับจ้องตาของจิวฝูอย่างเอาเื่
“ข้าจะคอยดูว่าเ้าจะออกจากจวนของข้าได้อย่างไรหากว่าข้าไม่ยินยอมจะหย่ากับเ้า” จิวฝูเอ่ยกับซิ่นหลิงแล้วระบายโทสะของตนกับบรรดาอาหารบนโต๊ะเขาได้กวาดพวกมันลงจากโต๊ะด้วยเเรงโทสะแล้วเข้ามาประชิดตัวซิ่นหลิงเพื่อบีบคางของนางอย่างแรงแล้วเอ่ยกับนางเสียงเบา
“ข้าจะทรมานเ้าจนกว่าข้ากับเหลียนฮวาจะสมหวัง”ซิ่นหลิงสะบัดมือจากคางของซิ่นหลิงอย่างแรงทำให้นางตกลงไปที่พื้นจิวฝูมองซิ่นหลิงอย่างสาสมใจแล้วเดินจากไปพร้อมพายุอารมณ์
“ฮูหยิน”ทันทีที่จิวฝูจากไปเพ่ยเพ่ยจริงรีบเข้ามาดูนายของตน
“เป็อย่างไรบ้างเ้าคะ”เพ่ยเพ่ยยังคงเอ่ยถามซิ่นหลิงอย่างเป็ห่วง
“ข้าไม่เป็ไรเรียกคนมาทำความสะอาดเถอะข้าจะไปข้างนอกสักหน่อย” เมื่อพูดเสร็จซิ่นหลิงจึงได้เปลี่ยนชุดแล้วออกไปข้างนอกจวนกับอาหานเช่นเดิม
โรงเตี้ยมหมื่นบุปผา
“เหตุใดเ้าจึงออกมาหาข้าบ่อยๆเดือนนี้เ้าออกมาห้าครั้งแล้วนะ มีปัญหาอะไรอย่างนั้นหรือ”ิหวั่งที่พบกับซิ่นหลิงที่นั่งตรงขอบหน้าต่างในห้องทำงานเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“อืมมีเล็กน้อยแต่ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร ว่าแต่เ้าเถอะเื่ที่ดินติดทะเลทางใต้เป็อย่างไรบ้าง”ซิ่นหลิงเอ่ยถาม
“ก็มีปัญหาอยู่บ้างแต่เ้าไม่ต้องห่วงข้าได้เริ่มเข้าหาคนใหญ่คนโตอยู่บ้างเห็นพวกขุนนางบอกว่าจะให้ข้าเข้าพบอีกก็เดือนหน้าแต่เ้าไม่ต้องห่วงเื่นี้ข้าจัดการได้สบายมาก”ิหวั่งเอ่ยกับซิ่นหลิงพร้อมกับยิ้มให้ซิ่นหลิงเพื่อหวังให้นางหมดห่วงในเื่ที่เขาทำอยู่
“วันนี้ข้าเบื่อๆเ้ามีอะไรให้ข้าทำหรือไม่”
“ตอนนี้ไม่มีสิ่งใดให้เ้าหรอกว่าแต่เ้าออกมาหาข้าบ่อยๆสามีของเ้าไม่สงสัยรึ”
“ข้าว่าเ้าคงมีเวลาว่างมากไปจึงมีเวลามาสนใจเื่ส่วนตัวของข้าได้เช่นนั้นข้าหางานให้เ้าเพิ่มดีหรือไม่”ซิ่นหลิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
“ไม่ต้องเลยลองเ้ายิ้มอย่างนี้แล้วคงไม่ใช่เื่ดีข้าไม่ทำให้เ้าหรอก”ิหวั่งเอ่ยปฏิเสธทันทีที่เห็นรอยยิ้มของซิ่นหลิง
“โถ่ิหวั่งน้องรักครั้งนี้เ้าช่วยพี่สาวได้หรือไม่”ซิ่นหลิงเอ่ยกับิหวั่งอย่างออดอ้อน
“เ้าลองบอกข้ามาก่อนสิว่างานที่เ้าให้ข้าไปทำนั้นเป็งานอะไร”ิหวั่งเอ่ยถามซิ่นหลิงเอ่ยถามอย่างรู้ทัน
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกเพียงแค่สับเปลี่ยนยาเล็กๆน้อยๆเท่านั้น”ซิ่นหลิ่งเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มขี้เล่น
“ที่ว่าสับเปลี่ยนยานะเป็ยาอะไร แล้วข้าต้องสับเปลี่ยนยาของใคร” ิหวั่งเอ่ยถามต่อ
“ไม่มีอะไรมากเพียงแค่เปลี่ยนยาห้ามครรภ์เป็ยาบำรุงให้กับคุณหนูอี้เหลียนฮวาเป็พอ”ซิ่นหลิงเอ่ยกับิหวังด้วยรอยยิ้มร้ายข้าอยากจะรู้เช่นกันว่าหากหญิงคนรักของเขาตั้งท้องลูกของเขาเขายังอยากจะเก็บข้าเอาไว้ทรมานเล่นอีกหรือไม่ ซิ่นหลิงคิดในใจ
“ข้าไม่เห็นประโยชน์จากการสับยาของหญิงคนหนึ่งเลย”ิหวั่งเอ่ยกับซิ่นหลิงด้วยท่าทางเรียบเฉย
“โถ่ิหวั่งน้องรักอย่าเอ่ยเหมือนไม่รู้อะไรสิหรือเ้าอยากเห็นพี่สาวคนนี้ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในจวนตระกูลจิ่นหรือ”ซิ่นหลิงแสร้งบีบน้ำตาเพื่อให้ิหวั่งยอมตกลงทำงานให้ตน
“ก็ได้ๆเ้าหยุดบีบน้ำตาเถอะหากกลับช้า สามีโง่ของเ้าอาจจะสงสัยได้”ิหวั่งเอ่ยกลับซิ่นหลิง
“ก็ได้ๆข้ากลับก็ได้เ้าอย่าลืมไปเปลี่ยนยาให้คุณหนูอี้ละเอาเป็ยาที่ดีที่สุดเลยนะนางจะได้มีลูกให้สามีข้าเร็วๆ” ซิ่นหลิงเอ่ยย้ำกับิหวั่งอีกครั้งแล้วจึงพริ้วตัวลงไปจากโรงเตี้ยมหมื่นบุปผาทันที
“แปลกคน”ิหวั่งได้แต่เอ่ยกับตนเบาๆ คนบ้าอะไรวางแผนให้ชู้ของสามีตัวเองท้องหากเป็คนอื่นคงหาทางกำจัดทิ้งไปแล้วแต่คงเอาความคิดคนอื่นมาคาดเดาความคิดของซิ่นหลิงไม่ได้เพราะนางไม่ใช่คนปกติแต่นางเป็คนบ้าิหวั่งได้แต่คิดกับตนเบาๆ
213
![ซีรีส์ซิง 7 | เพื่อนโดนพ่อ [มีอีบุ๊ก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1772043476_90157645.webp)
