เก่งกล้าและใบปอแต่งตัวด้วยชุดเดิมที่ใส่มา เดินออกมานอกชานเรือน เห็นมีรถยนต์วิ่งมา
“ลุงกำนันให้มารับ”
เสียงคนะโบอก ทั้งสองจึงรีบขึ้นรถไป มองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นป้าเ้าของบ้าน ชายหนุ่มหยิบเงินในกระเป๋าวางไว้ให้ก่อนที่จะเดินขึ้นรถไป หญิงสาวพอจะคุ้นหน้าคุ้นตาคนมารับ ชายหนุ่มหันไปมองใบปอเหมือนจะถามว่าใคร
“เรารู้จัก ลุงพวกนี้ทำงานกับนายกาจจ้านาย”
ขับผ่านสวนยางมานาน ไปถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งซึ่งใบปอก็ไม่คุ้น
“ลงไปๆ”
เสียงชายคนขับร้องบอก เก่งกล้ากับใบปอจึงลงรถไป สายแล้วใบปอรู้สึกหิวจึงเอามือลูบท้องเบาๆ
“หิวเหรอ”
ชายหนุ่มถามหลังจากเหลือบมองมาเห็น หญิงสาวพยักหน้ายิ้มๆ เสียงรถที่มาส่งขับออกไป ชายหนุ่มรู้สึกว่าคงไม่ไช่เื่ปกติแล้ว
“เอ๊ะ ทำไมมาส่งเราที่นี่ แล้วที่นี่มันที่ไหน”
เสียงเก่งกล้าดังขึ้น หญิงสาวมองไปรอบๆ มันเป็บ้านเก่าๆ หรือโรงเก็บยางร้าง ไม่มีใครอยู่สักคน เธอเดินนำเก่งกล้าเข้าไปในบ้าน เปิดประตูดูตามห้องต่างๆ ก็ไม่มีใคร จนมาถึงห้องด้านหลังเปิดประตูเข้าไปก็ต้องใ “
นายกาจๆ” เสียงใบปอดังลั่น
ทำให้ชายหนุ่มที่เดินตามมารีบวิ่งมาดู
“พี่จริงๆ"
ด้วยว่าแล้วก็เดินเข้าไป เห็นเก่งกาจรูปร่างซูบผอมไปกว่าเดิม นั่งอยู่บนเก้าอี้หันมามองคนที่เพิ่งเข้ามาอยากใ
“ใบปอ อ้าว..กล้าด้วยเหรอ มาได้ยังไง” เก่งกล้ารีบวิ่งไปกอดพี่ชาย
“ผมดีใจจังครับพี่ ที่พี่ยังมีชีวิตอยู่”
เก่งกาจเล่าให้ฟังว่า เขาถูกจับมาขังไว้ร่วมสามเดือนแล้ว ลุงกำนันบังคับเขาให้เซ็นขายที่ดินที่เป็สวนยางให้ นายทุนมาขอซื้อ กำนันรวบรวมของชาวบ้านรอบๆ ได้หมดแล้ว มีแต่ของเขาที่ไม่ยอมขาย จึงสั่งให้คนฆ่าเขา แต่ลูกน้องกำนันเป็คนที่เขาเคยช่วยเหลือ สำนึกบุญคุณ เลยพาเขามาไว้ที่นี่ นำข้าวปลา อาหาร ของใช้มาให้บ้าง แต่ก็ห้ามเขาออกไป ไม่เช่นนั้นก็ไม่สามารถจะช่วยอะไรได้ คงเห็นว่าเก่งกล้าและใบปอคงจะช่วยได้ช่วยเก่งกาจได้จึงพามา
“ไปๆ หาอะไรกินกันก่อน คงหิวแย่แล้ว”
เสียงเก่งกาจดังขึ้น พร้อมกับเดินนำชายหนุ่มและหญิงสาวออกไป เขาเดินนำไปเรือนเล็กๆ สำหรับหุงหาอาหารได้ ใบปอมองไปมีปลากระป๋อง มีบะหมี่สำเร็จรูปวางอยู่หลายห่อ จึงเดินไปจุดเตาแก๊ส ต้มน้ำ
“หอมจัง เอาจ้า คนละถ้วย”
เธอวางให้ทั้งสองหนุ่ม แล้วเดินออกมาเทของตัวเองที่เหลือในหม้อแล้วมาแยกมานั่งกินมุมห้อง ปล่อยให้สองพี่น้องเขาได้กินไปคุยไปกัน เก่งกล้าเล่าเื่ที่เกิดขึ้นของตัวเองให้พี่ชายฟัง
“แย่จังนะ พี่เสียใจกับนายด้วย”
เสียงคนเป็พี่ดังขึ้นพร้อมเอามือตบไหล่ปลอบใจน้องชาย เก่งกล้าพยักหน้าแล้วพูดกับพี่ว่า
“เื่มันก็ยังคาราคาซัง ยังหาคนจัดฉากยังไม่ได้เลยพี่ แต่ไอ้พลมันก็กำลังสืบให้อยู่ ก็คงต้องรอ”
พูดพลางก็ตักบะหมี่เข้าปาก เขาไม่เคยแตะมันเสียด้วยซ้ำ ไม่รู้หรอกว่ารสชาติของมันจะอร่อยเช่นนี้ มันอร่อยจริงหรือเป็เพราะความหิวก็ยากจะคาดเดาได้ ทั้งสองหนุ่มคุยกันไปกินบะหมี่ไปจนหมดชาม ส่วนหญิงสาวที่นั่งกินตรงมุมห้อง เอามือลูบท้องพลางยิ้ม
“พอได้รอดตายไปอีกมื้อ แต่ว่ายังไม่ได้ครึ่งท้องเลย หิวอีกนะเนี่ย”
คิดไปตามประสาหญิงอ้วน เก่งกาจเล่าให้น้องชายฟังว่า ใบปอเป็คนมองโลกในแง่ดี เป็เด็กน่ารัก ยิ้มได้กับทุกเื่ ไม่ว่าใครจะชมจะด่า จะว่าหรือพูดจาไม่ดีด้วยยังไง เต็มไปด้วยพลังของความใจดี ณดารักใบปอเพราะใบปอช่วยเลี้ยงเด็กหญิงมาั้แ่แม่ได้เสียไปเมื่อสองปีก่อน ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ พร้อมหันไปมองผู้หญิงที่พวกเขาเอ่ยถึง ขณะนี้นั่งสัปหงกอยู่ข้างประตู
“ปอๆ ตื่นๆ เดี๋ยวเราต้องออกไปจากที่นี่กัน”
เสียงเก่งกาจดังขึ้น หญิงสาวหันไปมองสองหนุ่มที่กำลังจ้องมองมาที่เธอ พลางยิ้มให้และเดินไปหา
“เราจะออกไปจากที่นี่ได้ไง”
เสียงเก่งกล้าพูดขึ้น ใบปอนึกถึงรถที่จอดทิ้งไว้
“รถๆ เรากลับไปที่รถดีไหมนาย”
“ไม่ๆ ไปดีกว่าจำได้ว่าตอนโดนยิง เราหลบะุ ตกลงมาจากเขาต่ำๆ นะ คงไกลและอีกอย่างไอ้พวกนั่นอาจจะเฝ้ารออยู่”
เสียงเก่งกล้ากล่าวขึ้น ใบปอและเก่งกาจพยักหน้า
“เราลองเดินไปอีกสักนิดไหมจ๊ะ เผื่อเจอคน จะได้ให้เขาช่วย”
ใบปอบอกสองหนุ่ม ว่าแล้วทั้งสามจึงเดินลัดเลาะชายป่าออกไป ผ่านลำธารมีน้ำไหล ทั้งสามคนเอาน้ำลูบหน้า เพื่อให้สดชื่น แดดร่ม วันนี้ฝนไม่ตก ก็ถือว่าเป็โชคดี ฝนตกเดินป่ามันอันตราย ชายหนุ่มทั้งสองหันไปมองหญิงสาวที่หอบเสียงดัง เนื่องจากเดินตามมาอย่างเหน็ดเหนื่อย
“พักก่อนเถอะ ปอคงไม่ไหวแล้ว” เสียงเก่งกาจดังขึ้น
เก่งกล้าหยิบขวดน้ำที่หิ้วมายื่นให้เก่งกาจและใบปอ ใบปอรับน้ำรีบเร่งดื่มจนสำลัก
“ค่อยๆ ดื่ม”
เสียงเก่งกล้าบอก หญิงสาวยิ้มแหยๆ จนตาหยี เก่งกล้ามองหญิงสาวอย่างเห็นใจ รูปร่างแบบนี้เดินทางไกล คงเหนื่อยน่าดู จึงพูดว่า
“พักหน่อยก็ดีค่อยเดินทางกันต่อ”
“เอ๊ะ เสียงรถไหมคะนั่น” เสียงใบปอดังขึ้น
“มาๆ หลบกันก่อนเผื่อพวกที่ตามมาจะเจอเอา” ใบปอบอกสองหนุ่ม
ทั้งสามจึงแอบอยู่ตรงพุ่มไว้ ใบปอยืนหอบกอดเอวเก่ง เนื่องจากความสูง185 กับ 165 มันต่างกันมาก ชายหนุ่มก้มน่าลงมามองคนหอบด้วยสายตาอ่อนโยนลง เสียงรถที่ผ่านมาคือไอ้ศร
“ศรๆ เราอยู่นี่” เสียงใบปอร้องบอกอย่างดีใจ
ศรจอดรถให้ทั้งสามคนขึ้นรถมา เป็รถยนต์สี่ประตู ใบปอนั่งคู่คนขับ ส่วนเก่งกล้ากับเก่งกาจนั่งด้านหลัง
“มีคนโทร.บอกให้เรามาตรงนี้” เสียงศรบอก
“น่าจะเป็พวกที่มาส่งเก่งกล้ากับใบปอนะพี่ว่า คงอยากช่วยเรา”
เสียงเก่งกาจพูดขึ้นขณะนั่งไปบนรถ เก่งกล้ายืมโทรศัพท์ศรโทรไปหาทรงพล ทรงพลรับสาย
“ตอนนี้กูอยู่สตูล อ้าว..เหรอ มึงอยู่ไหน ส่งโลเกชั่นมา”
เสียงทรงพลเอ่ยขึ้น เขาพูดขณะนั่งกินข้าวอยู่กับครูปาริชาต ทรงพลมาสตูลเพราะทราบจากแหล่งข่าวว่ากำนันอาจจะมีส่วนรู้เห็นในการหายไปของเก่งกาจ ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบบึ่งรถไปตามที่เก่งกล้าแจ้งที่อยู่มา พอไปถึง ใบปอรีบวิ่งมากอดครูปาริชาต ดีใจที่เห็นเพื่อนรักปลอดภัย สองสาวเดินแยกออกจากหนุ่มๆ ไป เพื่อให้เขาได้พูดคุยกันทรงพลพูดกับเก่งกาจและเก่งกล้าว่า
“เื่นี้เราต้องถึงโรงพักนะ มันไม่ไช่เื่เล็ก พยายามฆ่า ยังไงก็อภัยไม่ได้”
“ศร..เอ็งไปส่งครูปาริชาตกับใบปอนะ เดี๋ยวกูจะไปโรงพักกับไอ้พล” เสียงเก่งกล้าพูดขึ้น
แล้วหันไปพูดกับใบปอ
“เดี๋ยวเธอไปรับณดาและอยู่กับครูปาก่อนนะไม่ต้องกลับบ้าน เดี๋ยวชั้นจะติดต่อไป”
ใบปอมองหน้าชายหนุ่มอย่างกังวลและกล่าวเบาๆ
“จ้านาย”
ศรขับรถพาสองสาวออกไป โดยมีสายตาของเก่งกล้าที่มองตามไปด้วยความเป็ห่วง
เก่งกล้าขับรถพาเก่งกาจและทรงพลมาถึงโรงพัก เลี้ยวเข้าไปจอด เก่งกาจแจ้งความลุงกำนันข้อหาพยายามฆ่า เรียบร้อยแล้ว จึงขึ้นรถ
“เราจะไปพักที่ไหนกันดี” เสียงเก่งกล้าถามขึ้น
“ขับไปทางท่าเรือปากบารา ” พี่ชายบอก
พอขับรถมาถึงหมู่บ้านตะโล๊ะใส ซึ่งเป็หมู่บ้านเล็กๆ ใกล้ๆ อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะเพตรา เก่งกล้าขับรถตามทางพี่ชายบอกมาถึงบ้านหลังหนึ่ง หลังใหญ่ สองชั้น มีรั้วรอบขอบชิด
“บ้านใครหล่ะพี่” เก่งกล้าถามขึ้น
“อ่อบ้านเพื่อนพี่เอง ชื่อบังหมีด เขาเป็ไต๋เรืออยู่ที่นี่” พี่ชายบอก
ก่อนที่ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด วัยใกล้เคียงกับเก่งกาจ เดินมาเปิดประตู เพราะเก่งกาจได้โทรศัพท์แจ้งไว้แล้วตอนอยู่โรงพัก
“มาเข้าบ้านๆ ก่อน”
เสียงบังหมีดพูดพลางเปิดประตูให้ เก่งกาจแนะนำให้เก่งกล้ากับทรงพลรู้จักกับบังหมีด เพื่อนของเขา ทั้งสองหนุ่มยกมือไหว้บังหมีด บังหมีดยิ้มแย้มเข้าไปจับมือสองหนุ่มเขย่าเบาๆ เก่งกาจรู้จักกันมานาน รักใคร่ชอบพอกัน ไปมาหาสู่ เอากุ้งหอยปูปลาไปฝากเสมอ ส่วนเก่งกาจฤดูผลไม้ก็ขนเงาะ ทุเรียน ลองกอง สะตอมาให้บังหมีดเช่นกัน
“กูตามหามึงไม่ทุกที่นะกาจ หลบไปอยู่ไหนมา” บังหมีดถามขึ้น
“อ่อ..เื่มันยาวเดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง”
ทั้งหมดเดินเข้าบ้าน ด้านล่างเป็ห้องโถงใหญ่ มีชุดรับแขกซึ่งทำจากไม้เนื้อดี ตกแต่งไว้อย่างสะอาดและสวยงาม ทั้งหมดนั่งบนเก้าอี้รับแขก เก่งกาจเล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นให้บังหมีดฟัง
“เื่นี้น่าจะไม่จบง่ายๆ มันต้องมีพยานถึงจะเอาผิดไอ้กำนันนั้นได้” ทรงพลกล่าวขึ้น
บังหมีดนั้นเป็คนกว้างขวาง จึงบอกว่า
“เดี๋ยวจะให้ลูกน้องกูตามหาคนที่มึงเล่าว่า กำนันสั่งให้ไปฆ่า แต่มันปล่อยมึง เพราะมึงเคยช่วยเหลือมัน” บังหมีดกล่าวขึ้น
เก่งกาจจึงเล่าให้ฟังว่าใครที่กำนันสั่งให้ฆ่าเขาแต่กลับไปขังไว้แทนเนื่องจากเก่งกาจมีบุญคุณกับมัน บังหมีดฟังแล้วยกโทรศัพท์สั่งการลูกน้องทันที
“กาจมึงกับน้องๆ ไปกินข้าวกินปลาก่อนนะ แม่บ้านจัดเตรียมไว้แล้ว”
เสียงบังหมีดเอ่ยขึ้น ทั้งสามคนเดินตามเ้าของบ้านมายังห้องเรือนที่จัดทำเป็ห้องจัดเลี้ยง มองเห็นทะเล
“โอว..วิวหลักล้านเลยหว่าเก่ง” เสียงทรงพลดังขึ้น
พร้อมมองออกไปข้างนอกเห็นทะเลซึ่งมีเงาของเกาะอยู่ไกลๆ
“นั่น เกาะลิดี ที่ใกล้ที่สุด นอกนั้นบางเวลาก็ยังเห็นเกาะเล็ก เกาะน้อยอื่นๆ อีก” เสียงบังหมีดกล่าว
ข้าวปลาอาหารถูกยกมาวางบนโต๊ะ มีต้มยำทะเล ผัดกุ้งสะตอ ปลาทอด ใบเหลียงผัดไข่ แกงคั่วไก่ น้ำพริกผักสด แม่บ้านบังหมีดตักข้าวให้หนุ่มๆ ทั้งสี่ ทุกคนพูดคุยกันไปกินข้าวกันไปจนอิ่มหนำสำราญ และแยกย้ายกันเข้าห้องไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า ซึ่งแม่บ้านบังหมีดจัดเตรียมไว้แล้ว พอได้อาบน้ำก็รู้สึกสดชื่น เก่งกล้าพักห้องเดียวกันกับทรงพล ส่วนเก่งกาจพักอีกห้องหนึ่ง
“ไม่รู้สองสาวถึงโรงเรียนแล้วยังเนาะ” เสียงทรงพลเอ่ยขึ้น
“ชั้นว่าให้ใบปอพาครูปากับณดามาที่นี่น่าจะปลอดภัยกว่านะ” เก่งกล้าพูดขึ้นมา
“ดีๆ กูเห็นด้วย เดี๋ยวโทรหาครูปาแป้ป” ว่าแล้วก็กดโทรศัพท์ปลายทางคือครูสาวที่ตนเองหลงรัก
“ค่ะคุณพล ให้ปอขับมาไช่ไหม ค่ะๆ เดี๋ยวขอปาเตรียมของใช้ก่อนค่ะ อย่าลืมส่งโลเคชั่นมานะคะ”
ใบปอขับรถพาครูปาริชาตและหนูณดามาถึงบ้านบังหมีดตามทางที่ทรงพลได้ส่งโลเคชั่นให้ เมื่อมาถึงทรงพลรีบลงไปรับสามสาว เด็กน้อยถามหาพ่อ “อยู่ข้างในจ้าคนสวย” เสียงทรงพลบอก
ณดาวิ่งเข้าไปในบ้าน เห็นเก่งกล้าและเก่งกาจนั่งอยู่ มองคนโน้นที มองคนนั้นทีอย่างงงๆ
“พ่อจ๋ะ อ้าวทำไม่มีสองคน” เก่งกล้ายิ้ม
เก่งกาจกางมือออก เด็กหญิงวิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของผู้เป็บิดา
“หนูคิดถึงพ่อจ๋ะที่สุดเลยค่ะ” ณดาเอ่ยขึ้น
“พ่อจ๋าก็คิดถึงหนูมากครับ” เก่งกาจพูดพร้อมกับกอดลูกสาวไว้แนบอก
“น้อยใจจัง มีคนลืมพ่อจ๋าคนนี้แล้ว” เสียงเก่งกล้าดังขึ้น
ณดามองไปที่ชายหนุ่มและเดินเข้าไปกอดแล้วบอกว่า
“หนูก็รักพ่อจ๋าคนนี้มากๆ ด้วยจ้า”
ชายหนุ่มผู้เป็อากอดหลานไว้แนบอก ใบปอกับครูปาริชาตเดินตามเข้ามา เก่งกล้ามองไปที่หญิงสาวสองคน ที่แตกต่างกันมากแต่ก็เป็เพื่อนรักกัน ใบปอดูไม่ค่อยร่าเริงเหมือนเคย น่าจะเพราะเื่ลุงกำนัน ส่วนครูปาริชาตก็ยังน่ารักสดใสเหมือนเดิม สองสาวเดินมานั่งตรงข้ามเก่งกล้าและเก่งกาจ “พี่ว่าเราพักที่นี่กันจะปลอดภัยกว่า”
เสียงเก่งกาจดังขึ้นทำลายความเงียบ
“ได้ค่ะพวกหนูเตรียมเสื้อผ้าของใช้มาแล้ว”
ทรงพลเดินเข้ามาและพูดว่า
“เราไปเดินดูพระอาทิตย์ตรงอุทยานกันไหม เดินไปใกล้นิดเดียวเอง”
“ณดาไม่ไป ณดาง่วง” พลางเข้าไปกอดเอวบิดา
“พาณดาไปนอนนะคะพ่อจ๋า”
เก่งกาจจึงลุกขึ้นอุ้มบุตรสาวเข้าไปนอนในห้อง
“งั้นเหลือเรา 4 คน ใครจะไปบ้าง”
เสียงทรงพลดังขึ้น
“ปอไปนะเราไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว ไปดูพระอาทิตย์ตกกัน”
หญิงสาวพูดพลางก็เดินไปจูงมือเพื่อน หญิงสาวจึงลุกขึ้นเดินตามไป ส่วนทรงพลก็ลากมือเก่งกล้า
“ป่ะ มึงกูก็อยากเห็น มากี่ครั้งก็ไม่ได้ไปดู”
เก่งกล้าจึงลุกตามไป ทั้งสี่คนเดินจากบ้านบังหมีดมาตามถนนเลียบทะเล ตรงไปอุทยานแห่งชาติหมู่เกาะเภรตา ถึงสะพานสวย ปาริชาตหันมาบอกทุกคนว่า
“เราจะเดินไปที่เขตข้ามเวลากันนะคะ”
ปาริชาตเดินนำ ใบปอเดินตาม ทรงพลและเก่งกล้าเดินรั้งท้ายมา มีสาวๆ กลุ่มหนึ่งน่าจะเป็วัยรุ่น เดินสวนเก่งกล้า แล้วพูดว่า
“ดาราไหมแก ทำไมหล่อขนาดนี้ วาสนาผู้ใดหนอ”
พูดพลางหัวเราะกันเสียงดัง ชายหนุ่มที่โดนชมหน้าตึง
“อุ้ย..สาวๆ นี่เหลียวจนคอเคล็ดเลยมึง”
เสียงทรงพลหันไปยิ้มทะเล้นๆ กับเพื่อน ใบปอนึกในใจว่าชายหนุ่มคงจะชอบสาวๆ สวยๆ แบบนี้แหล่ะ แต่มากับพวกเธอเลยไม่กล้าที่จะไปพูดจาอะไรด้วย ใบปอจึงหยุดพักยืนพิงดูพระอาทิตย์ตกน้ำคนเดียว ส่วนปาริชาตและทรงพลก็เดินจับคู่ ชมนก ชมไม้ กันไปก่อนแล้ว ใบปอเดินขึ้นไปบนหอคอยสูงซึ่งเป็ที่นั่งชมวิวเอามือเท้าคาง ครุ่นคิดอะไรร้อยแปด มองลงไปเห็นเก่งกล้ากำลังเดินกลับและผ่านเธอไปแล้ว พระอาทิตย์ตกดินบริเวณสะพานข้ามกาลเวลาก็ค่อยๆ มืดลง ใบปอไม่ทันสังเกตว่าปาริชาตและทรงพลเดินผ่านไปแล้วเช่นกัน ฝนตกหนัก เธอติดฝนอยู่บนหอชมวิวคนเดียว ฝนสาดเปียกโชกไปทั้งตัว หญิงสาวนั่งกอดตัวเองสั่นอยู่ตรงนั้น เพราะไม่กล้าเดินลงไปจากหอคอย มันมืดมาก เสียงพายุ และสายฟ้าฟาดเปรี้ยง มองเห็นสายฟ้าในทะเล หญิงสาวนั่งกอดเข่าหนาวสั่นไปทั้งตัว เก่งกล้า ทรงพลและปาริชาตเดินมาไม่เห็นใบปอก็คิดว่าเธอกลับไปบ้านบังหมีดแล้ว แต่เมื่อกลับไปถึงบ้านไม่เห็นใบปอ ปาริชาตหน้าซีดเผือด
“ปอหล่ะคะ หายไปไหน”
เก่งกล้าคิดถึงตอนที่เขาเดินหยุดบนสะพานและเห็นใบปอยืนตรงป้าย ที่นั่นเป็จุดชมวิวมีบันไดขึ้นไปหญิงสาวอาจจะเดินขึ้นไปก็ได้ เพราะไม่เห็นเธอเดินตามทรงพลและครูปาริชาตไป
“เดี๋ยวชั้นไปดูเอง” ชายหนุ่มพูดขึ้น
เขากางร่มเดินออกไปด้วยความรู้สึกเป็ห่วง จนถึงอุทยานจึงแจ้งเ้าหน้าที่
“ผมขอเดินไปตามเพื่อนหน่อยครับ”
ชายหนุ่มบอกว่าเพื่อนเดินไปดูพระอาทิตย์ตกแล้วยังไม่กลับออกมา ชายหนุ่มเดินเข้าไปตรงสะพานข้ามกาลเวลา เดินไปถึงจุดชมวิวที่เขาคาดว่าหญิงสาวอยู่ที่นั่น เป็จริงดังคาด เขาใช้ไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องทางเดินขึ้นไป เห็นหญิงสาวอ้วนกลมนั่งหน้าซีดเซียวอยู่ตรงหน้า ใบปอยิ้มกว้างอย่างดีใจ
“ทำไมเธอไม่กลับพร้อมคนอื่น”ชายหนุ่มถามขึ้น
“เรามองไม่เห็นทาง มันมืดมาก เราเดินลงไปไม่ได้ จึงนั่งรอให้ฝนหยุดตกก่อน”
หญิงสาวตอบพลางทำหน้าจ๋อย หญิงสาวลุกขึ้นแต่ลื่นเนื่องจากฝนเพิ่งตก จึงเซถลาไปสู่อ้อมกอดของชายหนุ่มที่ยื่นมือให้จับ มือเย็นเฉียบของหญิงสาวกอดแขนอันแข็งแรงกล้ามเป็มัดๆ ของชายหนุ่ม เขารู้สึกได้ว่าเธอตัวเย็นมาก จึงยืนนิ่งๆ ให้เธอกอดแบบนั้นเพื่อตัวเธอจะได้อุ่นขึ้นมาบ้าง
“เปรี้ยง”
เสียงสายฟ้าฟาดลงมา หญิงสาวยิ่งผวาเข้าไปกอดเขาอีก ชายหนุ่มได้ยินเสียงหัวใจของเธอเต้นแรง หายใจหอบนิดๆ คงจะเป็เพราะกลัวเขา “ขอโทษจ้านาย เราขอโทษ”
ก้มหน้างุดๆกระซิบกับอกของชายหนุ่ม พร้อมกับเอามือออกจากตัวชายหนุ่ม
“เดี๋ยวจับแขนชั้นนะ แล้วค่อยเดินตามลงมา”
ร่างอวบอ้วนพยักหน้า ค่อยๆ เดินตามชายหนุ่มลงบันไดไป จนเดินมาได้ใกล้สุดสะพาน
“ปล่อยแขนชั้นได้แล้ว เมื่อย” เสียงเก่งกล้าเอ่ยขึ้น
“ขอโทษจ้า ขอโทษ”
หญิงสาวก้มหน้ากล่าวเบาๆ เดินตามชายหนุ่มที่ทำหน้ายิ้มๆเดินกลับมาบ้านบังมีด
“ปอมาแล้วเหรอจ้า เป็ห่วงแทบแย่”
เสียงปาริชาตเอ่ยขึ้น ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวมากินข้าวกัน วันนี้ที่บ้านบังหมีดแม่บ้านทำผัดหมี่ผัดกระทิกระทะใหญ่ให้ทุกคนกิน แถมสั่งน้ำชา โรตีมาให้ด้วย ใบปอรีบเดินไปที่ห้อง อาบน้ำ แต่งตัวด้วยเสื้อมัดย้อมที่ปาริชาตเตรียมไว้ให้ เป็เดรสสีฟ้าอ่อน หญิงสาวเดินออกมา
“ทำไมไม่เช็ดผมให้แห้ง เดี๋ยวไม่สบายหรอก” เสียงเก่งกล้าดังขึ้น
“ไม่เป็ไรจ้านาย เดี๋ยวก็แห้ง” ว่าแล้วก็เดินไวๆ มาที่โต๊ะอาหาร ซึ่งตอนนี้ทุกคนรอกินข้าวกันอยู่
“มาๆ จ้าของอร่อยรออยู่” เสียงครูปาริชาตเอ่ยขึ้น
บ้านลุงกำนัน “เรามาขอเชิญลุงกำนันไปโรงพักครับ” เสียงนายตำรวจคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ได้ชั้นไม่ผิดอะไร ไปได้อยู่แล้ว”
ว่าแล้วกำนันก็เดินขึ้นรถตำรวจไป ที่โรงพักที่นั่นร้อยเวรกำลังสอบสวน และแจ้งข้อกล่าวหาพยายามฆ่าเก่งกาจ กำนันปฏิเสธ แต่เก่งกาจ ทรงพลและเก่งกล้าเดินออกมา
“ยอมสารภาพเถอะครับลุง โทษหนักจะได้เป็เบา” เสียงเก่งกาจพูดขึ้น
ลุงกำนันใที่เห็นหน้าเก่งกาจ
“ลุงไม่ได้ทำๆ ลุงถูกใส่ร้าย” กำนันะโบอกทุกคน
ตำรวจจึงพาพยานออกมา
“ห๊ะ..พวกมึงหักหลังกูเหรอ”
พลางชี้หน้าด่าลูกน้องที่ไม่ทำตามคำสั่งแถมยังมาเป็พยานให้เก่งกาจอีก
ใบปอกำลังปลอบใจแม่อ้วนอยู่ที่บ้านลุงกำนัน
“ปอรู้ว่าป้าไม่รู้ไม่เห็นอะไรด้วย แต่ปอก็ไม่คิดว่าลุงเขาจะใจร้ายแบบนี้” แม่อ้วนร้องไห้ฟูมฟาย
“มันเห็นแก่เงินจึงคิดจะฆ่าคนเลยเหรอปอ” ใบปอกอดปลอบใจป้าอ้วน
“ไม่เป็ไรนะป้า มีปออยู่ทั้งคน ปอจะดูแลป้าเอง” ใบปอพูดแทนตัวเองว่าเรากับทุกคน
ยกเว้นป้ากับลุงที่จะแทนตัวเองว่าปอ เมื่อก่อนเธอแทนตัวเองกับทุกคนว่าหนู แต่จะโดนบูลลี่ว่าหนูหรือหมูกันแน่ เธอเลยเรียกตัวเองว่าเราั้แ่นั้นมา
ลุงกำนันก็ถูกดำเนินคดีไปตามกฎหมาย เก่งกาจกลับมาอยู่บ้านเหมือนเดิม เก่งกล้าไม่เห็นใบปอมาที่บ้านหลายวันแล้ว
“พี่ปอไปไหน ณดาจะหาพี่ปอ”
เสียงณดาร้องหาเธอเวลาจะเที่ยวเล่นด้วยกัน
“ศรๆ มึงเห็นใบปอไหม” เสียงเก่งกาจถามขึ้น
“ไม่นะ นายกาจ ั้แ่เกิดเื่ปอก็ไม่มาบ้านเราเลย”
เก่งกล้าได้ยินก็รู้สึกเป็เช่นนั้นจริงๆ เขาเดินไปบ้านลุงกำนัน ที่ศาลาหลังบ้านตรงริมธาร หญิงสาวอวบอ้วนคนนั้นนั่งอยู่ที่นั่น เขาจ้องมองเธออยู่นาน แต่เธอก็เหมือนจะใจลอยไปไหน ชายหนุ่มจึงเดินไปหา เอามือไปแตะเบาๆ ที่ไหล่ หญิงสาวสะดุ้งใ ล้มลง ชายหนุ่มคว้ามือเธอไว้ เลยล้มลงไปบนตัวหญิงสาว
“นายๆ ลุกขึ้นๆ เราเจ็บ”
หญิงสาวพยายามดันตัวชายหนุ่มขึ้น แต่ก็เหมือนตัวเขาจะไม่ขยับเลย ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้ากลมๆ นั้น ได้ยินเสียงหัวใจเธอสั่น ได้กลิ่นแป้งเด็กจากตัวเธอ ใจเขาก็เต้นแรงเช่นกัน ชายหนุ่มอึ้ง หัวใจเขาจะมาเต้นแรงกับผู้หญิงแบบใบปอได้อย่างไรกัน
“ไม่นะ..ไม่”
ชายหนุ่มคิดในใจแบบนั้น แต่ร่างกายก็ไม่คิดที่จะลุกจากร่างของหญิงสาวที่แสนรังเกียจสักนิดเดียว
“ขออยู่แบบนี้แป๊ปได้ไหม ชั้นลุกไม่ไหว” ชายหนุ่มกล่าวขึ้น
26K
