เมื่อก้มลงมองอีกครั้ง ลิซซี่ก็ต้องถอนใจด้วยความรันทดท้อ ได้ตระหนักถึงความเป็จริงอันชวนใจให้หนาวเหน็บ...เมื่อความเป็สาวเริ่มผลิบานเป็ครั้งแรก สิ่งที่เธอมีติดเนื้อติดตัวอยู่เป็เพียงปุ่มปมเท่านั้น เพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทาวิสจะต้องเห็นเธอเป็เพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งตลอดเวลา กี่ครั้ง กี่หนที่ทั้งสายตาและรอยยิ้มอันเปี่ยมด้วยความชื่นชมบูชาที่เธอส่งไปให้เขาต้องสูญเปล่าอย่างน่าเสียดาย แน่นอนที่เขาจะไม่มีวันมองเห็นความรักที่เธอมีต่อเขาเป็เื่อื่นใดไปได้ นอกจากเื่ตลกขบขัน เป็เพียงความหลงใหลได้ปลื้มของเด็กสาวที่มีต่อชายหนุ่มคนหนึ่งเท่านั้น...
ในยามนั้น...ที่ความเชื่อมั่นในแรงบันดาลใจถูกทำลายลง ลิซซี่จำต้องหันหลังเดินออกจากตรงนั้นด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้อันน่าหยามหยัน แต่ก็ยังบอกกับตัวเองว่า สิ่งที่เกิดขึ้นเป็เพียงอุปสรรคชั่วคราวเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่า เธอเดินไปยังฉากแลคเกอร์ ที่ทุกคนต่างรู้ว่าเรือสินค้าลำหนึ่งของมิสเตอร์สตาร์บัคนำมาจากดามัสกัส เธอทรุดตัวลงบนที่นั่งของเบลเตอร์ เมริเดียงตัวหนึ่งที่หันหน้าเข้าหากัน พอใจกับพนักที่ค่อนข้างสูงซึ่งกั้นเธอไว้ให้ห่างไกลจากทาวิส แมคคินน่อน มากที่สุด
ในยามนี้เธออยากจะซ่อนตัวอยู่ รู้สึกถึงความต้อยต่ำของตัวเองที่ยิ่งกว่าตั๊กแตน, ไขว้ขาที่สวมใส่ไว้ด้วยรองเท้าแพรต่วนอยู่เื้ัเก้าอี้พนักสูงตัวนั้นประสานมือรองอยู่ใต้คาง ขณะที่เริ่มใช้ความคิดอย่างหนัก พยายามชั่งน้ำหนักในความชอบของทาวิสที่เธอได้ยินมากับสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ หรือแทบจะไม่มีในกรณีของเขา
ลิซซี่ขมวดคิ้วด้วยความขุ่นเคืองเมื่อความคิดถูกรบกวน ด้วยคำพูดเย้ยหยันที่หมายตรงมาถึงตัวเธอจาก
แคโรไลน์ และแฮเรียต วีทเธอร์บี ขณะที่สองสาวเดินผ่านไป
“ฉันว่าทาวิสจะต้องไม่สนใจแม่นั่นเลย” แฮเรียตกล่าว “หรือไม่เขาก็อาจจะมองเห็นในตอนแรก แล้วก็รีบหลบไปซ่อนตัว ที่ไหนสักแห่งมากกว่า”
แต่เช่นทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดทำนองนี้ ลิซซี่จะไม่ยอมใส่ใจกับคำถากถางนั้นเลย พยายามสะกดใจที่จะไม่พูดใส่หน้าแฮเรียตว่า ถ้าจูเลียตพี่สาวของหล่อนสามารถทำใจได้ตอนที่เดวี่ อัลลิสันทิ้งไปแล้ว ก็คงจะมาเต้นรำอยู่ในงานนี้ แทนที่จะต้องนั่งถักถุงเท้าไหมพรมให้กับลูกในท้องอยู่ที่บ้านโดยที่ลูกจะไม่มีวันได้เห็นหรือรู้จักพ่อเลย...
ในที่สุด ภายหลังจากใช้ความคิดอย่างหนัก ลิซซี่ก็ระบายลมหายใจออกมายืดยาวกับบทสรุปที่หาให้กับตัวเองได้ในตอนนี้ว่า ถ้าทาวิส แมคคินน่อน ประทับใจในผู้หญิงที่มีทรวงอกใหญ่ๆ อย่างนั้นจริง เธอก็ควรหาวิธีที่จะเสริมสัดส่วนนั้นของร่างกายให้เป็ที่ต้องตาเขา
ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ว่าจะทำ “อะไร” แต่เป็ “จะทำอย่างไร” เรียวปากเธอสามารถย้อมสีได้ด้วยกระดาษ ดวงตาสามารถทำให้เข้มขึ้นได้ด้วยการระบายดินสอถ่านลงบนเปลือกตา, เพียงแค่การหยิกเบาๆ จะช่วยให้แก้มแดงปลั่งขึ้นมาได้ แต่จะทำอย่างไรทรวงอกที่แห้งแล้งแบบนี้มันถึงจะเต่งตึงใหญ่โตขึ้นมาได้เล่า...?” นั่นเป็สิ่งที่เธอสงสัยอยู่ แต่ภายหลังจากที่ใช้ความคิดต่อไปอีกไม่นาน รอยยิ้มอ่อนๆ ก็ฉาบขึ้นบนเรียวปาก
เช้าวันรุ่งขึ้น ลิซซี่ถึงกับไปรออยู่หน้าร้าน “เบอเนลล์’ ส สโตร์” มิสเตอร์เบอเนลล์ ดูจะแปลกใจอย่างยิ่ง เมื่อเธอโผล่ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีทองเข้าไปในร้านของเขาแต่เช้าตรู่เช่นนั้น และเพียงครู่เธอก็เอาม้วนฝ้ายสำหรับยัดใส่ผ้านวมวางลงบนเคาน์เตอร์
“จะเย็บผ้านวมหรือนี่?” มิสเตอร์เบอเนลล์เลิกคิ้วสูง ด้วยความแปลกใจเต็มที่ “ไม่น่าเชื่อเลยนะ...ลิซซี่ โรบินสัน ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริงๆ ว่าคุณชอบเย็บผ้านวมเอง”
“โอ...ฉันชอบทำอย่างที่สุดเลยค่ะ มิสเตอร์เบอเนลล์”
หลังจากวันนั้นแล้วลิซซี่ก็เฝ้ารอด้วยหัวใจกระวนกระวายอยากจะให้ถึงงานปาร์ตี้แห่งฤดูสปริงครั้งต่อไปเสียเร็วๆ เพราะเธอรู้อยู่แก่ใจว่าทันทีที่ทาวิส แมคคินน่อน เห็นทรวงอกของเธอเข้า เขาจะต้องเป็ของเธอทันที...ในที่สุด มันก็เป็เื่ง่ายมาก...ง่ายอย่างที่สุด...เขาจะต้องเห็นทรวงอกที่ขยายใหญ่ขึ้น แล้วก็จะบังเกิดความหลงรัก จากนั้นก็จะขอให้เธอแต่งงานกับเขา และทั้งเขาและเธอก็จะได้มีชีวิตอันแสนสุขร่วมกันตลอดไป
โดยความเป็จริงแล้ว ที่เธอคาดการณ์ไว้มันถูกต้องอยู่ ครู่หนึ่งเขาสังเกตเห็นทรวงอกของเธออย่างแน่นอน
และที่เป็ความจริงยิ่งไปกว่านั้นก็คือ...เขาถือมันไว้ในอุ้งมือด้วย...
ไม่กี่สัปดาห์ภายหลังจากงานเต้นรำที่บ้านสตาร์บัค...ลิซซี่ก็ได้แต่งตัวเพื่อไปงานเต้นรำอีกครั้ง เธออยู่ในชุดราตรีแพรต่วนสีม่วงเข้มกุ๊นริมด้วยสีเขียว ท่อนบนของตัวเสื้อออกแบบทันสมัย เป็คอกลมที่คว้านลึกลงข้างหน้า เมื่อแต่งตัวด้วยเสื้อชุดนั้นเสร็จ เธอก็หยุดยืนอยู่เบื้องหน้ากระจกเงา พิศโฉมตัวเองอย่างวิจารณ์ ตอนแรกจากด้านหน้า แล้วก็หันข้าง
มันราบเรียบไปหมด...
ซึ่งไม่ต้องสงสัยในเื่นั้นเลย ไม่ว่าเธอจะมองสัดส่วนของร่างกายจากมุมไหน ก็จะพบแต่ความราบเรียบตรงส่วนที่ควรจะเป็แนวโค้งอันงดงาม หรืออย่างน้อยก็พอจะให้มองเห็นได้บ้างว่าเริ่มแตกวัยสาวแล้วนั้น มันไม่มีอะไรเลย...ราบเรียบไปหมด รู้สึกว่ามันจะยิ่งเสียกว่าคำว่าราบเรียบเสียอีก ทำไมเธอจึงไม่สังเกตเห็นก่อนหน้านี้บ้างเลยเล่า...? ผู้หญิงที่เจริญวัยขึ้นเป็สาว ล้วนแต่จะต้องมีทรวงอกเต่งตึงด้วยกันทั้งนั้น แล้วเธอมีอะไร...จะมีก็แต่แผงอกที่แบนราบ...
และจากจุดนี้นี่เอง ที่เธอเกิดความเชื่อขึ้นมาว่าทาวิส แมคคินน่อน จะต้องเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็ผู้ชาย ถ้าเธอไม่ไว้ผมยาว...เื่ที่ผ่านมาแล้วในอดีตย่อมแก้ไขไม่ได้...ลิซซี่บอกตัวเอง แต่เธอแน่ใจว่าสามารถทำอะไรบางอย่างเพื่ออนาคตได้อย่างแน่นอน
มันถึงเวลาที่จะต้องทำเช่นนั้นแล้ว เธอเลิกผ้าคลุมเตียงสีสดใส มองลึกเข้าไปใต้ระบายลูกไม้สีเข้มแล้วก็ดึงม้วนสำลีที่ซื้อจากร้านเบอเนลล์’ ส สโตร์ออกมา ฉีกมันออกสองแผ่นที่มีขนาดเท่ากันม้วนตบให้เป็รูปทรงแล้วจึงยัดใส่เข้าในเสื้อชั้นใน เสร็จสรรพก็พิจารณารูปทรงของตัวเองหน้ากระจกอีกครั้ง
ตอนนี้แม้แตู่เาวิสุเวียสก็ยังจะต้องอิจฉา...ทำไมเล่า...ก็ตอนนี้ฉันผลิบานตามสิทธิของความเป็ผู้หญิงอย่างเต็มตัว และมันก็ปรากฏอยู่ต่อหน้าฉันด้วย...เธอครุ่นคิดอยู่ในใจ รู้สึกภาคภูมิใจกับทรวงอกที่พุ่งออกมาเพราะก้อนสำลีไม่น้อยเลย และเธอก็ยังกล่าวกับภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาอีกว่า “นี่ไงล่ะ ที่เขาเรียกกันว่าทรวงอก”
ภายหลังจากเดินทางมาถึงงานปาร์ตี้ไม่นาน ลิซซี่ก็จำต้องกลั้นลมหายใจไว้ เมื่อจับตามองทาวิสที่เดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนหนุ่มทั้งสองของเขา ขณะเสียงเพลงที่บรรเลงโดยวงดนตรีออเคสตร้าเริ่มอุ่นเครื่องขึ้นนั้น เธอได้เข้าไปหยุดยืนอยู่เื้ัราวบันไดที่ทอดตัวโค้งลงสู่ห้องบอลรูม มือเล็กๆ ที่สวมถุงไว้กระชับแน่นอยู่กับเสาหัวบันได ขณะจับตามองเขาที่เดินออกไปภายนอก...พร้อมกับนาธาเนียลและโคล
และโดยไม่รอให้เสียเวลาอันมีค่า ลิซซี่รีบรุดลงไปตามหารีเบคก้า ฟิลด์ เพื่อนสนิทของเธอ โดยแทรกตัวผ่านแเื่ ที่กำลังสนทนากันอยู่ในห้องบอลรูมที่คับคั่ง ในที่สุดเธอก็เหลือบไปเห็นเบคก้าอีกฟากหนึ่งของฟลอร์เต้นรำ เธอจึงเดินแทรกผ่านเข้าไปในระหว่างคู่เต้นอย่างหน้าตาเฉย ไม่สนใจกับสายตาที่มองมาอย่างไม่พอใจจนกระทั่งถึงตัวรีเบคก้า
เธอคว้าแขนเพื่อนลากไปทางประตู
“ไปกับฉันเลย เร็วเข้า”
“เกิดอะไรขึ้น?” เบคก้าถามอย่างแปลกใจ เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เธอก็ร้องออกมาว่า “โธ่...ลิซซี่ เห็นแก่์เถอะ เธอจะเดินให้มันช้ากว่านี้หน่อยได้ไหม...ดอกไม้ที่ติดผมฉันไว้ร่วงหมดแล้ว”
“คิดเสียว่าเป็การทำเครื่องหมายรายทางเพื่อให้เ้าชายผู้ทรงเสน่ห์ติดตามมาถูกก็แล้วกันน่า”
“เ้าชายผู้ทรงเสน่ห์อะไรกัน?” เบคก้าร้องถาม “อย่างน้อยเธอก็ควรจะบอกให้ฉันรู้เสียหน่อยว่าเรากำลังจะไปไหน”
“ออกไปข้างนอก” ลิซซี่ตอบสั้นๆ
2K
