สนมฮงกลับมาถึงจวนนางก็โวยวาย ปาข้าวของกระจุยกระจายไปทั้งจวนเพื่อระบายความโกรธที่นางมีต่อซูเจิน ในใจก็นึกคิดไปต่างๆนานาว่าจะหาวิธีมารับมือกับซูเจินอย่างไร เเละเเล้วแผนการร้ายก็เเล่นเข้าสู่หัวสนมฮงอย่างรวดเร็ว
"เสี่ยวอี…เสี่ยวอี!!"
"เ้าค่ะ คุณหนู คุณหนูมีอะไรใช้ข้าน้อยหรือเ้าคะ?"
"เ้าจงไปที่บ้านของท่านอาข้าและขอยาปลุกกำหนัดจากท่านอามาให้ข้า ไปคืนนี้เลยจะได้ไม่มีใครสงสัยและเห็นเ้า"
"แล้วคุณหนูจะเอายาพวกนั้นมาทำไมกันหรือเ้าคะ?"
"ข้าก็จะเอามาให้ท่านพี่ดื่ม เวลาที่เข้าหาข้าอย่างไรเล่า คราวนี้ล่ะข้าก็จะได้ดับตะเกียงกับท่านพี่และข้าก็จะให้กำเนิดทายาทแก่ท่านพี่ทั้งสอง แล้วซูเจินก็จะหมดประโยชน์ นางก็จะไม่มีวันมาต่อกลอนอะไรกับข้าได้อีก เพราะสิ่งเดียวที่ท่านพี่้านั่นก็คือ ทายาท"
"แล้วคุณหนูจะทำยังไงให้องค์ชายอี้ยอมมาที่จวนของคุณหนูล่ะเ้าคะ เมื่อครู่ที่ศาลากลางน้ำ องค์ชายอี้ก็พูดชัดเจนว่า….เพี้ย!! โอ้ย!!คุณหนู!!" สนมฮงเอาความโกรธที่ยังหลงเหลือมาระดมฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของสาวใช้จนนางหน้าหันไปตามแรงมือ เนื่องจากคำพูดของสาวใช้นั้นทำให้นางหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง
"อย่าทำนอกเหนือจากคำสั่งข้าและอย่ามาบังอาจอยากรู้เื่ของข้า รีบไปทำหน้าที่ของเ้าซะ ไป!!!"
"เ้าค่ะๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เ้าค่ะ!!" สนมฮงใช้วิธีพยายามจะมีทายาทก่อนทุกคนให้ได้ ทั้งนี้ก็เพื่อจะเหยียบให้ซูเจินจมดิน ทว่านางก็ยังคงคิดถึงแผนการณ์ที่จะล่อสองแฝดมาหานางไม่ได้ ในระหว่างที่รอยา นางก็ยังคงซุ่มวางแผนไปก่อนคร่าวๆนั่นเอง อีกฝากฝั่งของจวน อี้เถียนกำลังดึงเเขนซูเจินกลับมาที่จวนพร้อมๆกับสนมลี
"นี่นายจะดึงฉันกลับมาทำไมเนี้ย ฉันยังด่า……"
"นี่คือหนึ่งในมารยาทของวังหลัง นั่นก็คือห้ามชายาหรือสนมทะเลาะหรือเเตกคอกันเอง..ข้ากำลังสอนเ้าถึงเื่มารยาทอยู่ สนมลีเ้าก็ต้องจำด้วยนะ เผื่อในวันหน้าเ้าต้องมาช่วยพวกข้าสอนนางด้วย"
"เพคะองค์ชาย ซูเจินเ้าก็สงบลงบ้างเถอะ อย่าไปต่อความกับนางเลย เ้าก็รู้ดีมิใช่หรือว่า สนมฮงเป็คนยังไง?"
"ก็เพราะรู้ไงเลยไม่ยอม ฉันจะไม่ปล่อยให้นางได้ใจอยู่ฝ่ายเดียวหรอก ด่ามาก็ด่ากลับไม่โกง จริงๆพี่ชายนายไม่น่าไปช่วยนางไว้ด้วยซ้ำ น่าจะปล่อยให้ตกน้ำไปเลย" มือหน้าๆดึงเเขนเหวี่ยงตัวนางเข้าไปไว้ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าโน้มลงมาแทบจะประกบปากกันอยู่แล้ว ทำให้ซูเจินเกร็งไปชั่วขณะ
"ที่ข้าช่วยนาง ก็เพราะข้าไม่อยากให้คนอื่นมองว่า เ้าทำร้ายนางก่อนยังไงล่ะ อีกอย่างข้าไม่อยากให้นางต้องมาหาเื่เ้าอีก"
"เเต่ฉันไม่……..!!"
"ข้ารู้ว่าเ้าไม่กลัวนาง…ดูจากการตอบโต้กลับของเ้าแล้ว…"
"ทำไม…การกระทำของฉันมันทำไม?"
"มันก็…" อี้เฉียนโน้มตัวลงและยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซูเจินมากขึ้นจนหน้าแทบจะตัวอ่อนเป็ยิมนาสติกแล้ว
"มันทำไมกันเล่า…..เเล้วทำไมต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ด้วย ถอยออกไปหน่อยได้ไหม..จะสิงฉันเลยหรือไงเนี้ย!!" ซูเจินใช้มือดันหน้าอกของอี้เฉียนสุดแรงเเต่ก็ไม่อาจต้านแรงของบุรุษตรงหน้าได้ อี้เฉียนยืนหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของซูเจินด้วยน้ำเสียงที่กระเส่าเล่นเอาซูเจินขนลุกไปทั้งตัวจนเธอต้องเบี่ยงหน้าหนีทันที
"มันทำให้ข้า หลงไหลในตัวเต้ามากขึ้นน่ะสิ ข้าชอบนะเวลาที่เ้าเกรี้ยวกราด ข้าอยากให้เ้าทำเช่นนี้ตอนดับตะเกียงกับข้าคืนนี้จัง" ซูเจินรีบหันควับกลับมามองใบหน้าของอี้เฉียนอย่างเร็ว วินาทีนั้นเเววตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างลงตัว ใบหู หน้าแก้มเเดงระเรื่อ มันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
"หน้าแดงขนาดนี้…เ้ารู้สึกอะไรกับการกระทำของข้าแล้วใช่ไหม?"
"เพ้อเจ้อ!!"
"เพ้อเจ้องั้นหรือ…เช่นนั้นข้าจะทำให้ยอมเลิกปากเเข็งเสียที.." อี้เฉียนโน้นตัวลงพร้อมๆกับเผยอริมฝีปากเตรียมจะเปิดปากคนตรงหน้า วินาทีนั้นซูเจินรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังจะโดนอี้เฉียนจูบ เธอหลับตาปี๋อย่างไม่รู้ว่าจะหนี้ไปไหน หน้าของอี้เฉียนยื่นเข้ามาใกล้มากและเขาก็ จุ๊บ!!
"น้องสาม!! เข้าทำอะไรเนี้ย" เเว๊บแรกอี้เฉียนััได้ว่าริมฝีปากของซูเจินมันมีรสััที่แปลกไป พวกเขาพร้อมใจกันลืมตามองพร้อมกันกับที่ซูเจินผลักตัวอี้เฉียนออกและสับขาวิ่งไปหลบหลังสนมลี ทำเอาทุกอย่างกลับตาลปัตร เมื่อจู่ๆอี้เถียนก็ยื่นฝ่ามือเข้าไปแทรกกลางระหว่างริมฝีปากบนและล่าง ทำให้อี้เฉียนจูบเข้าที่กลางมือของน้องชายอย่างดูดดื่มนั่นเอง
"ก็ท่านพี่นั่นแหละ คิดจะเอาเปรียบข้า จู๋จี๋นางต่อหน้าข้ากับสนมลีเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ข้าอิจฉานะ!!"
"ก็ถ้าเ้าอิจฉา เ้าก็ไปทำกับสนมลีสิ"
"องค์ชาย!!" สนมลีอุทานเสียงออกมาในเชิงจะดุนิดหน่อย ก่อนจะก้มหน้ามองพื้นด้วยความเอียงอาย ฝ่ายซูเจินนั้นโล่งใจมากที่นางรอดมาได้ เเต่ในใจก็นึกเสียดายอยู่เหมือนกันเพราะเหตุการณ์เมื่อครูมันทำให้เเฟนคลับนิยายอย่างเธอ อดฟินไม่ได้จริงๆ อี้เฉียนมองมาที่ซูเจินอย่างเ้าเล่ห์ เขาเอามือขึ้นมาลูบไล้ที่ริมฝีปากของเขาอย่างเซ็กซี่พรางมองตาของซูเจินในเชิงเชื้อเชิญว่าคืนนี้ เธอไม่รอดเเน่ๆ ซูเจินได้เเต่ลอบแอบกลืนน้ำลายและหลบอยู่หลังสนมลี
"เอาหล่ะ!..ทุกอย่างจบแล้ว รีบแยกย้ายกันดีกว่า ซูเจินเ้าควรจะปล่อยให้สนมลีได้พักบ้างนะ ส่วนเ้า..รีบไปเรียนมารยาทกับพวกข้าจะดีกว่านะ น้องสามทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม?"
"ข้าให้อาฉางกับอาเฟยเตรียมสถานที่เรียบร้อยแล้ว เหลือเเต่พาตัวนางไปเท่านั้น" อี้เฉียนพยักหน้าพร้อมกับหันมายิ้มให้ซูเจินอย่างเ้าเล่ห์ ซูเจินไม่อาจปฏิเสธได้เพราะตอนนี้สนมลีก็ไม่อยู่ช่วยเธอแล้ว เธอทำได้เเค่เดินตามหลังสองพี่น้องไปเเต่โดยดี พวกเขาพาเธอมาเรียนที่หอตำรา เนื่องจากศาลากลางน้ำนั้นไม่สะดวกอีกต่อไป ครั้งเเรกที่ประตูเปิดซูเจินเห็นบรรดาหนังสือมากมาย เธอก็แทบจะเป็ลมซะให้ได้อยู่แล้ว….
108
