ทะลุมิติไปเป็นภรรยาตัวแสบในยุค 80

        เมื่อได้ยินคำพูดแสดงความห่วงใยของลูกสาว ในใจของโจวเหล่าต้าก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา เด็กคนนี้ตั้งแต่กลับมาจากเมืองมณฑลก็ดูร่าเริงขึ้นมาก ทั้งยังรู้ความขึ้น ซึ่งทำให้เขารู้สึกปลื้มใจยิ่งนัก

        แยกบ้านก็แยกบ้านเถอะ ต่อไปครอบครัวของพวกเขาจะใช้ชีวิตให้ดี ทำให้ชีวิตดีขึ้นให้ทุกคนได้เห็น

        "พวกลูกห่อกันไปเถอะ! เดี๋ยวพ่อจะไปดูทางเจ้าสามหน่อย" โจวเหล่าต้าลุกขึ้นและเดินออกไป

        โจวเซี่ยมองตามแผ่นหลังของพ่อแล้วถามด้วยความกังวลว่า "คุณย่าคะ พ่อดูเหมือนจะโกรธมาก เขาคงไม่ได้ไปคิดบัญชีกับอาสะใภ้สามใช่ไหมคะ?"

        ย่าโจวก็รู้สึกได้เช่นกัน "งั้นย่าจะตามไปดูหน่อย อย่าให้ถึงขั้นตีกันจนคนอื่นเขาหัวเราะเยาะเอาได้"

        หญิงสาวถามต่อด้วยความสงสัย "เธอไม่ได้กลับบ้านเดิมเหรอคะ?"

        "ไปแล้วแต่กลับมาแล้ว ส่วนโจวเจวียนยังอยู่ที่นั่น" ย่าโจวตอบกลับ

        โจวเซี่ยไม่ได้พูดอะไรมาก เธอไม่ได้ห่วงอู๋เสี่ยวเหมย แต่ห่วงโจวเหล่าต้า กลัวว่าเขาจะโกรธจนเสียสุขภาพ ผู้หญิงปากจัดอย่างอู๋เสี่ยวเหมย พูดด้วยยังไงก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี

        โจวเหล่าต้าเป็นผู้ชาย จะไปลงไม้ลงมือกับเธอไม่ได้ ไม่อย่างนั้นก็มีแต่จะโกรธฟรี

        ขณะที่โจวเซี่ยกำลังคลึงแป้ง โจวชิวและโจวตงก็วิ่งกลับมาจากนอกประตู พอเห็นโจวเซี่ยกำลังห่อเกี๊ยวก็พูดว่า "พี่ครับ วันนี้กินเกี๊ยวเหรอ? มีเนื้อไหม?"

        โจวเซี่ยมองเด็กผอมแห้งสองคนนี้แล้วก็รู้สึกสงสาร ‘เมื่อก่อนพวกเขาต้องกินแย่ขนาดไหนกันนะ! ดูสภาพพวกเขาสิ ขาดสารอาหารชัด ๆ ’

        "มีเนื้อจ้ะ ถ้าพวกเธอเชื่อฟัง ต่อไปบ้านเราจะได้กินเนื้อทุกวันเลย"

        โจวตงเป็นเด็กช่างพูด "พี่ใหญ่ไม่ต้องห่วงครับ ต่อไปพวกผมจะเชื่อฟังแน่นอน ให้พวกผมช่วยห่อไหมครับ?"

        โจวเซี่ยเหลือบมองใบหน้าที่มอมแมมของทั้งคู่ "รีบไปล้างมือล้างหน้าให้สะอาดก่อน แล้วค่อยมาช่วยพี่"

        ทั้งสองรีบไปล้างมือล้างหน้า แล้วถอดรองเท้าขึ้นมาบนเตียงเตา เพื่อช่วยโจวเซี่ยปั้นก้อนแป้งให้กลม โจวตงลองหัดคลึงแผ่นแป้ง โดยเริ่มทำทีละแผ่น

        โจวเซี่ยสอนเขาอย่างใกล้ชิด หลังจากคลึงไปได้ไม่กี่แผ่น เธอก็ช่วยแก้ไขวิธีใช้ไม้คลึงแป้ง จะว่าไปโจวตงก็ฉลาดมาก ครู่เดียวก็เรียนรู้ได้และใช้ไม้คลึงแป้งได้อย่างคล่องแคล่ว

        เธอสอนน้องสาวห่อเกี๊ยวต่อ แม้โจวชิวจะตัวเล็กผอมบาง แต่มือน้อย ๆ นั้นคล่องแคล่วทีเดียว ช่วงแรกอาจจะห่อยังไม่แน่น เธอจึงบอกน้องสาวว่าต้องบีบสองครั้งถึงจะติดแน่น

        โจวชิวก็ฉลาดเช่นกัน ทำไม่กี่ครั้งก็เป็น แม้จะห่อออกมาไม่สวยนัก แต่กินได้ไม่มีปัญหาและไม่ส่งผลต่อรสชาติ

        พี่น้องสามคนช่วยกันห่อเกี๊ยวจนเสร็จ พอยกเกี๊ยวออกไป โจวเหล่าต้ากับย่าโจวก็เพิ่งกลับมา ย่าโจวกลับมาก็ขึ้นเตียงเตา ด้านหลังมีโจวเหล่าต้ากับโจวเฉียงช่วยกันแบกตู้ไม้คนละใบเดินเข้ามาในห้อง

        ทั้งสองคนนำตู้ไม้ไปวางไว้ที่มุมเตียงเตา โจวเซี่ยเห็นตู้ไม้กลับมาแล้วก็แปลกใจ "พ่อคะ นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

        โจวเหล่าต้านั่งลงที่ขอบเตียง "ตู้คู่นี้พ่อให้ช่างไม้ทำตอนแต่งงานกับแม่ของลูก มันเป็นสิ่งระลึกถึงแม่ของลูก ใครก็เอาไปไม่ได้"

        ความรักอันลึกซึ้งของโจวเหล่าต้าทำให้โจวเซี่ยรู้สึกตื้นตันใจ แม้ภรรยาจะจากไปแล้วแต่เขาก็ยังไม่ลืมเลือน จุดนี้ทำให้โจวเซี่ยมีความเข้าใจในตัวพ่อคนนี้มากขึ้น

        โจวเฉียงก็นั่งลงที่ขอบเตียง มองดูโจวเหล่าต้าที่สีหน้ายังคงไม่ดีนัก "พี่ใหญ่ เป็นเพราะผมไม่มีความสามารถ ดูแลอู๋เสี่ยวเหมยไม่ดี พี่อย่าโกรธเลยครับ ต่อไปผมจะคุมเธอให้ได้ ไม่ให้เธอหาเรื่องวุ่นวายอีก"

        โจวเหล่าต้ายื่นยาเส้นที่พันเสร็จแล้วส่งให้โจวเฉียง "สันดานคนมันเปลี่ยนยาก เธอเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก นายจะเปลี่ยนเธอได้เหรอ? ไม่มีทางหรอก ต่อไปแยกบ้านกัน ต่างคนต่างอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ฉันจะไปสร้างบ้านใหม่ที่ท้ายหมู่บ้านทางทิศตะวันตก"

        โจวเฉียงอยากจะห้าม แต่คิดดูแล้วก็ยังอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ไม่ไกลกันมาก จึงปล่อยไป "ครับ พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ผมกับพี่รองจะไปช่วยพี่สร้างบ้าน"

        "อืม! บ้านหลังเก่านี้ก็ยกให้พวกนายสองพี่น้องแล้วกัน"

        ตอนนั้นเอง โจวเซี่ยก็ต้มเกี๊ยวเสร็จและยกมาวางบนโต๊ะ "อาสาม ขึ้นมากินข้าวเถอะค่ะ"

        โจวเฉียงเห็นเกี๊ยวแล้วก็ลอบกลืนน้ำลาย แต่ปากเอ่ยปฏิเสธ "อากลับไปกินที่บ้านดีกว่า"

        โจวเซี่ยผลักเขากลับมาที่เตียงเตา "กินที่นี่แหละค่ะ ฉันห่อไว้เยอะ กินพอแน่นอน"

        เมื่อได้ยินแบบนั้น ชายวัยกลางคนจึงไม่ปฏิเสธอีก แล้วขึ้นมานั่งกินบนเตียงด้วยกัน เกี๊ยวนี้ใส่เนื้อเยอะมาก ไส้พริกหยวกขึ้นฉ่ายกับเนื้อหมูก้อนใหญ่ ๆ หอมสดชื่นเป็นพิเศษ อร่อยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้จริง ๆ

        โจวเฉียงจึงถามย่าโจวว่า "แม่ครับ ไส้วันนี้อร่อยมาก ฝีมือแม่พัฒนาขึ้นเหรอครับ?"

        ย่าโจวคีบเกี๊ยวขึ้นมาหนึ่งลูกแล้วกัดคำหนึ่ง "นี่เป็นฝีมือเซี่ยเซี่ยทั้งหมด ฉันห่อกี่ครั้งก็ไม่อร่อยแบบนี้หรอก"

        โจวเฉียงตกใจมาก "แม่ห่อเกี๊ยวใส่เนื้อน้อยก็จริง เมื่อก่อนเซี่ยเซี่ยเป็นแค่ลูกมือทำอาหาร พอลงมือทำเองกลับอร่อยขนาดนี้ รู้สึกเหมือนเปลี่ยนเป็นหลานสาวคนใหม่เลย"

        พอพูดจบ ผู้ใหญ่ที่กำลังกินข้าวอยู่ต่างก็เงยหน้ามองโจวเซี่ยพร้อมกัน ในสายตาของทุกคนมีความสงสัย ใช่แล้ว! เมื่อก่อนโจวเซี่ยไม่เคยทำสิ่งเหล่านี้ แล้วฝีมือนี้ไปเรียนมาจากไหนกัน

        โจวเซี่ยกวาดสายตามองทุกคน "ฉัน... ต่อให้ฉันจะโง่ แต่ดูบ่อย ๆ ก็ทำเป็นค่ะ อีกอย่าง เมื่อก่อนยังไม่แยกบ้านเลยไม่เห็นชัด ตอนนี้ต้องแยกมาอยู่กันเอง บ้านฉันมีทั้งคนแก่และเด็ก ยังไงก็ต้องเป็นฉันที่ทำค่ะ"

        คำพูดประโยคเดียวทำให้ทุกคนรู้สึกสะท้อนใจและรีบก้มหน้ากินข้าวต่อ พอกินเสร็จ โจวเซี่ยก็ตักน้ำซุปเกี๊ยวมาให้ทุกคน "มาค่ะ น้ำซุปช่วยย่อยอาหารหน่อย อร่อยกว่าเกี๊ยวก็คือน้ำซุปนี่แหละ ยืนสู้ไม่ได้ก็นอนเอา ทุกคนกินเกี๊ยวเสร็จแล้ว ไปนอนพักผ่อนจะมีความสุขยิ่งกว่าค่ะ"

        "ฮ่า ๆ ๆ ..."

        ทุกคนหัวเราะออกมา แต่หลังจากหัวเราะก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เดิมทีครอบครัวใหญ่ก็อยู่ด้วยกันดี ๆ ทว่าตอนนี้กลับต้องมาแยกบ้านกันแบบนี้ โจวเหล่าต้ามองดูลูกสาวคนโต “เซี่ยเซี่ย วันข้างหน้าพ่อจะเรียนทำอาหารบ้าง หากมีเวลาจะมาช่วยลูกให้มาก ๆ ย่าของลูกจะได้พักผ่อนเยอะ ๆ ”

        ย่าโจวหัวเราะ "ไม่ต้องหรอก ฉันยังไหว รอให้ฉันทำไม่ไหวแล้ว พวกแกค่อยมารับช่วงต่อแล้วกัน"

        หลังจากโจวเฉียงกลับไป โจวเซี่ยก็ถามโจวเหล่าต้า "พ่อคะ พ่อไปขอตู้ไม้คืนจากอู๋เสี่ยวเหมย แล้วเธอยอมให้เหรอคะ?"

        ย่าโจวถอนหายใจ "พ่อของหลานบอกว่าจะสั่งทำตู้คู่ใหม่ให้เธอ ไม่อย่างนั้นเธอจะยอมง่าย ๆ ได้อย่างไร"

        หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ เธอคร้านจะไปถือสาเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ เธอต้องมุ่งมั่นกับธุรกิจของตัวเอง รอจนถึงปีใหม่ ของในมิติส่วนตัวเหล่านั้นถ้าขายได้หมด ก็จะเป็นรายได้ก้อนโตเลยทีเดียว

        โจวเซี่ยไม่ได้พูดอะไร เธอหยิบเคียวแล้วออกจากบ้านไปเก็บกิ่งไม้แห้งบนภูเขา เนื่องจากเธอต้องการกั้นมิติส่วนตัว แบ่งฝั่งหนึ่งไว้เลี้ยงสัตว์ปีก อีกฝั่งไว้ปลูกพืช ไม่อย่างนั้นเมื่อผักและผลไม้โตขึ้น คงถูกพวกสัตว์ปีกกินจนหมดแน่

        หลังวุ่นวายอยู่ชั่วโมงกว่า ๆ ก็เก็บกิ่งไม้แห้งได้สามมัดใหญ่ จากนั้นเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ เธอก็เข้าสู่มิติส่วนตัวทันที พอเข้าไปดู พบว่าเพียงแค่วันเดียว สิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ เหล่าก็นั้นโตขึ้นมาก

        ขนอ่อนร่วงไปแล้วและเริ่มมีขนแข็งขึ้นมา ผักและผลไม้ก็เติบโตได้ดียิ่งขึ้น ผักแก่ได้ที่มากขึ้น ส่วนต้นไม้ผลสิบกว่าต้นนั้นออกดอกเต็มต้น ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วสวน

        อารมณ์ของโจวเซี่ยตอนนี้ดีสุด ๆ ถึงขั้นกระโดดด้วยความตื่นเต้น เธอเข้าไปดูสมุนไพรที่ปลูกไว้เป็นลำดับถัดไป ปรากฏว่าพวกมันรอดมาได้ทั้งหมด ทั้งโสมและเห็ดหลินจือต่างเติบโตได้ดีมาก ซึ่งน่าจะเป็นผลมาจากน้ำพุวิเศษ

        หญิงสาวใช้น้ำพุวิเศษรดสมุนไพร ผัก และต้นไม้ผลจนครบ จากนั้นตักน้ำหนึ่งถังเทลงในสระน้ำ พวกเจ้าตัวเล็กต่างดื่มน้ำอย่างมีความสุข นอกจากนี้เธอยังพบว่าปลาตัวน้อย ๆ ที่ซื้อมา ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็โตขึ้นมาก และว่ายน้ำอย่างร่าเริง

        เมื่อเห็นภาพความสุขในมิติส่วนตัว อารมณ์ที่หดหู่ก็หายไปในทันที สิ่งเหล่านี้คือเงินทั้งนั้น!

        เธอใช้กิ่งไม้แห้งทำรั้ว กั้นสวนผักกับสระน้ำออกจากกัน และใช้กิ่งไม้สานเป็นประตูรั้ว ใช้ลวดที่เก็บไว้มัดให้แน่น ทดลองเปิดปิดดูแล้วก็พบว่าใช้งานได้สะดวกดี

        คราวนี้แหละ จะไม่มีใครรบกวนใครได้อีก

        เธอหยิบไส้หมู ตับหมู และปอดหมูใส่ไว้ในตะกร้าสาน เด็ดใบมะเดื่อสองสามใบมาครอบปิดไว้ด้านบน แล้วสะพายตะกร้าเดินกลับบ้าน