กลิ่นคาวเืที่คละคลุ้งอยู่ในหอคอยสัจจะใต้ดินเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายเย็นเยียบของปราณอนธการที่แผ่ออกมาจากร่างของเยี่ยฉิน ไป๋เสวี่ยคุกเข่าอยู่อย่างสงบนิ่ง เบื้องหน้าของนางคือชายหนุ่มที่เพิ่งทำลายขุมกำลังของวิหารเทพในนครไร้ใจลงเพียงลำพัง มู่หย่งยืนอยู่ด้านข้าง ดาบสั้นในมือยังคงมีหยดเืสีแดงเข้มหยดลงบนพื้นหินอย่างช้าๆ
เยี่ยฉินเดินไปที่แท่นจารึกหินใจกลางห้องโถง ซึ่งเป็ที่เก็บรวบรวม "บันทึกสัจจะ" ข้อมูลลับที่เหล่าศิษย์วิหารเทพใช้ข่มขู่บรรดาเ้าเมืองและคหบดีในระแวกนี้ เขาเอื้อมมือไปแตะที่แผ่นหิน พลังจาก ภูตแกนกลางความทรงจำ พุ่งทะลวงเข้าไปอ่านข้อมูลมหาศาลภายในชั่วอึดใจ
‘หมากรุกกระดานนี้ช่างโสโครกนัก... เ้าเมืองนครไร้ใจ "กู่เทียน" แท้จริงแล้วเป็เพียงหุ่นเชิดที่ส่งส่วยิญญามนุษย์ให้วิหารเทพเพื่อแลกกับยาอายุวัฒนะ’ เยี่ยฉินแค่นยิ้มเย็น ‘นี่สินะ ความศักดิ์สิทธิ์ที่พวกมันป่าวประกาศ’
เยี่ยฉินหันมามองไป๋เสวี่ย "เ้าบอกว่าเ้าแค้นวิหารเทพ... แต่เ้ากล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับความตายเพื่อทำลายพวกมันหรือไม่?"
ไป๋เสวี่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาของนางเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความชิงชัง "ข้าน้อยสูญเสียครอบครัวเพราะความบ้าคลั่งของพี่ชายที่ถูกวิหารเทพล้างสมอง หากชีวิตนี้สามารถลากพวกมันลงนรกได้ ข้ายินดีทำทุกอย่าง"
"ดี..." เยี่ยฉินสะบัดมือ เรียกปราณกาลเวลาออกมาบิดเบือนรูปลักษณ์ของไป๋เสวี่ย "ั้แ่นี้เ้าคือ 'ผู้นำสาร' จากวิหารเทพที่รอดชีวิตจากการโจมตีของตระกูลไป๋ที่ก่อฏ จงนำป้ายหยกนี้ไปหาเ้าเมืองกู่เทียน บอกมันว่าตระกูลไป๋ทรยศและขโมยศิลาาไป และสั่งให้มันระดมพลกองทัพเมืองทั้งหมดเข้ากวาดล้างซากที่เหลือของตระกูลไป๋ซะ"
มู่หย่งขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "นายน้อย... แต่ตระกูลไป๋ล่มสลายไปแล้วไม่ใช่หรือขอรับ?"
"นั่นแหละคือประเด็น มู่หย่ง" เยี่ยฉินอธิบายพลางเดินไปหยิบหน้ากากเงินของนักบวชที่ตายแล้วมาสวม "เมื่อกู่เทียนส่งทหารไปที่ซากคฤหาสน์ พวกมันจะพบเพียงความว่างเปล่าและความหวาดกลัว ในขณะเดียวกัน ข้าจะใช้ความวุ่นวายนี้แทรกซึมเข้าสู่ 'คลังสมบัติิญญา' ของจวนเ้าเมือง"
ไป๋เสวี่ยรับคำสั่งและมุ่งหน้าออกไปในคราบของศิษย์วิหารเทพที่ได้รับาเ็ นางทำหน้าที่ได้อย่างแเีด้วยการแสร้งทำเป็กระเสือกกระสนไปที่หน้าจวนเ้าเมือง ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวเมืองที่เห็น "เทพเ้า" ในสภาพสะบักสะบอม
ในขณะเดียวกัน เยี่ยฉินพามู่หย่งเร้นกายไปตามหลังคาตึกมุ่งหน้าสู่เขตการค้าชั้นใน เขาไม่ได้มุ่งเป้าไปที่การฆ่าฟันเพียงอย่างเดียวในครั้งนี้ แต่เขากำลังใช้ ภูตแกนกลางกาลเวลา เพื่อ "วางกับดักเหตุการณ์"
เขาเดินเข้าร้านค้าวัตถุดิบอาคมที่ใหญ่ที่สุดในเมือง และใช้เงินที่ปล้นมาจากตระกูลไป๋กว้านซื้อ "หญ้าเพลิงอเวจี" และ "ผงผลึกเหมันต์" ซึ่งเป็วัตถุดิบที่หากผสมกันผิดสัดส่วนจะสร้างหมอกพิษที่ทำลายปราณได้อย่างรุนแรง
"มู่หย่ง นำผงเหล่านี้ไปโปรยรอบๆ บ่อน้ำพุใจกลางจวนเ้าเมือง แฝงตัวเข้าไปในฐานะคนรับใช้ที่กำลังวุ่นวาย" เยี่ยฉินส่งถุงผ้าให้เด็กชาย "จำไว้... อย่าให้ใครเห็นดวงตาของเ้า"
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา นครไร้ใจตกอยู่ในความโกลาหล กองทัพทหารเมืองนับพันนายเคลื่อนกำลังพลมุ่งหน้าสู่เนินเขาตระกูลไป๋ตามคำสั่งของเ้าเมืองกู่เทียนที่ตื่นตระหนกจากคำลวงของไป๋เสวี่ย เสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องถนน
เยี่ยฉินยืนอยู่บนยอดหอคอยสูง จ้องมองขบวนทหารที่เดินออกจากเมืองไปราวกับฝูงมดที่กำลังมุ่งหน้าสู่กองไฟ
‘เมื่อสุนัขเฝ้าบ้านไม่อยู่... หัวขโมยอย่างข้าก็ทำงานได้สะดวกขึ้น’
เขาะโลงจากหอคอย ร่างของเขาเลือนหายไปในอากาศธาตุด้วยวิชาพรางตากาลเวลา เขาบุกเข้าสู่จวนเ้าเมืองที่บัดนี้เหลือเพียงการอารักขาที่เบาบาง เยี่ยฉินมุ่งตรงสู่ห้องใต้ดินส่วนลึกที่เขาััได้ถึงกลิ่นอายของ "ศิลาิญญา" อีกหลายชิ้นที่กู่เทียนแอบกักตุนไว้
ทว่า เมื่อเยี่ยฉินก้าวเข้าสู่ห้องสมบัติ เขากลับพบว่าเ้าเมืองกู่เทียนไม่ได้ออกไปกับกองทัพ กู่เทียนนั่งรออยู่อยู่บนลังสมบัติ ในมือถือลูกแก้วสีดำที่แผ่กลิ่นอายมืดมนไม่ต่างจากจอมมาร
"ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องมีหนูสกปรกแอบเข้ามา" กู่เทียนกล่าวด้วยเสียงต่ำ "เ้าคิดว่าคำโกหกของสตรีผู้นั้นจะตบตาข้าได้รึ? ข้ารับใช้วิหารเทพมานานพอที่จะรู้ว่าใครคือของจริงใครคือของปลอม"
เยี่ยฉินถอดหน้ากากออก ยิ้มอย่างใจเย็น "โอ้? งั้นเ้าก็รู้สิว่าวิหารเทพไม่ได้เห็นเ้าเป็สหาย แต่เห็นเป็เพียง 'ฟาร์มิญญา' ที่รอการเก็บเกี่ยว?"
กู่เทียนชะงักไปชั่วครู่ "เ้าหมายความว่าอย่างไร!"
"ลูกแก้วในมือเ้า... มันไม่ใช่ยาอายุวัฒนะ แต่มันคือ 'ตัวอ่อนภูตสูบิญญา' ที่จะค่อยๆ กินแก่นแท้ของเ้าจากภายในจนเ้ากลายเป็เพียงเปลือกหอยว่างเปล่าในอีกไม่เกินสามปี" เยี่ยฉินใช้พลังของภูตความทรงจำฉายภาพนิมิตการตายของกู่เทียนให้เ้าเมืองเห็นตรงหน้า
ความตายที่สง่างามไม่มีอยู่จริง
กู่เทียนตื่นตระหนก เขาเริ่มสังเกตเห็นเส้นเืสีดำที่ลามขึ้นมาตามข้อมืออย่างที่เยี่ยฉินกล่าว "ไม่... เป็ไปไม่ได้! พวกมันสัญญาว่าจะให้ข้าเป็ะ!"
"ในโลกนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่กุมกุญแจสู่ะที่แท้จริง" เยี่ยฉินก้าวเข้าไปหา "ส่งกุญแจคลังสมบัติมาให้ข้า แล้วข้าจะช่วยดึงตัวอ่อนนั่นออกจากร่างเ้า... หรือเ้าจะเลือกตายที่นี่และให้ข้าไปเอาจากศพเ้าเอง?"
ในวินาทีแห่งความตายและความหวาดกลัว กู่เทียนผู้ยิ่งใหญ่กลับทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเด็กหนุ่มที่อายุคราวลูก เขาโยนกุญแจทองคำให้ด้วยมือที่สั่นเทา
เยี่ยฉินรับกุญแจมา แต่แทนที่จะช่วย เขากลับแทงนิ้วที่อาบด้วยปราณพิรุณเยือกแข็งเข้าที่หน้าผากของกู่เทียน
"ข้าบอกว่าจะดึงมันออก... แต่ข้าไม่ได้บอกว่าจะให้เ้ามีชีวิตอยู่ต่อ"
เยี่ยฉินดูดซับทั้งตัวอ่อนภูตและพลังปราณทั้งหมดของกู่เทียนเข้าสู่ร่าง แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งออกมาจากจุดตันเถียนของเขา
"ิญญา์ ขั้นที่ 7... บรรลุ!"
เขามองดูศพของเ้าเมืองที่กลายเป็หิน ก่อนจะหันไปทางคลังสมบัติที่บรรจุทรัพยากรนับไม่ถ้วนที่จะใช้ในการก้าวเข้าสู่ระดับ "ราชันย์ปฐี"
—---------------------------------------------------
คำมั่นสัญญาของผู้แข็งแกร่งคือกับดัก และความหวาดกลัวคืออาวุธที่คมยิ่งกว่าดาบใดๆ นครไร้ใจบัดนี้ไร้ซึ่งผู้นำ ไร้ซึ่งอำนาจวิหารเทพ และเยี่ยฉินคือนายเหนือหัวคนใหม่ในเงามืดที่กำลังจะเปลี่ยนเมืองนี้ให้กลายเป็
นฐานทัพแห่งแรกของจอมมารผู้หวนคืนอย่างเขา
557
