บรรยากาศอันมืดมิดที่เงียบสงัด ได้มีเสียงบ่นพึมพำของสิ่งมีชีวิตลึกลับชนิดนึง ขณะที่บริเวณด้านหลังของดวงตาที่เปล่งแสงอันเรืองรอง
อยู่ดีๆบนความมืดมิดก็สาดส่องไปด้วยเส้นแสงสีเงิน ริ้วแสงดังกล่าวได้เริ่มถักทอกันเป็เส้นตรง เคลื่อนไหวและพาดยาวจากเบื้องล่างไปยังชั้นบนสุด รูปทรงเป็สี่เหลี่ยม พอแสงสว่างทั้งหมดก่อตัวขึ้น ลักษณะของมันก็เหมือนกับบานประตูโลหะขนาดใหญ่ มีความกว้างหลายสิบเมตร
ทันย่าที่หมดสติอยู่เมื่อได้ััถึงแสงสว่างอันเจิดจ้า เปลือกตาที่ปิดอยู่ก็ค่อยๆสั่นกระเพึ่อมขึ้น เขาพยายามลืมตาของตน
“นะ..นั่นคืออะไร?”
ท่ามกลางสติอันเลือนลาง ั์ตาของทันย่าพร่ามัวจนมองอะไรแทบไม่เห็น มีเพียงประกายแสงสีเงินที่สาดส่องกระทบเข้ามา
ทว่าเขานั้นมองเห็นได้ถึงร่างเงาของสิ่งมีชีวิตประหลาดที่กำลังล่องลอยอยู่กลางอากาศ ลักษณะคล้ายคลึงกับเด็กผู้หญิงตัวเล็ก
สวมใส่ชุดนาโนสูทสีม่วงแนบเนื้อ บริเวณ้าของศีรษะมีเขาเล็กๆทั้งสองข้าง ขณะที่กลางด้านหลังก็มีปีกคู่ใหญ่ที่มีรูปลักษณ์เหมือนกับค้างคาว โดยที่ร่างกายของสิ่งมีชีวิตตนนี้เหมือนเป็ภาพสะท้อนจากโฮโลแกรม เสมือนถูกหล่อหลอมขึ้นด้วยข้อมูลพันธุกรรมจำนวนมาก
“นะ..นี่คือนะ..น..นรกหรือ์”
“หะ..หะ..หรือว่าฉันได้ตายไแล้ว!”
เสียงหายใจรวยรินดังขึ้นอยู่เป็่ๆ ปากแดงระเรื่อที่ถูกอาบย้อมไปด้วยโลหิตสั่นเครือขึ้นอย่างหนัก
่เวลาก่อนหมดสติ ทันย่าจดจำได้ถึงความเ็ปที่ทรมาณ มันทรมานจนเขาอยากจะตายไปให้พ้นๆ ถ้าเป็ไปได้เขาก็อยากจะหลุดพ้นจากความเ็ปนี้ ทว่าสติของเขาก็เริ่มเลือนลางขึ้นอีกครา ั์ตาเริ่มมืดมิดลงอย่างๆ แต่เขาก็ได้ยินเสียงสุดท้ายของตัวตนเบื้องหน้า
[คิก!คิก!คิก! เด็กน้อยผู้โง่เขลาเอ้ย ตัวเ้าอย่าเพิ่งตายไปเลย เ้ายังคงมีชีวิตได้อีกต่อไป]
[แล้วก็ยินดีต้อนรับสู่ห้องวิจัยลับระดับสุดยอดแห่งจักรวาล ผู้เขมือบดวงดาว เลโกลัส!]
เสียงเย็นเฉียบประหนึ่งเป็เครื่องจักรได้ดังก้องเข้ามาในห้วงสติสุดท้ายของเขา จากนั้นสติของทันย่าก็ดับวูบไปในทันที
เวลาผ่านไป ท่ามกลางบรรยากาศที่มืดมิดบนท้องฟ้า หมู่เมฆได้ก่อตัวกันอย่างมืดครึ้ม ส่งเสียงฟ้าร้องดังสนั่น หมู่เมฆสั่นไหวสาดเทหยาดน้ำฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ผืนป่ารอบด้านถูกปกคลุมไปด้วยน้ำฝน มอนเตอร์มากมายััได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม
ขณะที่ด้านล่างลึกลงไปไม่เท่าไหร่ มีบางสิ่งได้ถูกสร้างขึ้นท่ามกลางช่องว่างของผืนดิน มีลักษณะคล้ายคลึงกับฐานบัญชาการใต้ดิน
สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยเทคโนโลยีอันลึกลับของจักรวาล ทว่าบรรยากาศของมันเงียบสงัดเหมือนกับว่าไม่มีใครมาอยู่อาศัย
ด้านในห้องทดลองที่เต็มไปด้วยความเย็นเยียบ ร่างของทันย่าเวลานี้กำลังนอนหมดสติอยู่บนบางสิ่งที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับเตียงนอน
โดยที่ร่างกายก็มีถูกเชื่อมต่อไปด้วยอุปกรณ์หลากหลายชนิด และสายระโยงระยางโปร่งใสที่ภายในเหมือนมีช่องว่างเป็ดังอุโมงค์ กำลังถ่ายเทของเหลวบางอย่างเข้าไปในร่างกายของเขา ของเหลวนี้เพียงแค่ผสานเข้าไปในร่างกาย าแและอวัยวะภายในที่เสียหายของทันย่าก็เริ่มฟื้นคืนสภาพด้วยความรวดเร็วในระดับที่สุดยอด เซลล์นับไม่ถ้วนเริ่มเร่งกระบวนการรักษา ซ่อมแซมตนเองประหนึ่งเกิดเื่ปาฏิหาริย์
[การรักษาระดับนี้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับการฟื้นคืนชีวิตของเขาแล้วละ]
[คงอีกไม่กี่วันที่เขาจะฟื้นคืนสติของตน งั้นปล่อยให้เขาพักผ่อนไปละกัน]
เด็กสาวลอยไปมารอบๆตัวของทันย่า ั์ตาเรืองแสงและจ้องมองภาพโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นบนอากาศ
เมื่อเห็นว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ใบหน้าเล็กๆของนางก็เริ่มดีใจเป็อย่างมาก เพราะนี้อาจเป็โอกาสเดียวที่ผลงานระดับสูงสุดของนายท่านจะได้ปรากฏขึ้นแก่จักรวาล ท่านหมกมุ่นในเื่นี้ซะจนทำให้ตนเองต้องตกอยู่ในอันตรายนับครั้งไม่ถ้วน แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาก็ล้ำค่าไม่แพ้กัน
และแล้วเวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไปหลายวัน ตอนนี้ทันย่านั้นมีสติและฟื้นคืนอาการาเ็ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว ขณะที่ด้านหน้าของเขาก็คือสิ่งมีชีวิตลึกลับที่กำลังล่องลอยไปมา ใบหน้าท่าทางของเธอดูกระตือรือร้น จ้องมองมายังตัวของเขาแบบไม่กระพริบตาเลยด้วยซ้ำ
“ท่านใช่ไหมที่ช่วยชีวิตของฉันเอาไว้?”
ทันย่าพูดพร้อมกับยกมือกุมศีรษะของตน ั์สีแดงเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน
ตอนแรกเขาก็คิดว่าตนเองได้ตายไปแล้ว แต่เมื่อตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกของการมีชีวิตอยู่ เขาก็ได้รู้เลยว่าตนเองยังไม่ตาย
ภาพสุดท้ายที่ตนได้เห็นไป มันกลับเป็เื่จริงทั้งหมด ทันย่ารู้ดีว่าสิ่งมีชีวิตตนนี้ได้ช่วยเหลือตน เขาจึงไม่ได้ใอะไร เพราะตัวของชายหนุ่มก็เหมือนกับตายมาครั้งหนึ่งแล้วยังไงละ ต่อให้จะเจออะไรที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านี้ เขาก็จะต้องระงับสติของตนและสงบนิ่งให้ได้มากที่สุด
[ถูกต้องแล้ว ชื่อของเราคือดาวาล สุดยอดปัญญาประดิษฐ์ที่มีชีวิต ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวาล เป็สุดยอดAIอัจฉริยะที่มีเทคโนโลยีและวิทยาการอันล้ำหน้าเหนือกว่าใครๆไปหลายล้านล้านปี การมีข้าคอยช่วยเหลือ มันก็ไม่ต่างไปจากมีผู้ยิ่งใหญ่ยืนอยู่เื้ั]
ดาวาลรีบโอ้อวดตนเองถึงพลังอำนาจที่ตนเองมี ใบหน้าเล็กๆเชิดขึ้น ทำท่าทางเหมือนภูมิใจในตนเองเป็อย่างมาก
“ปัญญาประดิษฐ์ที่มีชีวิต?!!”
“ถูกสร้างขึ้นโดยผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวาล?!!”
ทันย่าแทบจะประมวลผลข้อมูลไม่ทัน กระทั่งใบหน้าที่งดงามก็พลันได้สติ ดวงตาเบิกกว้างกลมโตขึ้น
“จะ..จะ..จะบอกว่าตัวของท่านมาจากนอกอวกาศ!!”
“เป็ไปได้ยังไง จะบอกว่านอกโลกมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่”
ความตกตะลึงพรึงเพริดได้บังเกิดขึ้นในหัวใจของทันย่า ร่างกายสั่นสะท้านราวกับสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เื่จริง ทำให้ดาวาลต้องถอนหายใจและกรอกตาของตนเองไปมา ปากเล็กๆถูกยื่นออกอย่างเย้ยหยัน และรีบพูดอธิบายออกมาให้กับมนุษย์นี้ฟังในทันที
[เด็กน้อย พวกเ้านี่มันกบในกะลาจริงๆ ดาวเคราะห์โลกเป็เพียงแค่สสารที่ไม่ต่างไปจากเม็ดทรายเล็กๆในห้วงจักรวาลอันกว้างใหญ่ มนุษย์ดาวโลกเป็เพียงเศษเสี้ยวนึงของสิ่งมีชีวิตที่มีอยู่นับไม่ถ้วน แทบจะอยู่ในระดับต่ำสุด มีระดับเหนือกว่าพวกเซลล์ปรสิตเพียงเล็กน้อยเท่านั้น]
[ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดนี้ เต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์ของสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งอยู่มากมาย มีทั้งมนุษย์ชั้นสูง เผ่าพันธุ์ครึ่งมนุษย์ หรือแม้แต่สัตว์อวกาศที่แข็งแกร่ง เพียงแค่การเคลื่อนไหวครั้งเดียวของพวกเขา สามารถทำลายล้างดวงดาวและกาแล็กซี่ให้สูญสลายหายไปได้ บางคนก็สามารถเคลื่อนไหวได้ยิ่งกว่าความเร็วแสงไปหลายพันเท่า พวกเขาเหล่านี้แหละคือผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง]
และนายท่านที่สร้างข้าขึ้นมาก็อยู่ในระดับนี้ เขาเป็นักสู้ผู้ยิ่งใหญ่และถูกเรียกขานกันในสมญานาม ผู้เขมือบดวงดาว เลโกลัส]
..
เหนือกว่าเซลล์ปรสิต หยามเกินไปหน่อย 555+
1K
