‘แต่จะเป็ไปได้อย่างไรเล่า?นางเป็ถึงบุตรสาวเสนาบดีฝ่ายขวา ทั้งยังเป็พระญาติของฮองเฮา คงต้องหวังอภิเษกกับองค์ชาย!’
เมื่อคิดถึงตรงนี้ชายหนุ่มก็สีหน้าสลดลงไปจวิ้นอ๋องทรงส่งคนให้มาบอกกับเขาว่าทรงให้เขาพักรักษาตัวสักสามวัน ทั้งยังพระราชทานยาสมานแผลอย่างดีมาด้วยหนึ่งขวดเขาทาไปเพียงไม่กี่วันก็รู้สึกแผลสมานเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ระหว่างนั้นกลางวันก็เดินดูจางเลี่ยงหวงทำงานอยู่ในเรือน ตกค่ำก็นอนกอดนางพักผ่อนตกดึกก็แอบจุมพิตนาง ระยะหลังๆ เขาชอบจับมือน้อยๆ ของนางขึ้นมาจูบก่อนหลับตาลงนอน
เช้านั้นคุณหนูจางตื่นขึ้นมาเห็นเสื้อของเ้าหมีป่าหลุดลุ่ยเปิดเปลือยแผงอกจนเห็นแผงอกแกร่งนางก็ลืมตัวยกกำปั้นทุบอกเขาไปหลายที มู่หลี่เฉียงรู้สึกเหมือนถูกข่วนจึงลืมตาขึ้นมอง
“เ้าไม่คิดจะนอนดีๆ บ้างหรือ?ทุบข้าทำไมกัน?”
“ก็ดูเ้าสิ! นอนเปลือยกายเช่นนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?”นางแผดเสียงแว๊ดๆ ใส่เขา “หากเ้าคิดจะข่วนข้าล่ะก็ ควรเลิกทำได้แล้ว”
หญิงสาวทำตาโต“ข้าไม่ใช่แมวสักหน่อย ทุบเ้าจนสุดแรงแล้วเ้าก็ยังไม่เจ็บสักนิดเลยหรือ?”
ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ท่อนแขนโอบนางไว้ทำตาหรี่ปรือ “เราก็นอนด้วยกันเช่นนี้ทุกวัน เหตุใดเ้ายังไม่ชินอีก?”
“แต่เ้าไม่เคยนอนเปลือยเช่นนี้นี่?”
“เอ๋?หรือว่าเ้าหวังอยากให้ข้าทำบางอย่างกับเ้า?”
“บ้าสิ! อย่ามาใส่ร้ายข้านะ!”
นางโมโหที่เขาตอบยียวนจึงยกมือทุบเขาแรงจนแผลเขาปริมีเืซึมออกมา
“โอ๊ย! แผลของข้า!แผลที่ข้าช่วยชีวิตเ้า!” เขาแสร้งร้องดังกอปรกับสีหน้าเ็ปรวดร้าวทำเอานางใรีบขอโทษขอโพยเขาจึงขอร้องให้นางนอนให้เขาพักแขนสักครู่เพราะใกล้จะได้เวลาต้องออกไปค่ายทหารแล้ว
....อย่างที่เคยมีคนกล่าวไว้...่เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ...มู่หลี่เฉียงประเมินว่าอีกไม่นานการศึกกับแคว้นเว่ยก็คงจะเริ่มขึ้นแล้วเขานอนหลับตานิ่งคิดว่าระหว่างที่ตนต้องออกไปรบนี้จะให้นางกลับไปอยู่ที่จวนแม่ทัพหรือให้นางอยู่ที่นี่ต่อไปดี
จางเลี่ยงหวงนอนแทบจะชิดหน้าอกของชายหนุ่มความร้อนจากร่างกายเขาแผ่มาถึงตัวนางจนรู้สึกร้อนผ่าว ที่ผ่านมานางคิดว่าทำแค่เพียงกอดนางนอนเท่านั้นจนนางสงสัยว่าตนเองนั้นช่างย่ำแย่นัก กระทั่งชายหนุ่มผู้นี้ไม่คิดจะสนใจเลยหรือไร?ความมั่นใจในรูปร่างหน้าตาที่งดงามของนางเริ่มถูกกัดกร่อน
‘เ้าหมีบ้า!นี่เ้าคงเห็นว่าข้าสู้หญิงคณิกาพวกนั้นไม่ได้เลยสินะ!’
คุณชายจินวั่งซู่ผู้ซึ่งคอยสืบหาตัวคุณหนูจางอยู่หลายวันหลังจากปรึกษาหารือกับฟ่านซิ่วอิงที่ปลอมมาเป็แม่ครัวในจวนแม่ทัพแล้วก็แอบย่องมาสืบที่เรือนท้ายจวนของรองแม่ทัพมู่เขาจึงได้เห็นคุณหนูจางกำลังทำงานงกๆ ราวกับหญิงรับใช้
“ข้ามาช่วยท่านคุณหนูจาง!”
“ไม่ได้ๆข้าจำต้องอยู่ที่นี่ไปสักพักก่อนเพื่อทดแทนพระคุณ”
“ผู้ใดหรือ?”
“ท่านอย่ารู้เลยเอาเป็ว่าท่านช่วยหาวิธีบอกให้พี่ชายของข้าไม่ต้องเป็ห่วง ถึงเวลาข้าจะกลับไปเองตอนนี้ข้าสบายดีและปลอดภัย..ไม่ต้องห่วงข้า”
จินวั่งซู่ได้แต่มึนงงแอบกลับออกจากจวนรองแม่ทัพไปบอกเล่าเื่นี้ให้ฟ่านซิ่วอิงฟังคุณหนูฟ่านผู้ฉลาดร้ายก็รู้สึกสงสัยทันทีว่าบัดนี้ศัตรูหัวใจของนางมิได้สนใจจะมาแย่งชิงจวิ้นอ๋องอีกต่อไปแล้ว
“เ้าว่าคดีมันพิลึกหรือไม่?ผู้ถูกลักพาตัวเกิดเห็นใจในตัวผู้ร้ายจึงได้อยู่ดูแลยามที่เขาาเ็”
“ฮ่าๆนี่มันเื่ดีต่างหาก หนุ่มสาวอยู่ใกล้ชิด นานวันย่อมรู้สึกผูกพันบางทีนางอาจจะไม่อยากออกมาจากเรือนท้ายจวนแล้วก็ได้ดีเหมือนกันข้าจะได้หมดศัตรูไป”
จินวั่งซู่ผงะน้องสาวของสหายรักผู้นี้ช่างร้ายกาจเสียจริง
“นี่เ้าคิดว่า...พวกเขา...”
“ข้าวสารอาจจะกลายเป็ข้าวสุกไปแล้วไม่ดีหรอกหรือ? นางจะได้ไม่หวังในตัวสามีข้าอีกต่อไป”
ไม่นานนักข่าวการศึกก็มาถึงมู่หลี่เฉียงสั่งคนเตรียมชุดเกราะและข้าวของไปออกรบแนวหน้าจางเลี่ยงหวงนั่งดูด้วยสีหน้ากังวล
“ครั้งนี้ทัพใหญ่ของแคว้นเว่ยยกมาจะไม่อันตรายมากหรือ?”
ชายหนุ่มมองสีหน้าซีดเซียวของนางแล้วก็รู้สึกสงสารเขาอุ้มนางมานั่งตักแล้วกล่าวปลอบใจ “ข้าไปครั้งนี้ยังไม่รู้จะกลับเมื่อใด?หากเ้าอยากจะกลับจวนแม่ทัพก็ไปเถิดหรือถ้าจะรอข้าอยู่ที่นี่ก็แล้วแต่ใจ”
“ข้าจะรอเ้าอยู่ที่นี่ไว้เ้าปลอดภัยกลับมาแล้วข้าจะกลับไปจวนแม่ทัพ”
“อืม...เช่นนั้นก็อยู่เป็พื่อนแม่นมเจียงเถอะดีเหมือนกันนางจะได้ไม่เหงา ต่อไปเ้าไม่ต้องทำงานกวาดถูแล้วนะข้าจะให้แม่นมส่งสาวใช้มาทำแทน เ้าคอยดูแลแม่นมให้ข้าด้วยก็แล้วกัน”
จางเลี่ยงหวงพยักหน้ารับนางรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก ไม่อยากให้เขาไปสู้รบที่แนวหน้าแต่ก็ไม่กล้าจะแสดงความเป็ห่วงเป็ใยมากนักในเมื่อตัวนางเองก็มิใช่ภรรยาหรือญาติพี่น้องของเขาเป็แค่เพียงสตรีที่เขาจับมาดัดนิสัย นางจึงได้แต่เอ่ยปากเตือนให้เขารักษาตัวให้ดี
“ข้าอยากได้ผ้าเช็ดหน้าของเ้าสักผืนเผื่อมีาแจะเอาไว้ใช้” มู่หลี่เฉียงรู้สึกอาลัยอาวรณ์นางยิ่งนักแต่จะให้เหนี่ยวรั้งนางไว้ก็คงไม่สมควรไปรบคราวนี้หากเขาได้ของแทนตัวนางไปสักอย่างในยามค่ำคืนก็คงจะพอใช้ดมแก้คิดถึงได้บ้าง
คุณหนูจางล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าผืนที่นางติดตัวมาั้แ่วันแรกซึ่งเพิ่งซักใหม่ๆยื่นให้กับเขา “มันใหญ่พอที่จะมัดรอบแขนท่านได้พอดี”
ต่างคนต่างใจหายไม่อยากจะจากกันเขารับผ้าเช็ดหน้าจากนางแล้วเก็บไว้ในสาบเสื้อพยุงให้นางลุกขึ้นเพราะจวนจะถึงเวลาต้องเดินทางแล้ว
********************
ไรท์แนะนำ...อีบุ๊กเื่ "ทาสรักแม่ทัพมู่" วางจำหน่ายแล้วนะคะ กดตามลิ้งค์ไปจ้า
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE4NDQ5MSI7fQ
868
