เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        "บัดซบที่สุด" เฉิงซินหลินสบถออกมาอย่างหัวเสีย

        อู๋เต๋าหอบหายใจอย่างหนักแทบจะรักษาเสถียรภาพต่อไปไม่ได้เขากล่าวเสริมอย่างรวดเร็วว่า

        "ผมเพิ่งได้รับรายงานจากทางฝั่งฮ่องกง ว่าตอนนี้หุ้นของพวกเรากำลังร่วงลงอย่างหนัก..."

        ดวงตาของเฉิงซินหลินส่องประกายแหลมคมออกมาเขายกหูโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นต่อสายไปหาหลิวมู่เฉิงซึ่งเป็นที่ปรึกษามือดีในด้านการเงินให้กับฉางหลินมาค่อนชีวิต

        "ลุงหลิวสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ"เฉิงซินหลินถามขึ้นอย่างร้อนรน

        "ซินหลินวิกฤตครั้งนี้หนักหนามาก เริ่มมีคนซื้อหุ้นที่ถูกขายออกไปแล้วแต่ยังมีจำนวนไม่มากนัก หากเราแก้สถานการณ์ตรงนี้ไม่ได้ เราถูกกินรวบแน่ๆ”

        ถูกกินรวบ!!!

        คำพูดของหลิวมู่เฉิงคล้ายกำปั้นกระแทกเข้าไปในจิตใจของเฉิงซินหลินโดยตรง

        "ครับ... ผมต้องรีบหาเงินโดยเร็ว..." หลังจากเฉิงซินหลินวางสายลง เขาก็หันไปสั่งการกับอู๋เต๋าทันทีว่า

        "รีบอัดฉีดเงินเข้าสู่ตลาดหุ้นโดยทันที ก่อนที่สถานการณ์จะย่ำแย่ไปมากกว่านี้!"

        "ครับบอส!" อู๋เต๋ารู้ว่านี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตายอย่างยิ่ง เขาจึงรีบวิ่งออกไปทันทีหลังจากสิ้นเสียงคำสั่ง

        เฉิงซินหลินสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ จากนั้นจึงกดโทรศัพท์อีกครั้ง

        "ไง น้องเฉิงหายากนะเนี่ยที่น้องจะโทรมาหาพี่!"เสียงที่ดังออกมาจากปลายสาย เป็นเสียงเย็นชาของชายคนหนึ่ง

        "คุณหวัง ตอนนี้ผมแย่แล้วเช้าวันนี้สื่อต่างๆ พากันรายงานข่าวเชิงลบของพวกเราคุณเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถควบคุมสื่อต่างๆ ได้"

        "อะไรกัน? หนังสือพิมพ์พวกนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ!? ไม่ต้องห่วงนะน้องชายฉันจะจัดการให้เรื่องนี้ให้เอง"

        "ขอบคุณมากครับ" เฉิงซินหลินวางโทรศัพท์ลงพร้อมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใช่... เขายังต้องติดต่อไปที่บ้านตระกูลเฉิง!

        สิ่งที่จำเป็นที่สุดในเวลานี้คือเงินที่สามารถอุดช่องว่างได้

        เฉิงซินหลินยกโทรศัพท์ขึ้นมากดปุ่มโทรออกอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ปลายสายกลับเป็นเสียงของผู้หญิง

        "น้องเฉิงมีเวลาว่างโทรหาฉันด้วยงั้นเหรอ?"เสียงที่เปล่งออกมาค่อนข้างคล้ายเสียงของหญิงสาวสูงอายุ

        เฉิงซินหลินสาปแช่งอยู่ในใจแต่ปากยังคงพูดขึ้นว่า

        "ไม่ทราบว่าท่านประธานจวงผู้งดงาม พอจะมีเวลาให้แก่คนไม่สำคัญเช่นผมหรือเปล่าครับ"

        "คิ คิ... ยังปากหวานเหมือนเดิมนะมีอะไรอยากบอกพี่สาวคนนี้หรือไง?"

        "ตอนนี้ฉางหลินของผมประสบปัญหานิดหน่อยจึงใคร่อยากจะขอเครดิตเงินบางส่วนจากประธานจวงน่ะครับ" เฉิงซินหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล

        ประธานจวงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวขึ้นว่า

        "น้องเฉิงจ๊ะ ไม่ใช่ว่าพี่สาวคนนี้ตระหนี่หรืออะไรหรอกนะแต่น้องก็รู้ว่าตอนนี้ทางพี่ก็วุ่นวายไม่น้อยเลยเช่นกัน ถ้าเป็นคำพูดปากเปล่าที่ไม่มีหลักประกันพี่คงให้ได้ไม่เกินหนึ่งร้อยห้าสิบล้านหรอกนะ"

        "งั้นผมขอใช้บริษัทและทรัพย์สินบริษัททั้งหมดเป็นสิ่งค้ำประกัน!"

        "ทรัพย์สินแบบนี้ไม่สามารถโอนเข้าบัญชีได้ทันทีได้หรอกนะจ๊ะ" ประทานจวงกล่าวเสียงหวาน

        ล้อเล่นหรือไงกัน!?

        เฉิงซินหลินกัดฟันกรอด แต่แล้วก็ถอนหายใจออกมาพลางกล่าวว่า

        "โอเค ร้อยห้าสิบล้านก็ได้ครับ!"

        หลังจากอัดฉีดเงินเข้าตลาดหุ้นเป็นจำนวนมากแต่เฉิงซินหลินก็พบว่าเงินที่เขามีอยู่นั้นยังไม่เพียงพอ เขาจำเป็นต้องใช้เงินมากกว่านี้!!!

        เฉิงซินหลินจ้องมองโทรศัพท์ของตนอยู่เป็นเวลานาน ก่อนจะตัดสินใจกดปุ่มโทรออกอีกรอบในที่สุด

        "ซินหลิน ฉันรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว" เสียงแหบแห้งดังขึ้นจากปลายสาย

        "คุณปู่ นี่เป็นความประมาทของผมเอง แต่ตอนนี้ผมต้องการเงินอย่างเร่งด่วนจริงๆ ขอแค่หนึ่งพันล้านเท่านั้นผมเชื่อว่าผมจะต้องชนะเกมนี้ได้อย่างแน่นอน!!!" เฉิงซินหลินกล่าวว่าเป็นเรื่องเป็นราว

        ชายชราเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามขึ้นว่า

        "แกบอกว่าต้องการเงินเท่าไหร่นะ?"

        เฉิงซินหลินได้ยินคำถามดังกล่าวก็รู้สึกยินดีในใจเขารู้ว่าแม้ตอนนี้ปู่จะส่งต่อมรดกมาให้พ่อแล้วแต่อำนาจที่แท้จริงยังคงอยู่ที่ปู่ของเขาตราบใดที่ปู่ตอบตกลง เรื่องเงินจะไม่เป็นปัญหาใดๆ อีกต่อไป

        "พันล้านครับ! ผมอยากได้แค่พันล้านเท่านั้นครับ!" เฉิงซินหลินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดี

        "ซินหลินยอมแพ้เสียเถอะฉันให้แกได้แค่ 500ล้านเท่านั้นเท่าที่ฉันรู้แม้ฉันจะให้แกสองพันล้านแต่มันก็ไม่สามารถกู้สถานการณ์ในตอนนี้ได้หรอก" ปู่พูดพลางถอนหายใจออกมา

        เฉิงซินหลินหน้าซีดเผือด เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าน่าเกลียดว่า

        "ทำไมล่ะครับ... คุณปู่สามารถตรวจสอบผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ได้ใช่มั้ยเป็นอวี้เหล่ยใช่มั้ยครับ!?"

        "ใช่ อวี้เหล่ยของหลินรั่วซีนั่นแหละ"

        “ลำพังเพียงอวี้เหล่ยจะสามารถทำได้ถึงขนาดนี้เชียวเหรอครับ”

        เฉิงซินหลินเมื่อได้ยินว่าเป็นหลินรั่วซีจริงๆก็ทวีความหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

        "ถ้ารวมตงหัวกรุ๊ปกับตระกูลซูของซูจื้อหงเข้าไปด้วยล่ะ?"

        คล้ายกับถูกสายฟ้าฟาดใส่กลางกระหม่อม มือที่ถือโทรศัพท์ของเฉิงซินหลินสั่นสะท้าน!

        ซูจื้อหง!?

        ซูจื้อหงร่วมมือกับหลินรั่วซี!?

        ผู้หญิงคนนั้น... ทำสิ่งที่น่ากลัวได้ขนาดนี้เชียวหรือ?

        "ซินหลินแกยังเด็กเกินไปเชื่อมั่นในความสามารถของตัวเองมากเกินไป โลกของธุรกิจมักโหดร้ายเสมอ ถ้าแกประมาทแม้เพียงก้าวเดียว ต่อให้เป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุดก็สามารถหักหลังแกได้" ผู้อาวุโสเฉิงกล่าวต่อว่า "ที่แกแพ้รอบนี้เพราะหลินรั่วซีไม่ได้ใช้วิธีที่ผิดกฎหมายแม้แต่ข้าเองยังต้องยอมรับในสติปัญญาและความสามารถของเธอ"

        "คุณปู่... ผมไม่ยอมเป็นอันขาด... ผมทำงานอย่างหนักเพื่อให้บริษัทสามารถเข้ามาทำตลาดในจงไห่นี้ได้ ผม... ผมจะยอมแพ้ง่ายๆ เช่นนี้ได้ยังไงกัน!?"อารมณ์ของเฉิงซินหลินในตอนนี้เดือดดาลถึงขีดสุด

        "แพ้ก็คือแพ้หากแกต้องการที่จะชนะก็จงอย่ากลัวที่จะประสบกับความล้มเหลว!"

        เฉิงซินหลิงกำโทรศัพท์แน่นก่อนจะถอนหายใจกล่าวว่า

        "ครับปู่ ผมเข้าใจแล้ว"

        ...

        ในขณะเดียวกันภายในรีสอร์ตส่วนตัวของหลินรั่วซีบรรยากาศของที่นี่กลับตรงกันข้าม

        หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่แสดงกราฟตัวเลขหุ้นผันผวนไม่หยุด

        หลินรั่วซียืนมองหน้าจอด้วยสายตาอย่างเย็นชาอย่างเงียบงัน

        เบื้องหลังของเธอคือโม่เชี่ยนนี หยางเฉิน และซูจื้อหง กำลังนั่งมองกราฟของฉางหลินที่ดิ่งลงอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว

        อู๋เยวี่ยที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ก็ขยับแว่นตาขึ้นลงเล็กน้อยก่อนรายงานหลินรั่วซีว่า

        "บอสคะ ฉางหลินเริ่มซื้อหุ้นตัวเองคืนแล้วค่ะ อีกไม่กี่ชั่วโมงนักลงทุนก็คงขายหุ้นไปจนหมดเมื่อถึงเวลานั้นฉางหลินจะต้องพังพินาศอย่างแน่นอน"

        "ให้กลุ่มอาเธน่าเฝ้าดูสถานการณ์ของฉางหลินไปก่อน หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นลงแล้วค่อยชวนพวกเขามาเฉลิมฉลองด้วยกัน"หลินรั่วซีกล่าวเสียงดังฟังชัด

        แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเป็นการบดขยี้ฝ่ายตรงข้ามได้อย่างหมดจดแต่ลักษณะของหญิงสาวก็ดูไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากนัก

        สมาชิกของอาเธน่าคนหนึ่งที่มีผมหยักศกสีบรอนซ์ยกยิ้มขึ้นกล่าวด้วยภาษาจีนสำเนียงอังกฤษว่า

        "บอสเดี๋ยวนี้ไม่ว่างมาเยี่ยมพวกเราเลยนะคะ ปล่อยให้พวกเราเหงาหงอยกันจะแย่อยู่แล้ว"

        หลินรั่วซียิ้มบางเบาก่อนกล่าวว่า

        "ให้ทุกคนลาพักร้อนได้หนึ่งเดือนและโบนัสอีกคนละสองแสน"

        "โอ้ว! เยส!!!" สมาชิกหลายคนของอาเธน่าได้ยินดังนั้นก็ต่างปรบมือโห่ร้องกันด้วยความปรีดาเป็นที่สุด

        เหตุการณ์เบื้องหน้าทำให้หยางเฉินขมวดคิ้วและเอ่ยถามโม่เชี่ยนนีว่า

        "นั่นคือการจ่ายค่าจ้างของเธองั้นเหรอ?"

        "โบนัสสองแสนเงินเดือนประจำปีของแต่ละคนบวกโบนัสอย่างน้อยก็สามล้านนายคิดว่าความสามารถของพวกเขาเป็นยังไงล่ะ?" โม่เชี่ยนนีกลอกตาไปมา

        หยางเฉินพึมพำอย่างหงุดหงิดว่า

        "เทียบได้กับเงินเดือนร้อยปีของผมเลยนะไม่ยุติธรรมจริงๆ นอกจากนี้ความสามารถของผมยังไม่ธรรมดา..."

        ซูจื้อหงกล่าวขึ้นอย่างสนุกสนานว่า

        "คุณหยาง ขอเงินจากภรรยา มันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะครับ"

        "คุณอิจฉาผมหรือไง" หยางเฉินกล่าวอย่างไม่สนใจแล้วหันไปกล่าวกับหลินรั่วซีว่า "ที่รัก อ่า... เรากลับไปคุยเรื่องเงินกันส่วนตัวดีกว่า และเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ด้วย"

        หยางเฉินเห็นบริษัทฉางหลินในตอนนี้กำลังล้มไม่เป็นท่าเขาที่เป็นถึงหนึ่งในหัวหน้าของไตรภาคีแต่ตั้งแต่ต้นจนจบเขากลับไม่รู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!!!