คืนนั้น ณ คฤหาสน์ของพฤกษ์
ณิชากำลังจะกลับเข้าห้องของตัวเอง แต่พฤกษ์กลับเรียกเธอเอาไว้
"ณิชา มานี่หน่อย"
เธอหันไปมองเขา พฤกษ์ยืนอยู่ริมระเบียงด้านนอก ท่ามกลางลมเย็นของยามค่ำคืน ใบหน้าของเขาดูครุ่นคิดมากกว่าปกติ
ณิชาเดินเข้าไปหา "มีอะไรหรือคะ?"
พฤกษ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น "ระวังตัวไว้ อย่าเข้าใกล้ธนัทมากเกินไป"
ณิชาเลิกคิ้ว "ทำไมคะ?"
"หมอนั่นอันตราย" น้ำเสียงของพฤกษ์ดูจริงจัง
"แต่เขาดูเป็คนสุภาพนะคะ"
พฤกษ์หันขวับมามองเธอทันที ดวงตาของเขาฉายแววไม่พอใจ "เธอคิดว่าแค่เพราะเขาพูดดี หมอนั่นจะเป็คนดีงั้นเหรอ?"
ณิชาถอนหายใจ "ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ แค่รู้สึกว่าเขาดู… สนใจฉันเป็พิเศษ"
พฤกษ์เม้มปากแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาเสียงเรียบ "อย่าไปหลงกลเขา"
ณิชามองเขาด้วยความแปลกใจ "คุณห่วงฉันเหรอคะ?"
พฤกษ์นิ่งไปชั่วครู่ ราวกับกำลังชั่งใจว่าควรตอบยังไง ก่อนจะพูดขึ้นว่า
"เธอเป็คนของฉัน"
หัวใจของณิชากระตุกวูบกับคำพูดของเขา เธอไม่แน่ใจว่าพฤกษ์หมายถึง ในเชิงธุรกิจ… หรืออะไรกันแน่
วันต่อมา
ขณะที่ณิชากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนของคฤหาสน์ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
เบอร์ที่ไม่รู้จัก…
เธอลังเลก่อนจะกดรับ
"สวัสดีครับ คุณณิชา" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น
เธอขมวดคิ้ว "คุณธนัท? คุณรู้เบอร์ฉันได้ยังไงคะ?"
"ก็แค่มีคอนเนคชั่นนิดหน่อย" เขาหัวเราะเบา ๆ "ผมอยากชวนคุณมาทานอาหารเย็นสักมื้อ"
ณิชานิ่งไป เธอรู้ว่าพฤกษ์ไม่ชอบให้เธอเข้าใกล้ธนัท แต่ส่วนหนึ่งเธอก็อยากรู้ว่าผู้ชายคนนี้้าอะไรจากเธอ
"คุณไม่กลัวพฤกษ์โกรธเหรอคะ?" เธอถามลองเชิง
ธนัทหัวเราะ "ผมว่าคุณควรได้ตัดสินใจเองนะ ว่าจะไปหรือไม่ไป…
หรือว่าคุณไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจอะไรเลยในฐานะ ‘คนของพฤกษ์’"
ณิชากำหมัดแน่น เขากำลังยั่วเธอ
"ตกลงค่ะ ฉันจะไป"
เธอรู้ว่านี่อาจเป็ความผิดพลาด…
แต่เธอก็อยากรู้ว่าธนัทกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่
และเธอไม่รู้เลยว่า พฤกษ์รู้เื่นี้แล้ว และเขาไม่พอใจเป็อย่างมาก…
135
