::เช้าวันใหม่::
เช้าวันที่สองของการอยู่ที่โลกใหม่อากาศที่นี่สดชื่นไม่มีฝุ่นละลองฝุ่นควัน ผักผลไม้อาหารการกินก็ปลอดสารพิษเสียอย่างเดียวมันไม่สงบแต่ที่นี่ก็ไม่แบ่งแยกชาย-หญิง ทุกคนเท่าเทียมผู้หญิงมีสิทธิ์รับใช้ราชสำนักไม่ว่าจะเป็ ทหาร หมอหลวง หรือแม้แต่ขึ้นเป็ผู้ปกครองแคว้น ที่นี่เขาวัดกันที่ความสามารถและความแข็งแกร่งเป็ที่สุด ข้าคิดอะไรเพลินๆก็ได้ยินเสียงคนเดินมาที่หน้าห้อง...
ตึก ตึก ตึก.......
"คุณหนูเ้าขา....ตื่นหรือยังเ้าคะบ่าวเข้าไปด้านในนะเ้าคะ"
"ปัง"
"อ้าว...คุณหนูตื่นแล้วรึเ้าคะ บ่าวนำน้ำมาให้ล้างหน้าเ้าค่ะ" ข้ามองไปยังอ่างล้างหน้า...อือ...
"อิงอิง....ข้าอยากอาบน้ำน่ะเ้าช่วยเตรียมน้ำให้ข้าหน่อยได้ไหม...??"ข้าถามออกไปพร้อมเอียงคอนิดๆ เพราะพึ่งคิดได้ว่าเมื่อวานตื่นมายังไม่ได้อาบน้ำเลยเพราะเกิดเื่ก่อน พอข้าทานข้าวเสร็จก็ง่วงแล้วไปเจอกับท่านตา ตื่นมาก็เช้าแล้ว...เฮ้อ.....
(ต่อไปจากชื่อเรนโซ่จะเป็ชิงเซียนนะค่ะเวลาอ่านจะได้ไม่สับสนว่าตัวเอกเป็ ช/ญ เพราะมีคนถามมาเราจะบอกว่าเป็ตัวเอกที่เป็ชายเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กสาวค่ะเข้าใจตรงกันน๊าาา..)
"เ้าค่ะคุณหนู เดียวบ่าวจะไปเตรียมน้ำสำหรับอาบให้นะเ้าคะรอบ่าวสักครู่นะเ้าคะ...."
"อือ..."ข้าขานรับในลำคอพลางคิดอะไรไปเรื่อยๆเปลื่อยๆสักพักอิงอิงก็เดินเข้ามาตามไปอาบน้ำเพราะเตรียมน้ำไว้ให้แล้ว ข้าจึงเดินตามนางมา แต่นางจะตามเข้ามาช่วยข้าอาบน้ำหากแต่ข้าก็ปฏิเสธไป ใครเขาจะให้อาบน้ำให้กัน ถึงตอนนี้ร่างกายจะเป็หญิงแต่จิติญญาไม่ใช่นิน่าอายจะตายไปที่ให้คนอื่นเขามาเห็นร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง
เมื่อเดินมาถึงจุดที่ใช้อาบน้ำ สิ่งที่ข้าเห็นหลังฉากไม้คืออ่างไม้ขนาดเท่าคนลงไปแช่ได้ 1-2 คน ลอยด้วยดอกเหมยกุ้ย(ดอกกุหลาบ)ข้าค่อยๆเดินลงไปแช่ในอ่าง..อ่าา..มันทำให้ผ่อนคลายเหมือนเราไปสปามันมีกลิ่นอ่อนๆของดอกไม้ที่ใช้ลอยในอ่าง แช่น้ำได้สักพักข้าก็มองหาสบู่และยาสระผมแต่ไม่มีเห็นแต่ "มะกรูด" ?? "ใยบวบ"??
"อิงอิง!!..ยาสระผมกับสบู่อยู่ที่ไหน??"ข้าถามด้วยความสงสัย และนางก็เดินเข้ามา
"ขออนุญาตินะเ้าคะ....เมื่อครู่คุณหนูถามหายาอันใดนะเ้าคะ แล้ว สะอะไรอู่ๆ...เ้าคะ บ่าวไม่เคยได้ยินมาก่อน??"นางทำหน้าตาสงสัยใคร่รู้ยิ่งนัก....พร้อมกับจ้องมองไปยังผู้เป็นายอย่างรอคำตอบ
"ตายโหงแล้วไหมล่ะ!!! "ข้าตะโตนออกมาอย่างลืมตัว คิดได้ว่าที่นี่ไม่มีเหมือนโลกเดิม!!
"ใครตายเ้าคะคุณหนู!!"นางกล่าวอย่างใพร้อมทำหน้าตาที่ข้ามองแล้วมันดูตลกมากจริงๆ...คิกคิก
"คุณหนูหัวเราะอันใดเ้าคะ....แล้วสรุปใครตายรึเ้าคะ...."ยังจะมาถามว่าใครตายอีก เ้านี่มันช่างไร้เดียงสาจริงๆ
"เอ่อ...เปล่าๆหาได้มีคนตายไม่ข้าแค่นึกอะไรออกเลยอุทานเเปลกๆน่ะ แต่ที่หัวเราะออกมาก็เพราะเ้าทำหน้าแตกตื่นได้ตลกยิ่งนัก คิกคิก....."หลังจากข้ากล่าวจบก็ได้ค้อนวงงามๆมาหนึ่งทีและเห็นทีจะวงใหญ่นะนั่น...ดูๆไปแล้วนางก็น่ารักเหมือนกันน๊า.....
"คุณหนูล่ะก็.....ฮึ"
"อ้อ...แล้วที่ข้าจะถามเ้าคือที่ทำความสะอาดผมกับร่างกายน่ะและอย่าบอกนะว่าจะให้ข้าใช้สองสิ่งนี้น่ะ??"ข้าชี้ไปที่มะกรูดกับใยบวบถึงจะรู้ว่าสมัยก่อนใช้มันก็เถอะ แต่มันเป็ยังไงข้าก็ยังไม่เคยลองเลย แต่ไอ้ใยบวบถ้าเอามาขัดตัวมันจะแสบผิวไหมน๊า.....
หลังจากที่ข้าคิดในใจอยู่นานคนเดียวอิงอิงนางก็อธิบายการใช้งานและมันก็เหมือนตามที่ข้าคิดเอาไว้ หลังจากอาบน้ำเสร็จข้าก็ต้องยอมให้นางแต่งตัวให้เพราะมันเป็ชุดที่ใส่ยากและหลายชั้นมาก....เฮ้อ ....การใช้ชีวิตแบบผู้หญิงมันช่างลำบากยิ่งนัก....
"เสร็จเรียบร้อยแล้วเ้าค่ะคุณหนู...คุณหนูของบ่าวงามยิ่งนัก..."นางพูดไปมองหน้าข้าไปพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นางนิเป็คนตลกยิ่งนัก..อ่าา..ข้าอยากมีน้องสาวจัง ยิ่งในชีวิตก่อนข้าก็เป็ลูกคนเดียวด้วยแล้วชีวิตนี้ก็เป็บุตรีคนเดียวอีกถึงจะมีพี่ชายสองคนก็เถอะ แต่พวกท่านก็มีหน้าที่การงานและไปชายแดนบ่อยครั้งจึงทำให้ร่างนี้อยู่จวนคนเดียวออกนอกจวนไม่ได้เพราะร่างกายอ่อนแอ
ร่างนี้เคยมีเพื่อนแต่พอฝึกฝนพลังไม่ได้ก็มีแต่คนตีตัวออกห่าง เพราะไม่มีใครอยากคบค้ากับคนที่ได้ขึ้นชื่อว่า" สวะ"แต่ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครคือคนที่ไม่หวังดีต่อร่างและครอบครัวนี้บ้าง และอันดับแรกข้าจะต้องแข็งแกร่ง มีเส้นสายและที่ขาดไม่ได้ในการดำเนินการทุกอย่างคือ "เงิน!" ว่าแต่ตอนนี้เอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้ข้าหิวยิ่งนัก...
"นี่อิงอิงต่อไปนี้เ้าไม่ต้องแทนตัวว่าบ่าวให้แทนตัวเองว่าอิงอิง....และนี่คือคำสั่ง แล้วก็ตอนนี้ยามใดแล้วข้าหิวยิ่งนัก"ข้าบอกให้นางเรียกแทนตัวว่าอิงอิงแต่เหมือนนางกำลังจะอ้าปากข้าจึงพูดตัดและเปลี่ยนเื่ทันที
"ยามนี้ยามเหม่า (05.00น.-06.59น.)แล้วเ้าค่ะคุณหนู...คุณหนูจะรับสำรับที่ห้องหรือโถงใหญ่ดีเ้าคะ??"ข้าคิดอยู่ครู่นึงก่อนจะเลือกไปที่โถงใหญ่ดีกว่าจะได้คุยกับครอบครัวซะที ครั้งก่อนพึ่งคุยได้ไม่เท่าไหร่เลย มีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้อยากให้เป็แบบนี้ตลอดไปจังถ้าท่านพ่อและท่านพี่อยู่ที่จวนตลอดคงดีกว่านี้
"โถงใหญ่ ข้าจะไปทานข้าวกับท่านพ่อท่านแม่..." แล้วส่งยิ้มให้อิงอิงและนางก็เดินจากไปทันที
อิงอิงได้แต่มองตามร่างบางได้แต่สงสัยว่าทำไมคุณหนูของนางถึงเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ เพราะปกติคุณหนูของนางจะทานข้าวที่ห้องของตัวเองนานๆทีถึงจะไปทานกับพวกนายท่าน...อ่าา...นานแค่ไหนแล้วนะที่คุณหนูมีรอยยิ้มแห่งความสุขแบบนี้ กับมาเป็คุณหนูที่สดใสของอิงอิงแล้วสินะ ถ้าไม่ใช้เพราะคุณหนูร่างกายอ่อนแอและสามารถฝึกพลังได้เหมือนคนปกติคงไม่มีคนดูถูกคุณหนูอีกทั้งที่เพื่อนๆของคุณหนูที่ตีตัวออกห่างก็เพราะหาประโยชน์จากคุณหนูไม่ได้จนทำให้คุณหนูของนางคิดว่าตัวเองเป็สวะเป็ภาระทำให้ครอบครัวเสียชื่อเสียงจึงได้เก็บตัวและไม่ค่อยร่าเริงเหมือนตอนเด็กๆ ข้าล่ะดีใจยิ่งนักที่คุณหนูข้าจะกลับมามีรอยยิ้มที่สดใสอีกครั้ง
ตึก ตึก ตึก ตึก
~แอ๊ดดดด~~~~
"ท่านพ่อ ท่านแม่ เ้าขา...เซียนเออร์ขอทานข้าวด้วยคนได้ไหมเ้าคะ...."
"เซียนเออร์!!....เ้ามาได้อย่างไรหายแล้วรึลูก เ้าพึ่งฟื้นไข้น่าจะทานข้าวอยู่ที่ห้องและพักผ่อนเยอะๆนะลูก"
"ข้าไม่เป็ไรแล้วเ้าค่ะท่านแม่ พอดีลูกอยากมาทานข้าวพร้อมพวกท่านเพราะเราไม่ค่อยได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้บ่อยๆนักและเอ่อ.....ลูกมีเื่ "สำคัญ" อยากจะปรึกษากับพวกท่านด้วยเมื่อวานลูกพึ่งฟื้นเลยยังไม่ทันได้กล่าวออกไป...."
"งั้นเอาไว้หลังพวกเราทานอาหารเรียบร้อยแล้วค่อยคุยกันมาๆ...มาทานข้าวกัน เดียวพี่ชายของเ้าก็คงใกล้มาถึงแล้ว....""
ตึก ตึก ตึก
แอ๊ดดด~~~~
"นั้นไงพูดถึงก็มาเลย....มาๆพวกเ้าสองคนวันนี้น้องสาวเ้ามาทานข้าวด้วยและนางบอกว่าจะมีเื่จะคุยด้วยไว้ทานข้าวกันก่อนมาๆนั่งๆ..."
"ขอรับ/ขอรับ ท่านพ่อ..."
หลังจากรับประทานอาหารเรียบร้อยเราก็พากันย้ายไปคุยกันที่ห้องทำงานของท่านพ่อจะได้สะดวกและปลอดภัยยิ่งขึ้นเพราะห้องของท่านพ่อมีอักขระเก็บเสียงไว้เผื่อคุยธุระสำคัญและป้องกันศัตรูที่คอยมาสืบข่าว
"พ่อบ้านเฉิน ข้าจะเข้าไปคุยธุระด้านในห้ามใครเข้าไปและถ้าหากไม่มีเื่อันใดที่สำคัญห้ามรบกวน"ท่านพ่อหันไปสั่งพ่อบ้านเฉินแล้วก็พาพวกเราเข้าไปด้านในห้องทันที
"เซียนเออร์ลูกมีเื่อะไรจะคุยกับพวกเรารึ..มันสำคัญขนาดนั้นเลยรึทำไมถึงทำหน้าเครียดแบบนั้น"ท่านแม่ถามด้วยความอ่อนโยน
"จริงด้วยเซียนเออร์พี่ใหญ่ไม่เคยเห็นน้องทำท่าทางเคร่งเครียดจริงจังแบบนี้มาก่อน"
"ใช่เ้ามีเื่อะไรไม่สบายใจบอกพ่อมาเถิด..."ทุกคนมีท่าทางเป็ห่วงข้ามาก และถ้าข้าพูดออกไปแล้วพวกเขาคงจะเป็กังวลมากกว่าเดิมแต่ต้องพูดจะได้ทำให้ทุกคนระวังตัวมากขึ้น!
"อะ เอ่อ....ลูกมีเื่บางอย่างจะถามน่ะเ้าค่ะแต่เอ่อ....ลูกอาจจะคิดไปเองก็ได้ทุกคนไม่ต้องกังวลนะเ้าค่ะ คือลูกอยากถามว่าเรามีศัตรูบ้างหรือเปล่าเ้าคะ" เงียบกริบ.....(จิ้งหรีดร้อง...จี๊ดๆ)............
"เอ่อ....ทำไมน้องถึงคิดอย่างนั้น?"เป็พี่รองที่หาเสียงเจอเป็คนตอบ"
"เอาจริงๆนะเ้าคะ ข้ามีเื่จะบอกคือ....วันที่ข้าตกลงไปในสระน้ำก่อนหน้านั้นข้าก็ไปนั่งจิบชาที่นั่นเป็ประจำแต่วันนั้นหลังจากที่ข้าจิบชาเข้าไปก็เกิดอาการเวียนศรีษะเหมือนง่วงนอน และที่สำคัญไปกว่านั้นข้านั่งอยู่ในศาลาจะตกลงไปในน้ำได้อย่างไรเ้าคะ.....???"หลังจากสิ้นเสียงของข้าคล้ายมีจิตสังหารที่รุนแรงแผ่ขยายออกมาจากทุกคนในห้อง จนทำให้ร่างกายที่อ่อนแอของข้าล้มลงแล้วกระอักเืออกมาแต่เืของข้า...มันเป็สี"ดำ" ใช่มันเป็สีดำมันทำให้ทุกคนที่เผลอปล่อยไอสังหารออกมาต้องใพากันลุกอย่างพร้อมเพียงพร้อมทั้งเข้ามาหาข้าทันที แต่ตอนนี้ข้าแท่บคงสติไว้ไม่อยู่แล้ว!
ทุกคนที่ได้สติมองเห็นร่างบุตรีและน้องสาวเพียงคนเดียวของจวนล้มลงไปก็รีบพากันเข้ามาประครองร่างบางไว้แต่มองดีๆจะเห็นเืที่เป็สีดำหาใช่สีแดงไม่! นี่นางถูกพิษรึ? เมื่อไหร่กัน? ชิงหลงเท้าเร็วกว่าความคิดวิ่งไปบอกพ่อบ้านเฉินให้รีบไปตามหมอมาโดยเร็ว
ตึก ตึก ตึก
"ปัง"
"พ่อบ้านเฉินรีบตามท่านหมอมาเร็ว!!!!"ชิงหลงะโสุดเสียง
"ขอรับคุณชายใหญ่!!"หลังจากนั้นพ่อบ้านเฉินก็รีบใช้ท่าเท้าที่รวดเร็วหายไปในพริบตา
"หว้า....น่าหงุดหงิดจริง ที่มีร่างที่แสนจะบอบบางแบบนี้..เฮ้อ...." ข้าได้แต่หงุดหงิดในใจ ก่อนจะค่อยๆหลับตาลงไม่สนใจเสียงเรียกที่ได้ยินเลยแม้เพียงนิด
"เซียนเออร์!!!......."
"......."
211
