ณ โรงพยาบาล ฟุจิมุระ
ห้อง พยาบาล 204
วันที่ 4 เดือนพฤศจิกายน
เวลา 09:37 น
หลังจากที่ อาสึกะ อาละวาดในโลกพยาล ก็ผ่านไปได้หนึ่งวัน ถึงแม้ว่าจะหลับอยู่แต่ก็ควณทำไว้ก่อนเพือความปลอดถัย รปภ ก็ทำการมัดไว้กับ เตี่ยง
อาสึกะค่อยๆเปิดตาของตัวเองอีกครั่งหลังจากสลบ ไป วันหนึ่งเต็มๆ เมื่อเค้าลืมตาเค้าก็พบห้องสีขาวเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนหน้านี้แล้ว
"นี่มันที่ไหนกันเรามาอยู่ที่นี้ได้ไงกัน อึก หัวมันปวดไปหมด"
อาสึกะมองไปรอบแต่ตัวเค้าก็ไม่สามราขยับอะไรได้เลย เพราะไม่ว่า แขน หรือขา ของเค้าก็ถูกหมัดไว้ด่้วยโซสีดำ น่าจะเป็เทคโนโลยียุคใหม่
แต่ว่าน่ะ ทั้นใดนั่นโซ ที่หมัดมือ และ ขา ก็หลุดออกอย่างง่ายใด "อะไรกัน หลุดแล้ว น่าแปลกแหะแต่ที่สำคัญกว่านั่นที่นี้มันที่กันแน่เนี่ย"
อาสึกะ เริมทำการใช้สายตาของ เค้าวิเคราะโดยทันที แต่ ถึงจะไม่ใช้ก็คงรู้อยู่ดีกระมั่ง
"โรงพยาบาลเหรอ เอาเถอะ ยังไงเราควณใจเย็นไว้ก่อนแล้วค่อ......."
ทั่นใดนั่นเองเสียงประตูห้องก็เปิดออก ร่างร่างหนึงปรากฎขึ้น เด็กสาว ผมสีน้ำตาลอ่อนๆมองมาที่ อาสึกะ "เธอคือใคร" อาสึกะถาม
เด็กสาวตอบ " เฮอ จำไม่ได้สิน่ะ ช่วยไม่ได้ ชั่นชือ ฮิเมโกะ นัตสึกิ " เธอเอ่ยเช่นนั่นจากนั่นเธอก็มองอาสึกะ
"ผู้หญิงคนนี้เป็ใครกันแน่ ถึงจะบอหว่า อึก ปวดหัวอีกแล้ว" เค้าก็เริมนึกขึ้นได้ว่าเค้าเคยเจอเธอ มากอนใบหน้านั่น
น้ำตาของเค้าเริมไหลลินลงมาผ่านแก้มไป เอ๋ทำไมละ แค่มองหน้าผู้หญิงคนนี้หัวใจมันก็ รู้สึกเ็ปขึ้นมา "อะไรกันหัวใจเรามัน"
หัวใจของ อาสึกะ รู้สึกเ็ปมากแต่เอาไว้ก่อน "ชันเคยเจอ เธอมาก่อนเหรอน่าเสียดายที่ชันจำเธอไม่ได้เลย"
" เื่ชองชันน่ะ เธอไม่รู้จักชั่นหรอก มีแต่ชันที่รู้จักเธฮ เอาละว่าแต่เธอจำ อะไรเกี่ยวกับตัวเองได้บ่างไหม"
" จำไม่ได้เลยแม้แต่ชื่อ พอพยามนึกก็ปวดหัวมาก และ ความทรงจำต่างๆก็ค่อยๆหายไปจนหมด"
"งั่นเหรอแบบนี้แย่แหะ"
เธอพรางนึกอีกครั่ง เรืองที่พ่อเธฮบอกอีกครั่ง ย้อนกลับไป ในห้องของพ่อเธอ วันกอนหน้านี้
"พ่อได้ทำการตรวจหัวสมองเค้าแล้ว และร่างกายส่วนอืน ของรางกายแล้ว อวัยวะ ถายใน กระดูก ไม่มีความเสียหายแม้แต่นิดเดีย
ว แข็งแรงกว่าปกติซะด้วยซ้ำ แต่ส่วนสมองผิดปกติอย่างมากเลบยละ"
" หมายความว่ายังไงเหรอค่ะ สมอง เค้ามีอะำรดหรอค่ะ"
" อือ พ่อจะอธิบายว่าไงดีละ ขนาดพ่อเองยังใมากเลย ทั่นทีที่เจอส่วนสมองผิดปกติแบบนี้"
พ่อเธอส่งกระดาษ เอ็กเซอเล ให้เธอดู เธอทำการดูอย่างท่วนที ถาพที่ปรากฏ คือ สมองส่วนต่าง ยังคงเป็รูปปกติไม่ปัญหาอะไร จนหระทั่ง "ใช้แล้ว มัน แปลกใช้ ไหมล่ะ"
เธอเองก็ไม่อยากเชือเหมื่อนกันว่า สีหน้าของเธอมีความประหลาดใจมากว่านี่มันเป็ไปได้ยังไง สมองส่วนความทรงจำ หรือว่า อมิกดารา ไม่มีอยู่ นั่นเอง หรือจะพูดให้เข้าใจง่ายๆคือไม่มีสมองส่วนนี้ "ทำไมเป็ไปได้ยังไง"
"นั่นแหละที่พ่อใ และที่ยิ่งกว่านั่น ก่อนหน้านี้พ่อก็ทำการตรวจร่างกายเค้าแล้วกลับพบว่าหัวสองส่วนี้ยังอยู่ดี แต่พอตรวจอีกครั่งหนึ่งกลับหายไป
นั่นแหละที่พ่อใล่ะใแบบสุดๆ"
"หมายคว่ามว่า ความรู้สึกความรู้สึก และความทรงจำเค้าจะไม่มีอะไรเลยเหรอค่ะ"
" ถ้าเป็ความทรงจำน่ะใช้ แต่ความรู้สึกน่ะ ยังเหมื่อนเดิม ที่หายไปมีแต่คววามทรงจำเท่านั่นแปลกใช้ไหมล่ะ"
"เื่แบบนี้เกิดขึ้นได้ด้วยเหรอค่ะ ไม่อยากเชื่อเลย" เธอทำสีหน้าเช่นนั่นออกมาและขบคิดบ่างอย่าง
"แล้วคุณพ่อได้ดูประวัติของเค้ารึยังค่ะ" แน่นอนว่าต้องบอกเื่นั้นกับทางครอบครัวให้ทราบด้วยเช่นกัน
พ่อของเธอทำสีหน้าเครงเครียดก่อนจะตอบเธอว่า
กลับมาปัจจุบัน เธอมองไปที่่ชายหนุ่ม ก่อนจะพูดว่า "งั้นเราออกไปข้างนอกกันหน่อยไหม"
จากคนเขียน
กว่าจะได้ลงงงงงงง ต้องขอโทษครับที่วันนี้ลงช้าขนาดนี้ หลังจากที่ไม่ได้ลงมาหลายวันผมมีความคิดว่า ต้องบอกทุกท่านว่า ผมจะลง
อาทิตร์ล่ะ 2 ตอน ครับเพือความสะดวกครับ ส่วนวันอะไรไม่แน่นอนครับแต่ น่าจะ เสร็ดจก่อนวันที่ 24 ครับ ไม่สิเสร็จแน่นอนครับผม สู้ สู้
5K
