มู่เฉียนซีได้ฟังก็แสยะยิ้มอย่างเ็า "ออกเรือนงั้นหรือ ?"
"โธ่เอ๊ย! ...ตาแก่ผู้น่าเวทนา เ้าคิดว่าข้าไม่รู้เท่าทันแผนการกระจอกของพวกเ้าหรือ เ้ารอคอยให้ข้าถอนหมั้นกับหลี่อ๋อง จากนั้นก็จะให้หลานสาวของเ้าขึ้นมาเสียบแทน ตบแต่งเป็พระชายาของหลี่อ๋อง เ้ารอคอยเวลานั้นมาตลอดมิใช่หรือ ? ทว่าวันนี้ ขอแค่หลานสาวของเ้าลงโลงไปร่วมทุกข์ร่วมสุขกับหลี่อ๋องในยามนี้ ข้าเชื่อว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะต้องซาบซึ้งใจเป็อย่างมากจนต้องมาสู่ขอหลานสาวของเ้าเข้าสกุลเป็แน่แท้"
"ท่านผู้นำตระกูล!..."
ผู้เฒ่ารองอุทานอย่างตกตะลึง ไม่นึกเลยว่าท่านผู้นำตระกูลมู่ผู้ไม่เอาไหนผู้นั้น จะล่วงรู้แผนการชั่วร้ายนี้มาตลอด
‘ต่อให้นางหญิงเ้าเล่ห์ผู้นั้นตบแต่งเข้าไปในสกุลซวนหยวนได้ ก็เกรงว่าแม้แต่ตำแหน่งพระชายารองก็ยังมิอาจจะคว้ามาได้’
มู่เฉียนซีผู้ใจกว้างยังนึกรำพันไม่ทันจบสิ้นก็สังเกตเห็นผู้เฒ่ารองสั่นเทาไปทั้งตัวด้วยโทสะ
มู่เฉียนซีจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเยาะเย้ย
"ข้าดีใจกับเ้าเหลือเกินท่านผู้เฒ่ารอง... เื่ที่พวกเ้าคิดวางแผนการกันอย่างหนักมาร่วมหลายปี ตอนนี้อีกเพียงนิดเดียวก็ใกล้จะสำเร็จแล้ว
ข้ารู้ดีว่าเ้าดีใจจนตัวสั่นแต่ก็อย่าแสดงอาการออกนอกหน้ามากนัก ประเดี๋ยวมันจะดูประเจิดประเจ้อจนเกินไป"
"ท่านผู้นำ... ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย" ผู้เฒ่ารองไม่อาจเฉไฉทำเป็ไม่รู้ความได้อีกต่อไปจึงรีบร้องะโอ้อนวอนขอชีวิตในทันที
"ท่านผู้นำตระกูล... ปล่อยข้าไปเถิด... ข้าผิดไปแล้ว" มู่หรูอวิ๋นพลันร้องไห้ะโเสริม
"ท่านผู้นำตระกูล ข้าดูแลท่านเป็อย่างดีมาั้แ่ไหนแต่ไร สามปีให้หลังมานี้ แม้ท่านจะหมั้นหมายแล้ว ข้าก็ปฏิบัติต่อท่านเสมือนน้องสาวแท้ ๆ ท่านอย่าใจร้ายกับข้าเช่นนี้เลย..." เสียงหญิงร้อยเล่ห์มารยาร้องอ้อนวอนพร้อมกับอวดอ้างสารพัดความดี
"เหอะ ๆ ดูแลรึ ? ...ดูแลดีมากเลยหรือ ?"
มู่เฉียนซีเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มเ็า ดวงตาดำขลับคู่นั้นใสชัดราวกับกระจก ความคิดชั่วร้ายของมู่หรูอวิ๋นไม่อาจรอดพ้นไปจากสายตาของนางได้หรอก
"พวกเ้า พามู่หรูอวิ๋นลงไปอยู่ในโลงศพเป็เพื่อนหลี่อ๋องซะ"
องครักษ์เงาแห่งสกุลมู่กำลังจะทำตามคำสั่งผู้นำตระกูล ทว่ามู่หรูอวิ๋นกลับเอ่ยแทรกขึ้นเสียก่อน
"ไม่ต้อง! คนอย่างข้าไปเองได้!"
มู่หรูอวิ๋นแม้จะเป็หญิงร้อยเล่ห์จอมมารยา แต่ทว่าก็เด็ดเดี่ยวกว่าหลี่อ๋องบุรุษผู้ล้นเกียรติอยู่มากนัก เมื่อรู้ว่าตนไร้กำลังจะต่อกรก็ยอมจำนนทำตามสัจจะที่เดิมพันไว้
มู่หรูอวิ๋นะโเข้าไปในโลงศพด้วยตนเองอย่างมิอาจต่อรองได้ โลงศพมรกตนี้ เดิมทีหลี่อ๋องได้สั่งให้คนทำขึ้นมาอย่างพิถีพิถันจึงมีขนาดกว้างขวางเหลือเฟือพอที่จะยัดคนทั้งสองลงไปได้
พื้นที่เล็ก ๆ ในโลงศพดูแคบลงถนัดตาเมื่อบรรจุคนสองคน ภายในมีเพียงหนุ่มสาวคู่รักที่มาอยู่เป็เพื่อนกันในยามที่ชีวิตตกต่ำถึงขีดสุด ชวนให้นึกถึงบทละครรักนิรันดร์ ร่วมกันฝ่าฟันแม้ฟ้าดินสลาย... ตามบทแล้วซวนหยวนหลี่เทียนควรซาบซึ้งดีใจยิ่งนักที่คนรักยอมเสียสละชื่อเสียงเพื่อตน...
...แต่ทว่าเมื่อหวนคิดถึงคำปฏิเสธ และอาการดิ้นรนไม่ยินยอมของนางข้างกายเมื่อครู่นี้ก็กลับกลายเป็บทละครเศร้าโศก เจ็บแค้นไปทั้งหัวใจขึ้นมาทันควัน... ซวนหยวนหลี่เทียนโกรธเคืองนัก แทบไม่อยากได้ยินชื่อนางอีก
เขาหลับตาลงไม่อยากจะเห็นใบหน้าหญิงจอมปลอมข้างกายผู้นี้อีกต่อไป
มู่หรูอวิ๋นพยายามขยับกายอันปวดร้าวไปใกล้ร่างหลี่อ๋อง พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยมารยาร้อยเล่มเกวียน "ท่านพี่หลี่เทียน ข้ามาอยู่ในนี้เป็เพื่อนท่านแล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็จะคอยอยู่เคียงข้างท่านตลอดไป" ซวนหยวนหลี่เทียนไม่คิดจะสบตา หญิงร้อยเล่ห์จึงพูดต่อ
"ที่ข้าต่อต้านมู่เฉียนซีเมื่อครู่นี้ ก็เพียงแค่อยากจะหาทางหนีทีไล่ออกไปจากที่นี่ เพื่อเรียกคนมาช่วยท่าน แต่ไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วจะทำไม่สำเร็จ เช่นนั้นแล้วสิ่งที่ข้าทำได้ก็คือมาอยู่เป็เพื่อนท่านในโลงศพนี้อย่างไรเล่า"
น้ำเสียงทรงเสน่ห์แฝงความเย้ายวนของหญิงสาวทำให้ซวนหยวนหลี่เทียนเคลิบเคลิ้มอ่อนระทวยไปทั้งหัวใจ ไม่อาจเคืองโกรธมู่หรูอวิ๋นได้อีกต่อไป เขาเอ่ยเรียกหญิงยอดรักด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เผยให้เห็นความซาบซึ้งต่อมู่หรูอวิ๋นเป็ที่สุด
"อวิ๋นเอ๋อร์ของข้า..."
.
.
ฝ่ายมู่อวู่ซวงเมื่อเขียนข้อความจนเสร็จสิ้นก็เอ่ยสั่งการ
"นำหนังสือถอนหมั้นไปติดไว้บนโลงศพนั่น และส่งหลี่อ๋องกลับตำหนักเสีย"
มู่เฉียนซีไม่ลืมที่จะแสดงความหวังดีอย่างมีความนัยในสายตา เอ่ยกำชับทหารคุ้มกัน "เดินช้า ๆ ... อย่าให้หลี่อ๋องต้องชนกระแทกอะไรเข้าล่ะ"
"ขอรับ"
ชายแปดคนช่วยกันหามโลงศพ อีกสี่คนหามฝาโลงออกจากคฤหาสน์สกุลมู่ไปอย่างเอิกเกริก
พ่อบ้านไป๋ผู้มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่อีกฝั่ง ยิ้มพลางเอ่ยขึ้น "ต้องขอบคุณท่านผู้นำตระกูลมู่มากที่ให้ข้าได้ชมละครอันแสนสนุกเช่นนี้ เมื่อจบเื่แล้วข้าต้องขอตัวลาก่อน นายท่านของข้ายังรอข้ากลับไปรับใช้อยู่"
"พ่อบ้านไป๋... ขอให้เดินทางปลอดภัย" มู่เฉียนซีกล่าวร่ำลา
‘หากวันนี้ไม่มีพ่อบ้านไป๋เป็พยานให้นางแล้วละก็ คำเท็จของเหล่าคนทรยศคงจะทำให้นางไม่อาจจัดการกับซวนหยวนหลี่เทียนและมู่หรูอวิ๋นได้อย่างง่ายดายเช่นนั้นแน่’
"ส่วนพวกเ้า..."
มู่เฉียนซีชายตามองไปยังเหล่าคนทรยศที่ยังยืนนิ่งอยู่ในลานกว้าง
"ท่านผู้นำตระกูล..."
ผู้คนในบ้านสกุลมู่หวาดกลัวไม่น้อยกับวิธีการที่ท่านผู้นำตระกูลใช้จัดการกับหลี่อ๋อง ช่างอำมหิตนัก อีกทั้งยังมีนายท่านสามอยู่สมทบด้วย จิตใจของพวกเขาก็หวาดหวั่นยากที่จะสงบลง
"หลายปีมานี้ผู้เฒ่าทั้งสามคอยทุ่มเททั้งกายใจเพื่อสกุลมู่ของข้าเสมอมา ดังนั้นเื่วันนี้พวกเ้าทั้งสามจะได้รับการเว้นโทษ ส่วนบ่าวรับใช้ทรยศคนอื่น ๆ ก็ขายทิ้งให้หมดเสีย"
"ขอรับ"
ผู้เฒ่าทั้งสามตอบรับด้วยความดีใจที่รอดคราวเคราะห์นี้ไปได้ พลันถอนใจออกมาอย่างโล่งอก... ‘ส่วนบ่าวรับใช้พวกนี้จะขายก็ขายไปเสีย’
ผู้เฒ่าทั้งสามไม่คิดแม้แต่จะร้องขอความเมตตาให้พวกเขา ทำให้พวกบ่าวรับใช้ได้แต่ผิดหวังไปตาม ๆ กัน
"แค่ก ๆ..."
มู่อวู่ซวงกระแอมออกมาตามสภาพสังขารของตน พร้อมทั้งกล่าวว่า "วันนี้ซีเอ๋อร์เองก็เหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ"
"ท่านอาต่างหากเล่าที่ต้องพักผ่อน พวกเ้าส่งท่านอากลับเรือนอวู่โยวเดี๋ยวนี้"
มู่เฉียนซีออกคำสั่งที่ไม่ค่อยจะคุ้นเคยนักกับคนในตระกูลของนาง
"ขอรับ"
มู่เฉียนซีจับจ้องไปที่ร่างซูบผอมนั้น ขาและดวงตาของท่านอาล้วนไม่ได้เป็มาแต่กำเนิดแต่เป็เพราะถูกยาพิษเล่นงานเข้า พิษเ่าั้กัดกินทำลายร่างกายของท่านอาและส่งผลให้ร่างกายของเขาอ่อนแอยิ่งนัก...
…‘หากไม่ใช่เพราะท่านอาเป็ถึงาายอดยุทธ์ระดับเก่าที่มีพลังแข็งแกร่งยิ่งแล้ว คงไม่อาจนั่งอยู่บนรถเข็นเคลื่อนที่ไปมาได้เช่นนี้หรอก คงทำได้เพียงนอนเป็ผักอยู่บนตั่งเตียงทั้งวันทั้งคืนเท่านั้น และการที่ท่าทีนางเปลี่ยนไปมากเช่นนี้ ท่านอากลับไม่ถามอะไรเลยสักคำ’
มู่เฉียนซีมองท่านอาของตัวเองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย แต่มันก็ไม่ได้สำคัญอะไร เพราะจะอย่างไร บุรุษผู้แข็งแกร่งผู้นี้ก็เป็ท่านอาของนาง เป็คนที่รักและห่วงใยนางจากใจจริง วันนี้ข้างกายนางมีญาติผู้ใหญ่ผู้นี้เพียงผู้เดียวก็เพียงพอแล้ว
หลังจากที่มู่อวู่ซวงกลับไปพักผ่อนแล้ว มู่เฉียนซีจึงเอ่ยปากขึ้น "รื้อโถงตั้งศพอัปลักษณ์นี่ซะ ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย"
"ขอรับ"
มู่เฉียนซียืดเส้นบิดเอวพลางเอ่ยขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน "ข้าก็จะกลับไปพักผ่อนที่เรือนสุ่ยซีแล้วเหมือนกัน แม้จะเป็เื่น่ายินดีนักที่ได้กำจัดกากเดนมนุษย์เ่าั้ได้ แต่ก็เหนื่อยใช่ย่อยเลย"
หลังจากที่มู่เฉียนซีเดินกลับไปแล้ว พ่อบ้านไป๋ที่กล่าวอำลาไปแล้ว ทว่ากลับยืนอยู่ด้านหลังเงาร่างสูงโปร่งชุดดำพลางก็เอ่ยขึ้น
"นายท่าน นางกลับไปพักผ่อนแล้ว พวกเราก็ควรจะกลับด้วยหรือไม่ขอรับ ?"
บุรุษสูงโปร่งในชุดดำหันมาอย่างเชื่องช้า เผยใบหน้างดงามราวปีศาจแต่เ็าดั่งูเาน้ำแข็ง สองความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง กลับถูกเขาหลอมรวมออกมาได้อย่างไม่มีที่ติ
ชายหนุ่มอยู่ที่นี่มาตลอด เฝ้าคอยดูนางอยู่ตลอด หากแต่มู่เฉียนซีมองไม่เห็นเขาเองเพราะนางยังฝึกฝนวิชาไม่มากพอ
‘จิ่วเยี่ย’ สั่งกำชับด้วยท่าทีผ่อนคลาย "โลงศพที่ซวนหยวนหลี่เทียนอยู่ในนั้น ป่านนี้คงจะไปถึงถนนสายหลักแล้ว เ้าจงหาวิธีทำให้เื่นี้ใหญ่โตขึ้นมา แล้วจัดการคนที่มาช่วยซวนหยวนหลี่เทียนซะ"
"ขอรับ"
เมื่อพ่อบ้านไป๋จากไปแล้ว ร่างในชุดดำก็พลันหายตัว เพียงพริบตาเดียวก็เข้ามาสู่เขต ‘เรือนสุ่ยซี’ ของผู้นำตระกูลมู่เสียแล้ว
.
.
.
6K
