‘พ่อ’
คำคำนี้เป็อะไรที่ดูเกินเอื้อมสำหรับฉันมากเพราะั้แ่จำความได้แม่ไม่เคยปริปากพูดถึงผู้ชายคนนี้ จนกระทั่งฉันเริ่มรู้ความจึงเอ่ยปากถามเื่พ่อ
แม่บอกว่าพ่อตายจากพวกเราไปนานแล้วก่อนที่ฉันจะลืมตาดูโลกเสียอีก แต่ด้วยความเป็เด็กฉันจึงมักถามซอกแซกเกี่ยวกับสิ่งที่สงสัย
เป็ธรรมดาที่ลูกทุกคนอยากรู้จักพ่อของตัวเองว่าเป็ใครหน้าตาอย่างไร นิสัยแบบไหน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเขา ทว่าแม่มักจะอึกอักพูดจาติดขัด และดูลำบากใจเวลาตอบ ท่านไม่เคยสบตาฉันสักครั้งเวลาที่เราคุยกันเกี่ยวกับเื่นี้
ตลอดมา...ฉันเข้าใจว่าสาเหตุที่แม่มีท่าทางแบบนั้นเป็เพราะท่านคงรู้สึกเศร้าใจกับการสูญเสียสามี เลยเลือกที่จะไม่ซักไซ้หรือถามไถ่อะไรเกี่ยวกับพ่ออีกตัดจบตามที่รับรู้คือพ่อตายแล้ว และพับเก็บทุกความสงสัยทุกความอยากรู้ เอาไว้ในส่วนลึกที่สุดของความทรงจำซึ่งแทบไม่มีเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น
เด็กที่เติบโตมามีเพียงแค่แม่แน่นอนว่าความอิจฉาริษยาย่อมมีบ้าง เห็นเพื่อนมีพ่อแม่มารับมาส่งที่โรงเรียนพร้อมหน้าตัดภาพมาที่ฉันบางวันยังต้องหาทางกลับบ้านเอาเอง ไม่รถโดยสารฟรีก็เดินเท้ากลับเพราะแม่ทำงานหนักจนลืมเวลามารับที่โรงเรียน
มองย้อนกลับไปในอดีตรู้สึกภาคภูมิใจและชื่นชมตัวเองมาก เติบโตมาได้อย่างไรจนทุกวันนี้เด็กบางคนคงถูกจับขึ้นรถตู้ไปเป็ขอทาน ไม่ก็ถูกคนสติไม่ดีฆ่าข่มขืนไปนานแล้ว
แต่ฉันกลับยังรอดมาใช้ชีวิตอันน่าสมเพชได้ต่อชาติที่แล้วคงทำเวรกรรมเอาไว้เยอะเกิน์เลยยังไม่ปล่อยให้ไปพานพบกับความสงบสุข
คนที่ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้เจอคำที่ไม่เคยฝันว่าจะมีโอกาสได้เอ่ย จู่ๆ ตอนนี้เขากลับมาปรากฏตัวตรงหน้าผู้ชายที่ฉันเคยโหยหามาโดยตลอดทว่าปัจจุบันความรู้สึกพวกนั้นมันสลายหายไปจนแทบไม่หลงเหลือ
ในตอนนี้หัวใจฉันมันมีอยู่สองความรู้สึกหนึ่งคือดีใจที่ตัวเองยังมีพ่อไม่ต้องถูกส่งตัวไปสถานสงเคราะห์หรือหาใครก็ไม่รู้มารับอุปการะเลี้ยงดู
แต่อีกหนึ่งความรู้สึกคือความเกลียดชัง ถ้าที่ผ่านมาพ่อไม่ได้ตายอย่างที่แม่บอกแล้วเขาทิ้งลูกทิ้งเมียไปอยู่ไหนทำไมถึงเพิ่งกลับมาเอาตอนนี้ปล่อยให้ฉันกับแม่ต้องทนตกระกำลำบากอยู่ได้ไงตั้งสิบกว่าปีมาแสดงตัวในวันที่แม่ไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วเพื่ออะไร
“คุณไปอยู่ที่ไหนมาคะ?”
คำถามมากมายอัดอั้นอยู่เต็มหัวใจสิ่งที่ฉันอยากรู้มีเยอะแยะเต็มไปหมด ทว่านี่กลับเป็ประโยคแรกที่ฉันเลือกจะเอ่ยถามเมื่อเจอหน้าพ่อตัวเองครั้งแรกในรอบสิบหกปี
รอยยิ้มอ่อนโยนเจื่อนลงช้าๆ ความรู้สึกผิดเริ่มแผ่กระจายบนใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยจากตีนกาปรากฏให้เห็นจางๆ ดวงตาหลุบลงไม่กล้าสบอ้ำอึ้งอึกอักคล้ายลำบากใจในการเอ่ยตอบ
“ทำไมเหรอคะ คำถามนี้มันยากเกินที่จะตอบหรือไง?หนูไม่ได้ถามคุณเสียหน่อยว่าเพราะอะไรถึงทิ้งแม่กับหนู”
เมื่อเขาไม่ยอมพูดฉันจึงถามขยี้จี้จุดหนักขึ้น ก็ไม่ได้อยากทำพฤติกรรมไม่น่ารักต่อหน้าพ่อที่เพิ่งได้เจอกันแค่ไม่กี่นาทีหรอกนะแต่มันอดแค้นเคืองไม่ได้จริงๆ
ใครจะมองว่าฉันนิสัยเสียก็มองไปเข้าใจว่าเป็เด็กไร้สัมมาคารวะก็เื่ของเขา ไม่ได้เป็ฉัน...ไม่มีวันเข้าใจหรอก
“พ่อขอโทษ”
คนที่เรียกตัวเองว่าพ่อสาวเท้าเข้ามาหา ยกมือทำท่าจะจับแขนฉันทว่าร่างกายมันกลับเบี่ยงหลบัันั้นโดยอัตโนมัติคล้ายกับว่าในส่วนลึกความรู้สึกที่มีให้กับเขามันแย่มากกว่าดี
“สำนึกได้ตอนนี้มันไม่สายไปหน่อยเหรอคะ? แม่ของหนูที่นอนอยู่ในโรงตรงนั้นคงไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้อีกแล้ว”
ฉันหันหน้าไปมองโรงเย็นพร้อมกับหยดน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลรินยกหลังมือขึ้นปาดมันออกลวกๆ และลากสายตากลับมามองคู่สนทนาอีกครั้ง
“พ่อไม่ได้ตั้งใจให้เื่มันเป็แบบนี้พ่อเองก็เสียใจที่แม่ของลูกไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว”
“…”
“พ่อรู้ตัวว่าผิด รู้ตัวว่ามาช้าเกินไปต่อจากนี้ให้พ่อได้ทำหน้าที่ต่อจากแม่ของลูกเถอะนะให้พ่อได้ชดเชยทุกอย่างให้กับลูกเถอะ”
ร่างสูงตระหง่านทรุดกายคุกเข่าก้มหน้าร้องไห้เขาดูสำนึกผิดอย่างจริงใจ ฉันไม่รู้สึกถึงความเสแสร้งจอมปลอมใดๆในการแสดงออกเ่าั้
ฉันรู้ ฉันเข้าใจ คนเราทุกคนมักมีเหตุผลในทุกการกระทำของตัวเองแต่มันอยู่ที่ว่าเหตุผลของผู้ชายคนนี้ เพียงพอให้ฉันยอมอภัยให้กับเขาหรือเปล่ามันสำคัญพอที่เขาต้องเลือกทิ้งลูกทั้งคนไปได้ไหม
“งั้นก็ตอบมาสิคะว่าทิ้งหนูไปทำไม? แล้วหนูจะพิจารณาเองว่าคุณสมควรได้เป็พ่อของหนูหรือเปล่า”
ฉันไม่ได้อวดเก่ง ไม่ได้ถือดีหรือมีทางเลือกอะไรมากมายนัก แม่ซึ่งเป็ครอบครัวเพียงคนเดียวและเป็ทุกอย่างของฉันก็ตายจากไปแล้วไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต่อจากนี้ชีวิตตัวเองจะเป็อย่างไร
ฉันอาจต้องไปเร่ร่อนอยู่ข้างถนนไม่ก็เป็ขอทานอยู่ตามสะพานลอย หรือเลวร้ายกว่านั้นฉันอาจต้องขายตัวหาเงินมาประทังชีวิตหรือบางทีอาจถูกพวกแก๊งทวงหนี้ฆ่าเอาอวัยวะไปขายตามตลาดมืด
แต่ฉันมีศักดิ์ศรี ฉันมีสิทธิ์เลือก ว่าจะให้ผู้ชายที่ไร้ความรับผิดชอบคนนี้มาทำหน้าที่พ่อหรือเปล่าไหนๆ ชีวิตที่ผ่านมามันก็อาภัพอยู่แล้ว ใช้ชีวิตต่อโดยไร้พ่อก็คงไม่แย่ไปกว่าเดิมหรอกมั้งหรือฉันควรตายตามแม่ไปซะให้มันจบๆ
ไม่สิ ไม่ได้! ความฝันของฉันคือการมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมลำบากตรากตรำมาตั้งเท่าไหร่ ทุกอย่างกำลังไปได้สวย ฉันเริ่มมีเพื่อนรวยมีสังคมที่เต็มไปด้วยลูกคุณหนูคุณนาย ผู้ชายมีเงินเริ่มหันมาให้ความสนใจ
เป้าหมายที่วางไว้เข้าใกล้คำว่าสำเร็จไปเรื่อยๆเพราะฉะนั้นฉันจะทำเื่โง่ๆ อย่างการจบชีวิตตัวเองไม่ได้ต้องอยู่เสวยสุขกับสิ่งที่อุตส่าห์พยายามทำมาทั้งหมดก่อน
ฉันกวาดสายตาสำรวจร่างกายคนตรงหน้าอีกครั้งอย่างตั้งใจการแต่งกายดูเรียบหรูมีราคา ดูท่าน่าจะเป็แบรนด์เนมั้แ่หัวจรดเท้า คงใช้ของแพงๆดูแลตัวเองอย่างดี ทั้งๆ ที่อายุก็น่าจะเกือบห้าสิบแล้วแท้ๆแต่ร่างกายผิวพรรณผิดกับคนรุ่นราวคราวเดียวกันลิบลับ
หรือผู้ชายซึ่งกำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ตรงหน้าจะเป็หนทางเดียวที่จะพาฉันไปถึงความฝันนั้นตัวตนลูกสาวเ้าสัวที่ฉันสร้างขึ้นคงไม่เกินจริงแล้วสินะฉันกำลังจะได้เป็ลูกคุณหนูอย่างที่มโนเอาไว้แล้วใช่ไหม
เื่ศักดิ์ศรีคงต้องช่างมันไว้ก่อนบุญคุณความแค้นอะไรค่อยไปชำระทีหลังก็แล้วกัน
“พ่อ...”
“ไม่ต้องอธิบายแล้วค่ะ หนูไม่อยากรู้แล้ว”
“แต่...”
“เอาเป็ว่าต่อจากนี้คุณก็ทำหน้าที่ที่เคยละเลยไปให้ดีก็แล้วกันนะคะ คุณพ่อ...”
ฉันรีบแย่งพูดก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ปริปากอธิบายอะไรเขาดูตกตะลึงกับการตัดสินใจซึ่งดูสวนทางกับท่าทีที่ฉันแสดงออกก่อนหน้า ถ้ามัวแต่ต่อความยาวสาวความยืดฉันคงกลับคำลำบาก ตัดสินใจกลืนน้ำลายตัวเองตอนนี้มันดูทุเรศน้อยกว่า
อย่าถือโทษโกรธกันเลยนะ ที่ฉันยอมง่ายดายทั้งๆที่่แรกแสดงอาการต่อต้านขนาดนั้น เพราะฉัน้าบันไดเหยียบขึ้นไปหาความฝันไม่ใช่ใจอ่อนเพราะอยากมีพ่อ
ความรู้สึกยินดีมันตายจากฉันไปนานแล้วตอนนี้ฉันมีแต่ความทะเยอทะยาน อะไรที่ขาดฉัน้าเติมให้เต็มสิ่งที่ไม่มีฉันต้องหามาให้ได้ อยากได้อะไรต้องได้ อยากมีอะไรต้องมีต่อไปนี้ฉันจะเอาแต่ใจให้ถึงที่สุด ถือซะว่าเขากำลังจะได้ชดใช้ในสิ่งที่สมควรทำให้กับลูกสาวอย่างฉันก็แล้วกัน
คุณพ่อ!
1K
