ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 34 จ้าวเหลียวอีกแล้ว

จ้าวหนิงซีไม่เชื่อคำพูดของหลินชี่หยางแน่นอน แต่หลินชี่หยางไม่เป็นอะไร นั่นก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

ดวงตาของเธอบวมแดง ขบริมฝีปากแน่น มือกำแขนของหลินชี่หยางไว้แน่น เธอกลัวแล้ว!

ผู้ชายคนนี้... ครั้งนี้ เธอเข้าใจแล้วว่าเธอไม่สามารถสูญเสียเขาไปได้ ไม่มีทางเลย

หลินชี่หยางลูบผมของจ้าวหนิงซีเบา ๆ แต่ในดวงตากลับเปล่งประกายเย็นยะเยือก จุดแสงจากตึกตรงข้ามกำลังกะพริบ มือสังหารยังอยู่บนตึก

ตอนนี้ มือสังหารบนดาดฟ้าก็เหงื่อท่วมหัวเช่นกัน

ปืนที่เขาใช้เป็นปืนไรเฟิลต่อต้านยุทโธปกรณ์ ใส่กระสุนเจาะเกราะ แม้แต่รถถังยังถูกยิงทะลุได้

เมื่อครู่เขาเห็นชัดเจนว่ากระสุนยิงเข้าอกของหลินชี่หยาง ถ้าโดนแล้วจะต้องขาดเป็นสองท่อนแน่นอน แต่... หลินชี่หยางกลับลุกขึ้นนั่งได้ และยังสามารถกอดผู้หญิงคนนั้นพูดคุยได้

จากกล้องเล็ง เขาเห็นชัดเจน และในขณะที่หลินชี่หยางเงยหน้าขึ้น ความกดดันที่ไม่รู้ที่มาก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของเขา ทำให้ขนทั่วตัวลุกชัน

"รีบไปเร็ว!"

ชายคนนั้นตะโกนบอกคู่หูของเขาให้รีบเก็บปืนแล้ววิ่งลงตึกไป

"ที่รักอย่าร้องไห้เลย เรายังมีปัญหาที่ยังไม่ได้แก้"

กึก!

ตอนนี้ จ้าวหนิงเยว่ก็วิ่งมา รีบเปิดประตู เธอใส่ชุดนอนตุ๊กตา เห็น จ้าวหนิงซี นอนสะอื้นไห้ไม่หยุดในอ้อมกอดของหลินชี่หยาง จึงรีบถาม "พี่เขย เกิดอะไรขึ้น"

"หนิงเยว่ มาได้จังหวะพอดี ฝากพี่สาวเธอด้วย ไปที่ห้องน้ำ ที่นั่นไม่มีใครเห็น"

"อืม"

จ้าวหนิงเยว่รีบประคองจ้าวหนิงเยว่ วิ่งโซเซไปที่ห้องน้ำ

พอพวกเธอจากไป หลินชี่หยางก็เงยหน้ามองไปข้างหน้า จากนั้นก็กระทืบเท้าแล้วกระโดดออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย

กระโดดไปไม่กี่ครั้งเขาก็ไปถึงยอดตึกนั้นแล้ว

เปลือกกระสุนเย็นเฉียบตกลงในน้ำฝน

หลินชี่หยางเก็บเปลือกกระสุนขึ้นมา บีบมันไว้ในฝ่ามือ เม็ดกระสุนส่งเสียงแหลมดังขึ้นเรื่อย ๆ

พวกมันต้องการฆ่าจ้าวหนิงซีอย่างแน่นอน

มันต้องตาย!

มีเพียงความตายเท่านั้นที่จะทำให้มือสังหารคนนั้นชดใช้บาปได้!

หลินชี่หยาง กระโดดฉีกน้ำกระจายเป็นวงกว้างท่ามกลางสายฝน

"รีบไปที่ลานจอดรถใต้ดินเร็ว"

"เย่หลง ตกใจอะไรนักหนา เขาก็แค่ขยะเท่านั้นเอง เขาถูกสังหารแล้ว พอเราได้เงินก็พอ"

"เขายังไม่ตาย!" เย่หลงหันหน้ากลับมามองคู่หูอย่างเย็นชา "คนคนนี้ชั่วร้ายมาก ธุรกิจนี้พวกเราไม่รับแล้ว รีบไปเร็ว"

เย่หลงเป็นสุดยอดฝีมือที่ผ่านการฝึกฝนจากองค์กรมือสังหาร มีฉายาว่าเป็นราชายิงปืนผู้ไม่เคยพลาด

ครั้งหนึ่งเขายิงเป้าหมายระยะสองพันเมตรได้อย่างแม่นยำ แต่ระยะห่างระหว่างตึกนั้นกับเป้าหมายมีเพียงสามร้อยกว่าเมตรเท่านั้น ในระยะที่ใกล้ขนาดนี้ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะพลาด

คู่หูของเขาไม่เชื่อ พูดว่า "เป็นไปไม่ได้"

"อย่าพูดมาก ถ้าไม่อยากตายก็รีบไปเดี๋ยวนี้!"

เย่หลงตะโกนด้วยความโกรธ แล้ววิ่งเข้าไปในลานจอดรถใต้ดินอย่างรวดเร็ว

ตอนนี้ ลานจอดรถดูเงียบสงบเป็นพิเศษ มีรถจอดเรียงรายอยู่บนพื้น

แสงไฟสลัวราง ความเงียบสงบนี้กลับนำมาซึ่งความอึดอัด

ตุบ!

เย่หลงรู้สึกเหมือนมีดวงตาของเทพมัจจุราชจ้องมองเขาอยู่ ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ

ฝึ่บ! เขาดึงลูกเลื่อนปืน ตะโกนเสียงดัง "ออกมา"

"หืม?"

ทันทีที่ตะโกนจบ เขาก็เห็นร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินออกมา

หลินชี่หยาง!

เขามาตามได้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ

ทันทีที่เข้ามาในลานจอดรถใต้ดิน หลินชี่หยางก็ยกปลอกกระสุนในมือขึ้น แล้วโยนลงพื้นอย่างเบามือ

ปัง!

เสียงดังใส แต่ในขณะที่ปลอกกระสุนตกลงพื้น เย่หลงรู้สึกว่าด้านหน้ามืดลง หัวหนักอึ้ง เกือบจะล้มลง

หุ้นส่วนของเขาก็ดึงลูกเลื่อนปืนพกขึ้นทันที เล็งไปที่หัวของหลินชี่หยาง

"หลินชี่หยาง คุณทำได้ยังไง? กระสุนของผมยิงโดนคุณแน่ ๆ!"

เย่หลงรู้สึกได้ว่า เขากำลังจะตายแล้ว แต่เขาไม่อยากตายอย่างไร้ความกระจ่าง

อะไรนะ?

คู่หูของเขาตกใจ ยิงโดนแล้วเหรอ?

แต่ดูท่าทางของหลินชี่หยางแล้ว เขาไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย นี่มันเป็นไปได้ยังไง?

"กระสุนเพียงเล็กน้อยแบบนี้ คิดว่าจะทำร้ายฉันได้เหรอ? นายตาบอดไปแล้วหรือไง จะตายเองหรือให้ฉันลงมือ?"

"อยากตายนักใช่ไหม!"

คู่หูของเย่หลงตะโกนเสียงดัง ลั่นไกทันที เขายิงด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง ในชั่วพริบตาก็ยิงไปแล้วสิบสองนัด

กระสุนทั้งแม็กกาซีนพุ่งเข้าใส่หลินชี่หยาง

เขาไม่เชื่อหรอกว่าเนื้อหนังมนุษย์จะทนกระสุนได้ เย่หลงต้องยิงพลาดแน่ ๆ

เห็นกระสุนสิบสองนัดพุ่งเข้ามา แต่หลินชี่หยางกลับยิ้ม แม้แต่ขยับตัวยังไม่ขยับเลย

กระสุนทั้งสิบสองนัดยิงโดนตัวเขาทั้งหมด

แต่ในพริบตา กระสุนพวกนั้นก็ร่วงลงพื้น

ทันทีที่ลั่นไก คู่หูของเย่หลงก็ยิ้ม ในสายตาของเขา หลินชี่หยางต้องกลายเป็นเนื้อเละแน่ ๆ

แต่...

อีกไม่นานเขาก็ยิ้มไม่ออกแล้ว ปากเขาอ้ากว้าง เอามือปิดปาก ตาเกือบจะหรี่เป็นเส้น ใบหน้าซีดเผือด

เป็นไปได้ยังไง? เขาเป็นปีศาจหรือไง?

"เล่นพอหรือยัง?"

หลินชี่หยางตบเสื้อผ้าของเขา มองดูรูกระสุนบนเสื้อผ้าสองสามรู แล้วรู้สึกไร้คำพูด

คนคนนี้ช่างน่ารังเกียจเสียจริง กระสุนสองนัดยิงโดนตำแหน่งที่น่าอับอายสองที่

"เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นไปไม่ได้ นายไม่ใช่คน!"

คู่หูของเขากรีดร้อง ชักมีดออกมา คำรามเสียงดัง ก่อนพุ่งเข้าใส่หลินชี่หยาง

ท่วงท่าการต่อสู้ของเขายุ่งเหยิง จนสูญเสียการควบคุมตัวเองไปเพราะความตกใจ

น่าเสียดายที่เขาอยากเล่น แต่หลินชี่หยางไม่อยากเล่นด้วย

ปัง!

ยังไม่ทันที่เขาจะเข้ามาใกล้ ก็รู้สึกถึงพลังอันมหาศาลที่ส่งมา

มือสังหารไม่ทันได้ร้องโหยหวนสักเสียง ก็กระเด็นออกไปอย่างรุนแรง ชนเข้ากับเสาค้ำยัน

เพียงชั่วพริบตาเดียว คู่หูของเย่หลงก็ไม่ขยับแล้ว

เขาเป็นมือสังหาร เขาย่อมรู้ดีว่าผลที่ตามมาจากการโจมตีครั้งนี้จะเป็นอย่างไร

ถึงแม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่ชีวิตนี้ก็จะกลายเป็นผักอย่างสมบูรณ์แบบ

หลินชี่หยางจ้องมองเขาแล้วบุ้ยปาก "นายจะจัดการเอง หรือให้ฉันจัดการ?"

"ไว้ชีวิตผม… ไว้ชีวิตผมด้วย!"

เย่หลงรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าถูกเทพมรณะโปรดปราน ร่างกายอ่อนแรง ล้มลงกับพื้น เขากลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ "อย่า… อย่าฆ่าผม"

"ไม่ฆ่าแก? งั้นก็บอกมาว่าเจ้านายแกเป็นใคร บางทีฉันอาจจะอารมณ์ดี ไว้ชีวิตแกก็ได้"

"จ้าว...จ้าวเหลียว"

จ้าวเหลียว? หลินชี่หยางหรี่ตา กำปั้นตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันที

อีกแล้ว บัญชีของไป๋หลางยังไม่ได้เคลียร์กับเขาเลย จ้าวเหลียวกลับส่งมือสังหารมาอีก ดูท่าจะต้องตายกันไปข้างแน่ ๆ ในเมื่อเป็นแบบนี้ หลินชี่หยางก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว

หลินชี่หยางเดินเข้ามาคว้าตัวเย่หลงขึ้นมาทันที "ไปหาเขาแล้วเล่นด้วยกันไหม?"

"นี่… นี่..."

"ถ้าไม่ไป ฉันจะบีบแกจนตาย"

"ไปครับ ไปครับ!"

ทั้งชีวิตของเย่หลงไม่เคยอับจนขนาดนี้มาก่อน แต่ตอนนี้ เขากลัวจริง ๆ เพียงแค่สายตาเดียว เขาก็รู้สึกเหมือนโดนปีศาจจ้องอยู่ น่ากลัว! เขาตกใจจริง ๆ!

หลินชี่หยางตบไหล่เขาเบา ๆ "ขอแค่เชื่อฟังก็พอ ไม่งั้น เพื่อนแกนี่ เฮ้อ ๆ..."