ความตั้งใจเป็นเทพเซียนด้วยตนเอง

ตอนที่ 42 การปรากฏตัวของกลุ่มผู้ฝึกตนที่อิจฉา

วันรุ่งขึ้นหลังจากพบกับหลี่เสวี่ย หลงเหยียนตื่นขึ้นมาในยามเช้าด้วยความสดใส เขารู้สึกถึงพลังใหม่ที่ไหลเวียนในร่างกายและจิตใจของเขา หลังจากการฝึกฝนที่เข้มงวดในช่วงเช้า เขาตัดสินใจเดินทางกลับไปยังสวนที่เขาได้พบหลี่เสวี่ยเมื่อวาน

สวนแห่งนี้มีบรรยากาศที่เงียบสงบและงดงาม ดอกไม้ที่บานสะพรั่งรอบๆ สวนมีหลากหลายสีสัน ทั้งสีชมพู สีม่วง สีฟ้า และสีขาว ทำให้บรรยากาศดูสดใสและมีชีวิตชีวา เสียงน้ำตกที่ไหลรินผ่านลำธารสร้างความผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ ลมพัดเบาๆ ทำให้ใบไม้ที่อยู่บนต้นไม้ใหญ่พลิ้วไหว และนกน้อยที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ก็ร้องเพลงอย่างเพลิดเพลิน

เมื่อเขาเดินเข้ามาในสวน เขาพบว่าหลี่เสวี่ยยังคงนั่งอยู่ข้างลำธารที่เดิม เธอกำลังอ่านหนังสืออยู่ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ ดวงตาของเธอจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือ แต่เมื่อเธอรู้สึกถึงการมาถึงของหลงเหยียน เธอก็เงยหน้าขึ้นและยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น

"ยินดีที่ได้พบเจ้าอีกครั้ง หลงเหยียน" หลี่เสวี่ยกล่าวด้วยเสียงที่อ่อนโยน

"ข้ายินดีเช่นกัน หลี่เสวี่ย" หลงเหยียนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นเมื่อได้เห็นเธอ

ทั้งสองนั่งลงข้างกันและเริ่มต้นพูดคุยกัน หลงเหยียนเริ่มรู้สึกถึงความสนใจที่มีต่อหลี่เสวี่ยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เธอไม่เพียงแต่มีความงามภายนอก แต่ยังมีความฉลาดและความลึกซึ้งในจิตใจของเธอ ทุกคำพูดที่เธอพูดออกมาเต็มไปด้วยความรู้และความเข้าใจที่ลึกซึ้ง

"เจ้าชอบอ่านหนังสืออะไรบ้าง?" หลงเหยียนถามด้วยความสนใจ

"ข้าชอบอ่านหนังสือเกี่ยวกับวิชายุทธและการฝึกฝน ข้าคิดว่ามันน่าสนใจที่จะได้เรียนรู้จากประสบการณ์ของผู้ที่มาก่อนเรา" หลี่เสวี่ยตอบด้วยรอยยิ้ม

"ข้าเองก็สนใจวิชายุทธ ข้าหวังว่าจะได้เรียนรู้และพัฒนาตนเองให้เก่งขึ้น" หลงเหยียนกล่าวด้วยความมุ่งมั่น

หลงเหยียนรู้สึกว่าการพบกับหลี่เสวี่ยทำให้เขามีกำลังใจและความมุ่งมั่นในการฝึกฝนมากขึ้น บรรยากาศในสวนที่เงียบสงบและงดงามทำให้เขารู้สึกสบายใจและผ่อนคลาย

ในขณะที่เวลาผ่านไป ความสนใจของหลงเหยียนต่อหลี่เสวี่ยก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เขารู้สึกว่าการได้รู้จักเธอเป็นสิ่งที่มีค่าและน่าตื่นเต้น เขามีความหวังว่าจะได้เรียนรู้และพัฒนาตนเองไปพร้อมกับเธอ บรรยากาศในสวนที่เงียบสงบนี้กลายเป็นที่พักพิงของจิตใจและที่สร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและมั่นคง

หลงเหยียนและหลี่เสวี่ยกำลังนั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนานใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ในสวนของนิกายหมอกมหาสมุทร บรรยากาศรอบตัวพวกเขาช่างสงบและเต็มไปด้วยความร่มรื่น น้ำตกเล็กๆ ที่ไหลรินอยู่ข้างๆ ส่งเสียงดนตรีธรรมชาติที่ผ่อนคลาย ดอกไม้หลากสีบานสะพรั่งเต็มสวนส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย

ทันใดนั้น บรรยากาศที่สงบสุขก็เปลี่ยนไป เมื่อกลุ่มผู้ฝึกตนสี่คนเดินเข้ามาในสวน สีหน้าของพวกเขาดูเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความอิจฉา กลุ่มผู้ฝึกตนนี้นำโดยเจี้ยนหาว หนึ่งในศิษย์รุ่นพี่ที่มีความทะเยอทะยานและอิจฉาหลงเหยียนที่ได้รับความสนใจจากหลี่เสวี่ย

"ดูสิ ใครกันที่นี่ ศิษย์น้องหลงเหยียนกับสาวงามหลี่เสวี่ย" เจี้ยนหาวกล่าวด้วยเสียงเย้ยหยันขณะที่เขาเดินเข้ามาใกล้

หลงเหยียนลุกขึ้นยืนด้วยความสงสัยและระมัดระวัง เขารู้สึกถึงความไม่เป็นมิตรจากเจี้ยนหาวและพรรคพวกของเขา

"เจ้ามีอะไรกับข้า?" หลงเหยียนถามด้วยเสียงเรียบแต่แข็งกร้าว

"ข้าแค่มาดูว่าเจ้ามีดีอะไรถึงได้ทำให้หลี่เสวี่ยสนใจเจ้ามากขนาดนี้" เจี้ยนหาวตอบกลับด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

หลี่เสวี่ยมองเจี้ยนหาวด้วยความไม่พอใจ เธอรู้สึกไม่สบายใจที่เห็นเจี้ยนหาวมากวนใจหลงเหยียน

"เจี้ยนหาว ข้าไม่คิดว่าเจ้าควรมาแสดงความอิจฉาเช่นนี้" หลี่เสวี่ยกล่าวด้วยเสียงที่เยือกเย็น

"ข้าเพียงแค่มาดูและท้าทาย หากเจ้ามีความสามารถจริง ก็มาสู้กันสิ" เจี้ยนหาวท้าทายหลงเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความยั่วยุ

หลงเหยียนรู้สึกถึงความกดดัน แต่เขาก็ยืนหยัดอย่างมั่นคง เขามองหลี่เสวี่ยแล้วกลับมามองเจี้ยนหาว

"ข้าไม่กลัวการท้าทายของเจ้า หากเจ้าต้องการสู้ ข้าก็พร้อม" หลงเหยียนตอบกลับด้วยความมั่นใจ

บรรยากาศในสวนที่เงียบสงบเปลี่ยนไปเป็นความตึงเครียด สายลมที่พัดผ่านทำให้ใบไม้สั่นไหว เสียงน้ำตกที่เคยผ่อนคลายกลับกลายเป็นเสียงที่เข้มข้น สายตาของทุกคนจ้องมองที่หลงเหยียนและเจี้ยนหาวที่เตรียมพร้อมจะต่อสู้

การท้าทายนี้ไม่เพียงแต่เป็นการทดสอบความสามารถของหลงเหยียน แต่ยังเป็นการพิสูจน์ความกล้าและความมุ่งมั่นของเขาที่จะยืนหยัดในนิกายหมอกมหาสมุทร ท่ามกลางความตึงเครียดและความท้าทาย หลงเหยียนต้องใช้ความสามารถทั้งหมดของเขาเพื่อพิสูจน์ตนเองและรักษาความสัมพันธ์กับหลี่เสวี่ย

สวนที่เงียบสงบของนิกายหมอกมหาสมุทรเต็มไปด้วยความตึงเครียด หลงเหยียนและเจี้ยนหาวยืนประจันหน้ากัน ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความตั้งใจที่จะพิสูจน์ตนเอง ขณะที่เพื่อนร่วมกลุ่มของเจี้ยนหาวยืนล้อมรอบด้วยท่าทีเยาะเย้ย หลี่เสวี่ยยืนอยู่ข้างหลงเหยียน สายตาของเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยและความกังวล

ลมที่เคยพัดเบาๆ ในสวนกลับหยุดนิ่ง ดอกไม้ที่เคยบานสะพรั่งเหมือนหยุดหายใจ ทุกอย่างในสวนดูเหมือนจะจับตาดูการเผชิญหน้านี้ น้ำตกเล็กๆ ที่เคยไหลรินเสียงเบากลับเงียบสงัด ราวกับรอคอยให้การต่อสู้เริ่มขึ้น

"ถ้าเจ้าพร้อมแล้ว ก็มาเถิด" เจี้ยนหาวกล่าวด้วยเสียงท้าทาย เขายิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ร่างกายของเขาเริ่มแผ่พลังวิญญาณที่ทรงพลังออกมา

หลงเหยียนไม่ตอบกลับด้วยคำพูด แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขายืนตรงและพร้อมจะรับมือกับทุกสิ่งที่เจี้ยนหาวจะนำเสนอ เจ้าขนเงินที่อยู่ข้างหลงเหยียนยืนด้วยความระมัดระวัง รู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ

เจี้ยนหาวพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง ราวกับพายุที่กวาดผ่าน หลงเหยียนหลบการโจมตีแรกได้อย่างเฉียดฉิว แต่เจี้ยนหาวไม่ให้โอกาสเขาพัก พุ่งเข้ามาโจมตีต่อเนื่องด้วยพลังวิญญาณที่แผ่พุ่งออกมาเป็นคลื่น

สวนที่เงียบสงบเปลี่ยนเป็นสนามรบชั่วพริบตา พลังวิญญาณที่ทั้งสองปล่อยออกมาทำให้ดอกไม้ในสวนพลิ้วไหวอย่างรุนแรง ต้นไม้ใหญ่ก็สะเทือนตามแรงการโจมตี ใบไม้ปลิวว่อนตามกระแสพลังที่ปะทะกัน

"ข้าจะไม่ให้เจ้าได้รับชัยชนะง่ายๆ" หลงเหยียนกล่าวในใจ เขาใช้วิชายุทธที่ฝึกฝนมาเพื่อตอบโต้การโจมตีของเจี้ยนหาว วิชาเกลียวคลื่นทะเลบ้าคลั่งที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงเริ่มแสดงผล เขาใช้พลังน้ำที่ทรงพลังเพื่อต่อกรกับเจี้ยนหาว

เจี้ยนหาวรู้สึกถึงพลังของหลงเหยียนที่เพิ่มขึ้น เขาเริ่มรุกหนักขึ้น พยายามทำให้หลงเหยียนเสียหลัก แต่หลงเหยียนยังคงยืนหยัดและตอบโต้ด้วยความสามารถที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เสียงการปะทะกันของพลังวิญญาณดังก้องกังวานในสวน หลี่เสวี่ยยืนดูด้วยความกังวล แต่เธอเชื่อมั่นในความสามารถของหลงเหยียน เจ้าขนเงินยืนอยู่ข้างๆ หลงเหยียน แผ่พลังปกป้องเจ้าของของมัน

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดและรุนแรง สวนที่เคยเงียบสงบกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณที่ทรงพลัง การเผชิญหน้านี้ไม่เพียงแต่เป็นการทดสอบความสามารถของหลงเหยียน แต่ยังเป็นการพิสูจน์ความมุ่งมั่นและความกล้าหาญของเขาในการยืนหยัดต่อหน้าความท้าทาย

หลงเหยียนรู้ว่าเขาต้องใช้ทุกสิ่งที่มีเพื่อเอาชนะเจี้ยนหาว และเขาพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตนเองและปกป้องความสัมพันธ์ที่มีค่ากับหลี่เสวี่ย

การปะทะกันของหลงเหยียนและเจี้ยนหาวยังคงดำเนินไปในสวนของนิกายหมอกมหาสมุทร บรรยากาศที่เคยสงบสุขกลายเป็นสมรภูมิที่เต็มไปด้วยพลังวิญญาณและการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เจ้าขนเงินยืนข้างหลงเหยียนพร้อมจะปกป้องเจ้านายของมัน หลี่เสวี่ยยืนดูด้วยความกังวล แต่ในใจเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวหลงเหยียน

เจี้ยนหาวพยายามโจมตีอย่างต่อเนื่อง แต่หลงเหยียนก็สามารถหลบหลีกและตอบโต้ได้อย่างชาญฉลาด เขารู้ว่าเขาต้องใช้วิชาที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนักเพื่อที่จะเอาชนะเจี้ยนหาวได้