จากเถ้าธุลีหวนคืนสู่บัลลังก์หงสา (จบ)

        อู๋เจาหรงตัวสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเพราะคำพูดนี้ นางเงยศีรษะมองเหยียนอู๋อวี้และเห็นเจตนาฆ่าแสนเยือกเย็นในดวงตาของนาง ความหนาวเย็นที่ส่งมาจากแววตาทำให้อู๋เจาหรงตัวสั่นอย่างรุนแรง ในที่สุดนางก็เปิดปากเอ่ย “เสียนอ๋อง” 

        เหยียนอู๋อวี้ได้ยินสองคำนี้แม้ไม่เข้าใจ ทว่านั่นก็เพียงพอแล้ว “เสียนอ๋อง?” 

        “ครั้งก่อนที่ข้ากลับบ้านไปเยี่ยมญาติ ข้าพบว่าบิดาข้ากับเสียนอ๋องเคยพบกันเป็นการส่วนตัว” อู๋เจาหรงรู้ว่าหากเปิดเผยความลับนี้ออกมาถือเป็นการต้องโทษประหาร ทว่าต่อให้ไม่พูดออกมา ตระกูลของพวกเขาก็อาจไม่มีชีวิตรอด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ มิสู้ฝากความหวังไว้สักครั้งดีกว่า! 

        เหยียนอู๋อวี้พยักหน้า “พี่หญิงยังมีอย่างอื่นอีกหรือไม่?” 

        “ยังมีอีก...…ข้ายังรู้ว่าพวกเขาติดต่อกันอย่างไร” อู๋เจาหรงจึงเล่าสิ่งที่ตนเองรู้ให้เหยียนอู๋อวี้ฟังรอบหนึ่ง 

        วันนี้นางได้ข้อมูลสำคัญมากมายทีเดียว 

        “พี่หญิงวางใจ ข้าจะส่งข่าวนี้ออกไปและจะพยายามปกป้องท่านอย่างสุดความสามารถ!” 

        อู๋เจาหรงมองนางเป็นความหวังหนึ่งเดียวในชีวิตนี้ “ได้หรือ…” 

        เหยียนอู๋อวี้ตบบ่านางพลางลุกขึ้นเดินไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว น้ำเสียงเจ็บปวดใจของอู๋เจาหรงดังขึ้นมาจากด้านหลัง “ปีนี้ข้ายังอายุไม่ถึงยี่สิบ เป็นช่วงเวลารุ่งโรจน์ ข้าเคยมีความฝันในใจว่าอยากเคียงคู่กับผู้เป็นรักแท้ แต่...…โชคชะตาไม่เข้าข้างข้า...…ข้าไม่ยินยอม ข้าไม่ยินยอมตายไปเช่นนี้” 

        หลังเหยียนอู๋อวี้ออกจากตำหนักบรรทมของอู๋เจาหรง เส้นทางลับที่คดเคี้ยว เสียงของนางสะท้อนและกระจายอยู่เหนือท้องฟ้าเรือนหลิวชุ่ยอยู่เป็นเวลานาน ทว่านอกจากองครักษ์เฝ้าประตูแล้วก็ไม่มีผู้ใดได้ยิน ต่อให้คนได้ยินก็ไม่มีความคิดเห็นใดๆ 

        นางยังไม่พ้นยี่สิบ กระนั้นที่นี่กลับมีผู้คนที่ยังไม่พ้นสิบห้า ไม่พ้นสิบปีก็หายตัวไป เมื่อเดินเข้ามาในประตูตำหนักแล้วโชคชะตาย่อมอยู่ในกำมือของเบื้องบนแล้ว ในวังหลวงมีสตรีมากมายประดุจดอกไม้เหี่ยวเฉาในสวนวังหลวงที่ร่วงหล่นบนพื้น บ้างก็ถูกถืออย่างระวัง บ้างก็ถูกเหยียบย่ำใต้ฝ่าเท้าจนกลายเป็นโคลนตม มันก็แค่โชคชะตากระมัง? 

        เหยียนอู๋อวี้คิดว่าเหตุใดอวิ๋นอู๋เหยียนจึงยอมตายไปเช่นนั้น ตายอยู่ในมือของคนที่นางคิดปกป้องอยู่ตลอดเวลา และยังทำให้ทั้งครอบครัวต้องเกี่ยวพันไปด้วย นางเองก็ไม่ยินยอมเช่นกัน! 

        …… 

        หลังออกมาจากเส้นทางลับแล้วซวงสี่จึงเดินมาสวมอาภรณ์ให้เหยียนอู๋อวี้ทันที ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “นายหญิง ของถูกเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วเพคะ” 

        เหยียนอู๋อวี้พยักหน้าพลางดูตะกร้าในมือซวงสี่ จากนั้นนางจึงตรงไปยังตำหนักบรรทมของซ่งอี้เฉิน ไม่คาดคิดว่าเว่ยหรูไห่จะขวางทางอยู่ที่ประตูทางเข้า 

        เว่ยหรูไห่มีท่าทีนอบน้อม ทว่ากลับมีทัศนคติที่ชัดเจนยิ่ง “ไทเฮาทรงมีรับสั่งไว้ว่ารอให้ฝ่าบาทหายประชวรก่อนจึงจะเข้าเฝ้าได้พ่ะย่ะค่ะ พระสนมโปรดอภัยด้วย” 

        เหยียนอู๋อวี้พยักหน้าอย่างสุภาพพลางกล่าวว่า “รบกวนเว่ยกงกงแล้ว เราเก็บของพวกนี้มาจากสวนในวังหลวง ครึ่งเดือนก่อนคิดอยากเด็ดถวายฝ่าบาท น่าเสียดายที่พี่หญิงซูเฟยเอาไปให้อู๋เจาหรงเสียก่อน กว่าจะรอให้ดอกไม้บานได้อีกครั้งมิใช่เรื่องง่ายเลย เมื่อดอกบานจึงเก็บมาทันที ตอนนี้ใกล้เข้าฤดูร้อน ดอกไม้บานต้องรีบเก็บ หากพลาดช่วงออกดอกก็ไม่รู้ว่ามันจะบานอีกเมื่อใด และเป็นเช่นนี้เพราะไม่เหมือนดอกไม้ของพี่หญิงซูเฟยที่เต็มไปด้วยหนอน ดอกนี้สะอาดสะอ้าน ไม่ระคายตาฝ่าบาท รบกวนกงกงช่วยเอาไปให้ฝ่าบาทด้วย” 

        เว่ยหรูไห่รีบรับตะกร้ามาและรู้สึกได้ว่าแขนหนักอึ้ง เขาสัมผัสสิ่งของสีเหลืองมีน้ำหนัก รอยยิ้มบนใบหน้าดูมีความจริงใจมากยิ่งขึ้น ก่อนจะเอ่ยว่า “การช่วยเหลือนายท่านทั้งหลายเป็นหน้าที่ที่บ่าวพึงกระทำ ฉายเหรินกล่าวเกินไปแล้ว ฝ่าบาทรับรู้น้ำใจของฉายเหรินแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” 

        เหยียนอู๋อวี้แย้มยิ้มก่อนหมุนกายเดินจากไป 

        เว่ยหรูไห่มอบตะกร้าเบื้องหน้าซ่งอี้เฉินและถ่ายทอดคำพูดของเหยียนอู๋อวี้รอบหนึ่ง จากนั้นจึงถอยออกไปด้วยท่าทีนอบน้อม  

        ซ่งอี้เฉินมองตะกร้าดอกไม้สดพร้อมหยิบดอกโบตั๋นมาหนึ่งดอก เขามองกลีบดอกไม้พลางขบคิดถึงคำพูดที่เว่ยหรูไห่ถ่ายทอดมาให้ฟังอย่างละเอียด ทันใดนั้นสีหน้าเขาพลันอึมครึม 

        เขากับอู๋เจาหรงต่างถูกพิษ เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ตนเองไปเรือนหลิวชุ่ยครั้งแรกก็พบว่าเป็นครึ่งเดือนก่อนพอดี 

        ซูเฟยมอบดอกไม้ดอกหนึ่งให้อู๋เจาหรง ทั้งบนดอกไม้ยังมีหนอนตัวเล็กอยู่หนึ่งตัว 

        ฮวารั่วซี เผ่าเป่ยอู ไม่รู้จักพิษดอกท้อ? 

        ซ่งอี้เฉินหัวเราะเสียงเย็นชาพลางตรัสว่า “เหยียนฉายเหรินช่างคิดจริงๆ” 

        เว่ยหรูไห่ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ๆ ซ่งอี้เฉินถึงได้เผยสีหน้าเช่นนี้ เขาจึงรู้สึกร้อนใจยิ่งนักเพราะกลัวว่าตนเองจะมีส่วนเกี่ยวข้อง ไม่คาดคิดว่าซ่งอี้เฉินจะเปิดปากเอ่ยว่า “เอาดอกไม้ทั้งหมดในตะกร้าไปปัก” 

        เว่ยหรูไห่รีบพยักหน้า จิตใจผ่อนคลายลงเล็กน้อย จากนั้นจึงเห็นว่าซ่งอี้เฉินหยิบที่ใส่พู่กันหยกบนโต๊ะขึ้นมาเทพู่กันด้านในออกแล้วโยนให้หลี่ว์เหลียงฝู่ที่อยู่ด้านข้างพลางตรัสว่า “ส่งไปที่ตำหนักเฟิ่งชัยเป็นรางวัลตอบแทนให้ฉายเหริน” 

        หลี่ว์เหลียงฝู่รีบตอบรับพลางถือที่ใส่พู่กันรีบเดินออกไปทันที 

        เมื่อมองเงาร่างเว่ยหรูไห่ที่กำลังปักดอกไม้ มุมปากของซ่งอี้เฉินพลันเผยรอยยิ้มออกมา 

        เหยียนฉายเหรินส่งตะกร้าดอกไม้มา อีกทั้งยังพูดคำพูดนี้ได้ในเวลาที่เหมาะเจาะเสียจริง 

        นางรู้บางสิ่งจึงตั้งใจบอกเขา จงใจใส่ความซูเฟย? 

        ไม่ถูกต้อง เหยียนอู๋อวี้เป็นเพียงบุตรสาวเจ้าเมือง ฮวารั่วซีเข้าตำหนักมาตอนแรกในนามน้องสาวบุญธรรมของอวิ๋นอู๋เหยียน ด้วยความที่กลัวการต่อต้านจากขุนนางในราชสำนักจึงมิได้เปิดเผยตัวตนนางที่เป็นทายาทของเผ่าเป่ยอู เหยียนอู๋อวี้ไม่น่าจะรู้ข้อมูลนี้ 

        หากไม่ใช่จุดนี้…... เช่นนั้น...…เหยียนอู๋อวี้คงสังเกตเห็นบางสิ่ง? จึงแอบบอกใบ้เขา? 

        เมื่อนึกถึงเหยียนอู๋อวี้ที่รักทรัพย์สินเงินทองดั่งชีวิต มีท่าทางยิ่งยโสโอหังและชอบพูดจาเหลวไหล ซ่งอี้เฉินก็อดที่จะเชื่อมโยงนางเข้ากับสตรีจอมวางแผนนางนั้นไม่ได้ 

        เพียงแต่เขาก็ไม่คิดเช่นกันว่าสิ่งนี้จะถูกต้อง สตรีในตำหนักหลังผู้ใดบ้างที่ไม่น่าสงสาร พวกนางน่ารักไร้เดียงสา ทว่าภายในแบกสิ่งใดไว้อยู่ผู้ใดเล่าจะรู้แน่ชัด  

        เหมือนกับฮวารั่วซี ตอนแรกคะนึงหาอยู่ตลอดเวลา ต่อมาจึงมองเป็นสมบัติล้ำค่า เขารู้สึกว่านางเป็นเพียงสตรีตระกูลอื่นอยู่เสมอ ไม่มีทางเหมือนอวิ๋นอู๋เหยียนที่ชวนให้รู้สึกคาดเดาใจยาก เขาชอบความไร้เดียงสาและความเรียบง่ายของฮวารั่วซี ทั้งยังชอบพรสวรรค์ด้านจิตรกรรมของนาง 

        กระนั้นเมื่อเข้าวังหลวงมาแล้ว ท้ายที่สุดก็ยังเป็น...… 

        สรรพสิ่งเหมือนเดิม ทว่าคนได้เปลี่ยนไปแล้ว! 

        ……

        เหยียนอู๋อวี้กลับมาถึงตำหนักเฟิ่งชัย หลี่ว์เหลียงฝู่นำที่ใส่พู่กันมามอบให้ เมื่อมองที่ใส่พู่กันเปื้อนรอยหมึกนางก็รู้สึกอารมณ์ดีอย่างยิ่ง 

        ตะกร้าดอกไม้ถูกถ่ายทอดไปพร้อมกับเรื่องในสวนวังหลวงที่เซียวเป่าหลินป่าวประกาศไปในวันนั้น แม้นางไม่เห็นด้วยตาตนเอง ทว่าซ่งอี้เฉินก็มิได้ไปตรวจสอบ  

        สิ่งสำคัญที่สุดคือนางได้ทิ้งเงามืดไว้ในใจซ่งอี้เฉินอีกครั้งแล้ว 

        เผ่าเป่ยอู พิษดอกท้อ ซ่งอี้เฉินควรจะคาดเดาบางอย่างได้บ้าง 

        อย่างเช่นพิษที่ฮวารั่วซีวาง? อย่างเช่นเหตุใดฮวารั่วซีจึงวางยาพิษ? 

        ฮวารั่วซีกระทำเอง? หรือว่าไทเฮาเป็นผู้บงการ? 

        การกระทำที่ตามมาทั้งหมดนี้ทำให้ซ่งอี้เฉินคาดเดาได้มากกว่าเดิมแน่นอน เขาจะยังไม่มาซักถามนาง เขาเพียงแค่สงสัยในตัวฮวารั่วซีลึกซึ้งยิ่งขึ้นจากการกระทำเหล่านี้เท่านั้น 

        ทว่าผู้ที่เขาต้องการปกป้องสุดหัวใจก็คือฮวารั่วซี ซ่งอี้เฉินถึงขั้นเอาเหยียนอู๋อวี้มาเป็นเป้าธนูแทน ก็เหมือนกับที่อวิ๋นอู๋เหยียนปกป้องเขาในปีนั้น มันเป็นความรู้สึกแบบเดียวกัน 

        ไม่รู้ว่าซ่งอี้เฉินจะคิดอย่างไรหากค้นพบว่าคนที่ตนเองรักและทะนุถนอมด้วยชีวิต สุดท้ายแล้วกลับวางพิษเขาและใช้เขาเพื่อโค่นอำนาจไทเฮา  

        เกรงว่าเขาคงเจ็บปวดรวดร้าวจนอยากสิ้นใจตายไปให้รู้แล้วรู้รอดเหมือนอวิ๋นอู๋เหยียนในปีนั้นกระมัง! 

        เหยียนอู๋อวี้ยกยิ้มเย็นชา แม้ไม่เทียบเท่าการเอาชีวิต ทว่าการที่ถูกคนที่รักอย่างสุดซึ้งทำร้าย ซ่งอี้เฉินก็คงเจ็บปวดใจมากกระมัง! 

        เมื่อป้าโฉ่วได้ยินคำพูดของซวงสี่พลันตกใจ หลังจากส่งทุกคนหมดแล้วนางจึงเอ่ยถามทันที “นายหญิง เหตุใดบุ่มบ่ามเพียงนี้เจ้าคะ หากฝ่าบาทสงสัยนายหญิงขึ้นมาจะทำอย่างไรเจ้าคะ!”