ตอนที่8เ้ามือค้อน
แต่ตลอดทางที่ผ่านมาเขาเดินทางราบรื่นมาตลอดส่วนเ้างูั์ตัวนั้นมันจ้องตากับอลันอยู่สักพักและมันก็เลื้อยเข้าป่าไปเป็เพียงเื่น่าใแต่ไร้อันตรายเท่านั้น
เสียงหนักๆ ดังแว่วมา อลันเริ่มย่อตัวลงและค่อย ๆ เดินย่องเข้าหาเสียงนั้นจนภาพปรากฏในสายตาของอลัน
เป็ชายหนุ่มสูงใหญ่ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อปูดนู่นดูท่าจะแก่กว่าอลันไม่มากนักเขากำลังเหวี่ยงค้อนด้ามยาวหวดใส่บางสิ่งที่ดูเหมือนก้อนหินก้อนใหญ่ลักษณะค่อนข้างเป็ทรงกลม
มันสูงประมาณสามเมตรไม่มีหัว แต่ตา จมูกปาก ของมันอยู่ที่ลำตัวกลมๆ ของมัน และข้างลำตัวก็มีแขนขางอกออกมา
มันถูกนักรบในอาณาจักรตั้งชื่อให้ว่าโกเลมหิน เป็สัตว์ร้ายโบราณชนิดหนึ่งดูคล้ายเต่า แต่ทั้งตัวของมันเป็ก้อนหินทั้งหมดมันเป็สัตว์ที่กินเนื้อและดูเหมือนมันชอบกินเนืุ้์เป็ที่สุด
โกเลมหินหดแขนขาของมันเข้าไปในลำตัวเหมือนเต่าและพุ่งเข้าใส่เ้ามือค้อนเหมือนลูกอุกาบาดเ้ามือค้อนยกด้ามค้อนขึ้นมาป้องกันแต่ด้วยความรุนแรงของการพุ่งชนทำให้เ้ามือค้อนปลิวไปกระแทกกับโขดหิน
เ้ามือค้อนยังคงไม่ยอมแพ้เขาลุกขึ้นยืน และพุ่งเข้าใส่โกเลมหินทันทีไม่สนสภาพคลุกฝุ่นของเขาเมื่อครู่
ส่วนเ้าก้อนหินก็ยังคงใช้ท่าเดิมหดแขนขาและพุ่งเป็อุกกาบาตไปทางเ้ามือค้อน
ในขณะที่ทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงสามเมตรเ้ามือค้อนหยุดวิ่งและง้างค้อนของเขาตั้งท่ารอจังหวะเหมือนเขาพยายามเล็งจุดที่เข้าคิดว่าเป็จุดอ่อนของมัน
ระยะหดเข้ามาในเสี้ยวพริบตาตูมมมม เสียงหนัก ๆ ดังสนั่นทั้งสองปะทะกัน แข็งชนแข็งแรงชนแรง ค้อนของเขาปะทะเข้ากับเ้าก้อนหินั์เต็มๆ
อลันเห็นละอองโลหิตะเิออกมาั้แ่ฝามือ จนไปถึงหัวไหล่ของเ้ามือค้อนแม้แต่ดวงตาและมุมปากของเขาก็มีเืไหลออกมา
ดูเหมือนว่ากล้ามเนื้อของเค้าปริออกจากแรงปะทะแต่ที่น่าทึ่งคือเขายังสามารถถือค้อนได้โดยไม่หลุดมือทั้ง ๆที่สภาพของสองแขนเขาย่ำแย่ขนาดนั้น
ทั้งคู่อยู่ในท่าประสานงากันสักพักก่อนที่โกเลมหินคลายตัวของมันออกมาจากร่างก้อนกลมแขนขาของมัน ค่อย ๆห้อยตกลงมามีของเหลวสีเขียวซึมออกมาจากร่างกายของมันตรงบริเวณที่หน้าค้อนััอยู่ส่วนที่ค้อนตีโดนเต็ม ๆนั้นคงเป็รูหูของเ้าโกเลมหิน
“ทำยังไงดีเนี้ยไอ้ตัวนี้มันไม่มีหัวซะด้วยซิงั้นข้าจะลากมันไปทั้งตัวนี่ละหึหึ” เ้ามือค้อนบ่นออกมาแต่เป็เสียงบ่นที่ดังเหมือนฆ้องปากแตก
อลันนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมเขากำลังคิดว่าถ้าเขาเจอคู่ต่อสู้เป็เ้าโกเลมหินเขาจะเอาชนะมันได้ยังไงเขาไม่สามารถใช้วิธีแข็งชนแข็งแบบนั้นได้เกรงว่าคนที่ใช้วิธีแบบนั้นได้ต้องมีเรี่ยวแรงไม่เป็รองเ้าสัตว์ร้ายโบราณเท่าไหร่ซึ่งเ้ามือค้อนคงเป็หนึ่งในนั้น
อูววววววเสียงร้องประหลาดดังมาทางข้างหลังเ้ามือค้อนอลันสะดุ้งออกมาจากพะวังการครุ่นคิด
เขาเหลือบไปเห็นมีโกเลมหินอีกตัวกำลังคำราม ด้วยความโกรธแค้นและตั้งท่าจะพุ่งใส่เ้ามือค้อน
เ้ามือค้อนสะดุ้งโหยงโกเลมหินอีกตัวที่กำลังคำรามตัวใหญ่กว่าเ้าตัวที่มือค้อนเพิ่งล้มได้ซะอีก
เ้ามือค้อนตั้งสติได้เตรียมตั้งท่าสู้ต่อ“เ้าอยากโดนอีกตัวหรือเข้ามาเลย ใครกลัวเ้ากัน”เ้ามือค้อนพูดคำพูดห้าวหาญออกมา
ขนาดตัวของเ้าโกเลมหินตัวนี้น่าจะสูงเกินสามเมตร
อลันรู้สึกนับถือเ้ามือค้อนขนาดสภาพตัวเขาเละเทะั้แ่มือถึงหัวไหล่มีเือาบขนาดนั้นยังสู้ไม่ถอยไหนจะคำพูดห้าวหาญที่แสดงว่าเขาเป็ยอดนักรบนั่นอีกละพออลันได้ยินยิ่งรู้สึกชื่นชมในความกล้าหาญ
ในขณะที่อลันกำลังคิดชื่นชมเ้ามือค้อนอยู่ในใจอลันก็ต้องตกตะลึงงันเป็การใหญ่
เพราะเ้ามือค้อนเวรดันวิ่งหนีหนำซ้ำยังวิ่งมาทางพุ่มไม้ที่อลันซ่อนตัวอยู่อีกด้วย
เ้ามือค้อนวิ่งนำเ้าโกเลมหินกลิ้งตามกำลังพุ่งมาทางอลันด้วยความรวดเร็ว“เวรเอ๊ย”อลันสะบดในใจ
เ้ามือค้อนเหลือบไปเห็นอลันที่ซ่อนตัวอยู่และะโเสียงดัง “ลูกพี่ช่วยข้าด้วยข้าฆ่าโกเลมหินตามที่ท่านสั่งแล้ว”
อลันได้ยินแทบสำลักน้ำลายตัวเองเขาจึงะโกลับไปบ้าง
“แหม่ลูกพี่ใหญ่ท่านให้ข้าดูต้นทางอยู่ไม่ใช่หรอท่านเห็นโกเลมหินตัวนั้นท่านก็พุ่งไปฆ่ามันเลยนี่”
ทั้งสองคนสบตากันชิ้งงงงเหมือนมีประกายคมมีดเชือดเฉือนกันลอยอยู่กลางอากาศ
“เ้านี่มันร้าย”พวกเขาทั้งคู่คิดเหมือนกัน
แต่ทั้งคู่ไม่ได้พิจารณาเลยว่าสัตว์ร้ายโบราณพวกนั้นฟังภาษามนุษย์ออกหรือไม่
ชั่วประกายไฟแลบอลันคิดถึงข้อนี้ขึ้นมาได้ก่อนจึงรู้สึกว่าตัวเองโง่ตามเ้ามือค้อนไปด้วยซะอย่างไรไม่ทราบอลันจึงฉากหลบเ้ามือค้อนและโกเลมหินออกมาด้านข้างอย่างว่องไว
โกลมหินไม่สนใจอลันโดยสิ้นเชิงยังคงกลิ้งใส่เ้ามือค้อนอย่างรวดเร็ว เ้ามือค้อนไม่ทางเลือกได้แต่วิ่งหนีไปข้างหน้าจนเลยผ่านอลันไป
ในตอนที่เลยผ่านอลันมาได้สักพักเ้ามือค้อนแอบหันไปมองอลันและเ้ามือค้อนก็ได้แต่กัดฟันกรอดเพราะเขาเห็นอลันกำลังยิ้มไร้เดียงสาและโบกมือหยอย ๆมาให้เขา
อลันเหลือบไปมองศพโกเลมหินตัวแรกและเดินผ่านมาทันทีโดยไม่หันไปมองมันอีกเขาท่องในใจ “เป็ขโมยต้องโดนแม่ตีเป็ขโมยต้องโดนแม่ตี”
อลันเลือกจะไปทิศทางตรงข้ามกับเ้ามือค้อนเขาเดินออกมาจากจุดเกิดเหตุไกลขึ้นเรื่อยๆ
อลันเดินจนมาถึงลำธารสายหนึ่งในป่าลึก “จิลจะเป็อย่างไรบ้างนะไม่พบนางเลย สงสัยนางจะไปคนละทางกับข้า”อลันคิดในใจแล้วจึงวักน้ำในลำธารขึ้นมาดื่ม
ความรู้สึกประหลาดเหมือนโดนใครจดจ้องอยู่ทำให้อลันตื่นตัวอยู่ตลอดั้แ่เหตุการณ์ที่เจอเ้ามือค้อนเขาก็รู้สึกว่ามีใครมองเขาอยู่ตลอดเวลา
หลังจากดื่มน้ำเขาก็เดินเรียบลำธารมาเรื่อยๆ เพราะคิดว่าสิ่งมีชีวิตต่างๆ้าน้ำ สัตว์ร้ายโบราณก็เช่นกัน
อลันเดินมาจนพบถ้ำธรรมชาติแห่งหนึ่งเขาจึงเดินเข้าไปเพื่อที่จะนั่งพักสักครู่
แต่ก้นยังไม่ทันหย่อนลงพื้นถ้ำดีเขาก็ต้องม้วนตัวกลิ้งหลบอย่างฉุกละหุกวัตถุมีคมเฉียดหัวอลันไปแค่เพียงเสี้ยวเดียว