กลิ่นน้ำหอมผู้ชายยังคงอวลอยู่ในอากาศ
...แต่ไม่ใช่ของอี้เฉิง
เป็กลิ่นของเว่ยเฉิน ที่ยังหลงเหลืออยู่จากเมื่อคืน
เธอนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่พูด ไม่คิด
มีเพียงสายตาที่ทอดมองไปยังกล่องไม้เล็กๆ บนโต๊ะข้างเตียง กล่องเดิมที่วางอยู่ตรงนั้นั้แ่คืนนั้น... และยังไม่มีใครกล้าแตะต้อง
ในหัวเธอเต็มไปด้วยความสับสน
เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกโล่งใจ
แค่... เหมือนบางอย่างในใจหายไป และไม่มีวันได้มันกลับคืนมาอีก
ณ ห้องประชุมใหญ่ของลี่ฮวา กรุ๊ป เว่ยเฉินยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ในท่าทีมั่นใจเต็มเปี่ยม
“ถึงเวลานำ DNA ใหม่เข้าสู่บริษัทลี่ฮวา กรุ๊ปของเรา!”
เสียงของเขาดังก้อง พร้อมรอยยิ้มเหยียดที่สื่อถึงความเหนือกว่า
“ต่อจากนี้ ไม่มีใครต้องฟังความเห็นจากคนที่ไม่เข้าใจตลาดอีกแล้ว” เขาเหน็บแนมเสียงดัง ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ จากทีมงานที่เขานำเข้ามาใหม่
ลี่ฮวานั่งอยู่หัวโต๊ะ รอยยิ้มของเธอดูฝืดเฝื่อน
เธอไม่พูดอะไร... ไม่แม้แต่จะแย้งคำพูดที่กระทบถึงอี้เฉิง
เพราะเธอรู้ดีว่า… ตอนนี้ ทั้งห้องประชุมนี้ รวมถึงบริษัทนี้ ได้เปลี่ยนไปแล้ว
และเธอ... ก็อาจเป็คนที่เริ่มต้นทุกอย่างนั้นด้วยมือของตัวเอง
หลังประชุม เว่ยเฉินเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางเป็กันเอง
“เธอดูเหนื่อยนะ” เขาว่า มือแตะเส้นผมเธอเบาๆ
“ก็แค่นอนไม่พอ” เธอพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเบี่ยงหน้าออกอย่างสุภาพ
“อย่าลืมนะลี่ฮวา ตอนนี้ฉันอยู่ข้างเธอ ไม่มีใครมาฉุดรั้งเธอไว้อีกแล้ว”
เธอยิ้มจางๆ ตอบกลับไป
แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่า
เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่า… อิสระที่ได้มา ต้องแลกด้วยการเป็ "เงาของใครอีกคน" เช่นนี้
ในห้องทำงานส่วนตัว
เอกสารโครงการที่เคยเขียนร่วมกับอี้เฉิงยังวางอยู่บนนั้น
ลายมือของเขา — ลวกๆ แต่เต็มไปด้วยชีวิต — ยังคงอยู่บนกระดาษ
บางประโยคยังทำให้เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างไม่ตั้งใจ
“ข้อ 4: ห้ามประชุมเกิน 2 ชั่วโมง มิฉะนั้นคนร่วมประชุมจะหลับ”
เธอแตะปลายนิ้วลงบนข้อความนั้นแ่เบา...
ครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ ที่เธอปล่อยให้ความทรงจำไหลย้อนกลับมา โดยไม่ห้ามตัวเอง
เวลาผ่านไปอีกหลายวัน เว่ยเฉินเริ่มเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
เขาควบคุมโครงการใหม่ทั้งหมด ไล่ทีมเดิมออกทีละคน
ผู้คนที่เคยร่วมสร้างลี่ฮวา กรุ๊ปกับเธอ ค่อยๆ หายไปจากระบบ
บางคนลาออกเงียบๆ บางคนโดนโยกย้ายอย่างไม่มีเหตุผล
จนกระทั่งเสียงกระซิบของพนักงานดังขึ้นเบาๆ ในมุมหนึ่งของออฟฟิศ
“นี่ไม่ใช่ลี่ฮวา กรุ๊ปที่เรารู้จักแล้ว…”
คืนนั้น ลี่ฮวาถูกเชิญให้ควงเว่ยเฉินเข้าสู่งานเลี้ยงในฐานะ “คู่บริหาร”
นักข่าวรุมถ่ายภาพ พาดหัวข่าวเริ่มเปลี่ยนทิศทาง
มีคนถามถึงความสัมพันธ์ของเธอกับอี้เฉิง เธอตอบด้วยรอยยิ้มเดิม
“เื่ภายในบริษัท ฉันขอไม่ให้ความเห็นค่ะ”
แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้น... หัวใจของเธอกำลังสั่นไหว
เธอรู้ดีว่า... เธอกำลังหลอกตัวเอง
และในขณะที่ผู้คนรอบข้างยิ้มแย้ม ชื่นชมภาพลักษณ์ใหม่ของบริษัท
ในมุมเงาอันเงียบสงบของงานเลี้ยง
ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนมองอยู่เงียบๆ
เหยียน อี้เฉิง...
เขาไม่ได้แต่งตัวหรู ไม่ได้เข้าหาใคร
เขาแค่มองผู้หญิงที่เขารัก เดินจับมือกับผู้ชายอีกคน
ท่ามกลางแสงแฟลชและเสียงหัวเราะ
ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยอยู่ที่นั่น
และเขา...
ก็เดินจากไปก่อนใคร — เหมือนทุกครั้ง
3K
