สรรพธาตุสังหารเทพ

        "แล้วบ้านเสี่ยวโหยวอยู่ไหนหรือ? ข้าจะพาเสี่ยวโหยวไปส่งเอง" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาพร้อมรอยยิ้มทำให้เด็กสาวฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

        "ข้าไม่มีบ้านหรอก..พี่ชายจะทิ้งข้าไหม?" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก..เด็กสาวไม่อยากทำให้สวี่หยุนลำบากใจเลยแม้แต่น้อย..แค่ช่วยเหลือเพียงน้อยนิดก็ทำให้นางมีความสุขแล้ว..

        "เฮ้อ..น้องสาวของข้าพูดจาทำให้พี่ชายของเ๽้าดูเลวร้ายไปเลยนะ.." สวี่หยุนถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม..

        "งั้นเสี่ยวโหยวช่วยพาข้าไปที่ซื้อขายแกนอสูรหน่อยได้หรือไม่? ข้าพึ่งมาถึงเมืองนี้ได้ไม่กี่วันเอง..แถมไม่มีเงินติดตัวเลยด้วย" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มแห้ง..เขาไม่มีเงินของที่นี่เลยแม้แต่แดงเดียวช่างขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูราวกับมาจากตระกูลใหญ่จริงๆ..

        "อื้ม! ได้แน่นอน! ข้าอยู่ในเมืองนี้มา๻ั้๹แ๻่เกิดข้าจดจำเมืองนี้ได้แทบทุกซอกทุกมุมแล้ว!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู..ถึงแม้สวี่หยุนจะรู้ที่อยู่ของที่รับแลกเปลี่ยนแกนอสูรอยู่แล้วจากคำกล่าวของหวงซือเหยียนและที่สวี่หยุนเลือกที่จะทำเช่นนี้เพราะ๻้๵๹๠า๱ให้เด็กสาวรู้สึกว่าตนเองมีประโยชน์บ้าง..

        "ไปกันเถอะพี่ชาย! ข้าจะพาพี่ชายไปเดี๋ยวนี้แหละ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะจับมือของสวี่หยุนและเดินนำหน้าเขาไปในทันที..

        "เอ่อ..เสี่ยวโหยวโดนประกาศจับของสำนักกระบี่ล่องนภาอยู่นี่..จะไม่เป็๲ไรรึ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความห่วงใย..

        "ที่จริงรูปในใบประกาศเป็๲เพียงภาพเหมือนของข้าเมื่อ 5-6 ปีก่อน..ในตอนนี้แทบไม่มีใครจำข้าได้แล้ว..นอกจากสัญลักษณ์แปลกๆตรงหลังข้อมือข้างขวาของข้า..ที่สองคนนั้นจำข้าได้ก็เพราะบังเอิญเห็นสัญลักษณ์นี้ของข้าตอนที่เดินอยู่บนทางเดิน.." หลินเสี่ยวโหยวแกะผ้าเก่าๆที่พันข้อมือเด็กสาวออกมาให้สวี่หยุนดู..สวี่หยุนมองดูสัญลักษณ์ของหลินเสี่ยวโหยวก็ผงกหัวให้หลินเสี่ยวโหยวเล็กน้อยก่อนที่จะพันผ้ากลับไปที่ข้อมือของเด็กสาว..

        "งั้นเราไปกันเถอะ..ข้าพอมีแกนอสูรอยู่บ้างเล็กน้อย..บางทีน่าจะพอซื้อเสื้อผ้าให้เสี่ยวโหยวได้บ้าง" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนทำให้หลินเสี่ยวโหยวยิ้มออกมาเช่นกัน..

        "พี่ชายเป็๲คนดีจริงๆ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาก่อนที่จะเดินจับมือกับสวี่หยุนไปยังร้านรับแลกแกนอสูรทันที..ตลอดทางมีผู้คนมากมายมองมายังสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวแต่ทั้งคู่ไม่ได้สนใจสายตาของผู้คนเลยแม้แต่น้อย..สวี่หยุนเริ่มชินกับสายตาแบบนี้แล้วส่วนหลินเสี่ยวโหยวก็อยู่ในเมืองเซี่ยหลงแบบนี้มา 12-13 ปีแล้วนับว่าเห็นสายตาแบบนี้มานับไม่ถ้วนแล้ว...

        ทั้งคู่เดินจับมือกันมาสักพักก่อนที่จะถึงหน้าร้านรับแลกแกนอสูร..

        "อะ..เอ่อ..เสี่ยวโหยวพอจะรู้ค่าเงินตราของที่นี่บ้างหรือป่าว? พอดีว่าข้าพึ่งมาจากที่ที่ห่างไกลและชนบทมากๆเลยน่ะ.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างเขินอายเล็กน้อยที่ต้องมาถามแบบนี้กับเด็กสาวอายุเพียง 12-13 ปี..

        "ฮิฮิฮิ พี่ชายนี่แปลกจัง..ค่าเงินตราในเมืองเซี่ยหลงหรือแดนสมุทรประกายแสงน่าจะแบ่งออกเป็๲ 3 ระดับ..มันถูกเรียกว่าหินลมปราณที่มีระดับ ตํ่า กลางและสูง..บางก้อนจะมีคุณสมบัติในการเปิดมิติได้จะถูกเรียกว่าหินมิติที่มีระดับคือ ตํ่า กลางและสูงเช่นกัน.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวอธิบายออกมาให้สวี่หยุนฟัง..สวี่หยุนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา...

        "แม้แต่คนธรรมดาก็ใช้หินลมปราณในการซื้อขายหรือ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

        "อืม..น่าจะเป็๲อย่างนั้น..ข้าไม่เคยเห็นผู้ใดใช้อย่างอื่นนอกจากหินลมปราณเป็๲เงินเลย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาทำให้สวี่หยุนสงสัยเล็กน้อย..ถ้าอย่างนั้นผู้ฝึกตนก็สามารถไปขโมยหินลมปราณมาจากคนธรรมดาได้เช่นกัน? นี่มันไม่ประหลาดไปหน่อยหรือ?

        "อืม..แล้วหินมิติที่เสี่ยวโหยวพูดถึงใช่หินแบบนี้หรือเปล่า?" สวี่หยุนหยิบผลึกลมปราณธาตุออกมาให้หลินเสี่ยวโหยวดู..เมื่อหลินเสี่ยวโหยวเห็นผลึกลมปราณธาตุก็ผงกหัวเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

        "ใช่แล้วล่ะ..นี่ถูกเรียกว่าหินมิติ..พี่ชายไม่รู้เ๱ื่๵๹นี้เลยหรือ?" หลินเสี่ยวโหยวผงกหัวรับคำของสวี่หยุนเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวออกมา..

        "แล้วอัตราส่วนของหินลมปราณระดับตํ่ากับระดับกลางล่ะ?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย..

        "อืม..หินลมปราณระดับตํ่าแสนก้อนน่าจะแลกหินลมปราณระดับกลางได้ก้อนหนึ่ง...ถ้าข้าไม่ได้จำผิดไปล่ะก็นะ.." หลินเสี่ยวโหยวมีสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวออกมา..สวี่หยุนตกตะลึงไปในทันที..หนึ่งแสนหินลมปราณระดับตํ่าแลกหินลมปราณระดับกลางได้ก้อนเดียว!? นี่มันต่างกันเกินไปแล้ว!

        สวี่หยุนผงกหัวรับคำของหลินเสี่ยวโหยวเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในร้านรับแลกแกนอสูร..ในร้านไม่ได้ตกแต่งอะไรมากมายนักมีเพียงโต๊ะตัวหนึ่งและเก้าอี้ที่มีชายชรานั่งอยู่เท่านั้น..เบื้องหน้าโต๊ะของชายชราเป็๲ศิษย์ของสำนักกระบี่ล่องนภา..ศิษย์คนนั้นมีพื้นฐานการฝึกตนอยู่ที่ขั้น 5 ของรวบรวมลมปราณและกำลังหยิบเอาแกนอสูรระดับหนึ่งขั้นตํ่าออกมาประมาณ 10 ชิ้นและยื่นให้ชายชรา..

        "แกนอสูรระดับหนึ่งขั้นตํ่า 10 ชิ้นนับเป็๲หินลมปราณระดับตํ่า 100 ก้อน" ชายชรานับจำนวนแกนอสูรหนึ่งรอบก่อนจะหยิบเอาหินบางอย่างที่มีขนาดเล็กเทียบเท่ากับลูกแก้วลูกหนึ่งออกมาถึง 100 ก้อน...

        ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาที่อยู่เบี้องหน้าโต๊ะชายชรายิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะหันหลังมาพบเจอกับสวี่หยุน..ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาแสดงสีหน้ารังเกียจเล็กน้อยก่อนจะกล่าวออกมา..

        "ทำไมเ๽้าถึงไม่หลีกทางให้ข้า? ข้าเป็๲ถึงศิษย์สายในของสำนักกระบี่ล่องนภา..เ๽้ากับนางขยะนี่นับเป็๲ตัวอะไรกัน?" ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภากล่าวออกมาอย่างดูถูกเหยียดหยาม..ตอนแรกสวี่หยุนไม่ได้ใส่ใจคนผู้นี้เลยแม้แต่น้อยแต่เมื่อสวี่หยุนได้ยินมันกล่าวถึงหลินเสี่ยวโหยวว่าเป็๲ตัวขยะเขาก็มีโทสะขึ้นมาทันที..

        "ไม่อนุญาตให้ต่อสู้ในร้านรับแกนอสูรลมปราณ" ชายชรากล่าวออกมาด้วยใบหน้าสงบนิ่งก่อนที่จะแผ่กลิ่นอายลมปราณที่เข็มข้นเป็๲อย่างยิ่งออกมา..สวี่หยุนยังคงมีสีหน้าสงบนิ่งก่อนจะเดินไปยังโต๊ะที่ชายชราอยู่โดยไม่สนใจศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาเลยแม้แต่น้อย...

        "เฮอะ! ทำเป็๲หยิ่งยโสดูซิว่าเ๽้าจะมีแกนอสูรมาแลกสักเท่าไหร่? 2 หรือ 3 ชิ้นล่ะเ๽้าขยะ" ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภากล่าวออกมาด้วยความดูถูกเหยียดหยาม..สวี่หยุนไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อยก่อนจะหยิบเอาแกนอสูรระกับหนึ่งขั้นตํ่า 30 กว่าชิ้นออกมาพร้อมกับแกนอสูรระดับกลาง 1 ชิ้น..

        ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาตกตะลึงไปในทันทีก่อนที่ชายชราจะหยิบเอาแกนอสูรทั้งหมดไปนับโดยที่ยังมีสีหน้าสงบนิ่ง...

        "แกนอสูรระดับหนึ่งขั้นตํ่าทั้งหมด 34 ชิ้น แกนอสูรระดับหนึ่งขั้นกลาง 1 ชิ้นนับเป็๲หินลมปราณระดับตํ่า 1340 ก้อน" ชายชรากล่าวออกมาอย่างสงบนิ่งก่อนที่จะสบัดมือหนึ่งครั้งทำให้หินลมปราณระดับตํ่าจำนวนมากลอยเข้าไปในผลึกลมปราณธาตุของสวี่หยุน..ขณะที่ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาและหลินเสี่ยวโหยวที่กำลังตกตะลึงอยู่นั้นเองสวี่หยุนก็จูงมือของหลินเสี่ยวโหยวเดินผ่านศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาไปอย่างไม่แยแสเลยแม้แต่น้อย..เมื่อสวี่หยุนและหลินเสี่ยวโหยวออกมาจากร้านรับแลกแกนอสูรหลินเสี่ยวโหยวก็กล่าวออกมาทันที..

        "พี่ชายๆ! พี่ชายเท่สุดๆไปเลยเมื่อกี้! ศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภานั่นพูดไม่ออกเลย! ข้าสะใจยิ่งนัก! พี่ชายช่างร้ายกาจจริงๆ!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวชมสวี่หยุนออกมาทำให้สวี่หยุนยิ้มอย่างอ่อนโยนออกมาในทันที..

        "ถ้าเป็๲ปกติแล้วข้าจะไม่ชื่นชอบการสร้างศัตรูเท่าไหร่นัก..แต่ได้เห็นหน้าของศิษย์จากสำนักกระบี่ล่องนภาเมื่อครู่ก็ทำให้ข้าอิ่มเอมใจเหมือนกัน" สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างตรงไปตรงมาพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยแต่หลินเสี่ยวโหยวได้ยินก็หัวเราะออกมาในทันที..ผ่านไปสักพักสวี่หยุนก็กล่าวถามหลินเสี่ยวโหยวขึ้นมา..

        "เสี่ยวโหยว..รู้จักร้านขายเสื้อผ้าบ้างหรือไม่? ข้าจะพาเสี่ยวโหยวไปซื้อเสื้อผ้าเอง!" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย..

        "อื้ม! มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก..ขอบคุณมากจริงๆนะพี่ชาย..ข้าจะตั้งใจฝึกฝนเพื่อตอบแทนท่านคืนอย่างแน่นอน!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู..สวี่หยุนยิ้มออกมาทันทีเมื่อสวี่หยุนอยู่กับหลินเสี่ยวโหยวก็ทำให้เขานึกถึงลู่เหมยขึ้นมาทุกที..

        "งั้นเราไปกันเถอะ!" สวี่หยุนกล่าวออกมาทำให้หลินเสี่ยวโหยวจูงมือของสวี่หยุนเดินนําหน้าไปในทันที...

        สวี่หยุนใช้หินลมปราณระดับตํ่าไป 20 ก้อนในการซื้อเสื้อผ้าสามชุดให้หลินเสี่ยวโหยวแต่สวี่หยุนยังไม่ได้ให้หลินเสี่ยวโหยวเปลี่ยนเสื้อผ้าในทันที..สวี่หยุนให้หลินเสี่ยวโหยวพาเขาไปที่โรงเตี๋ยมก่อน..หลังจากเช่าโรงเตี๋ยมมาหนึ่งคืนในราคาหินลมปราณระดับตํ่า 5 ก้อนสวี่หยุนก็นำถังมาหนึ่งใบและใช้มีดไม้ในการสร้างนํ้าขึ้นมาจนเต็มถัง...สวี่หยุนพาหลินเสี่ยวโหยวไปอาบนํ้าในถังนํ้าก่อนที่จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เด็กสาว..ตอนนี้เด็กสาวมีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเป็๲อย่างยิ่งเพียงมองก็รู้ได้เลยว่าโตขึ้นไปจะกลายเป็๲สตรีที่มีความงดงามล่มเมืองอย่างแน่นอน..ถึงแม้จะไม่สามารถสู้กับลู่เหมยได้แต่บางทีก็อาจจะงดงามกว่าหวงซือเหยียนที่งดงามระดับต้นๆของเมืองเซี่ยหลงก็เป็๲ได้...

        "พี่ชาย..ข้าในตอนนี้ดูเป็๲อย่างไรบ้าง?" หลินเสี่ยวโหยวที่สวมเสื้อผ้าชุดใหม่เสร็จแล้วกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัยพร้อมกับขยับมือน้อยๆลูบชุดใหม่ไปมา..ชุดนี้สวี่หยุนเป็๲คนเลือกให้หลินเสี่ยวโหยวโดยที่อีกสองชุดที่เหลือหลินเสี่ยวโหยวเป็๲คนเลือกเอง..แต่ถ้าถามว่าเด็กสาวชอบชุดไหนมากที่สุดก็ต้องตอบว่าชุดที่สวี่หยุนเลือกให้อย่างแน่นอน!

        "อืม..เสี่ยวโหยวน่ารักมากเลยล่ะ..โตไปเสี่ยวโหยวต้องงดงามเป็๲ที่หนึ่งของเมืองเซี่ยหลงอย่างแน่นอน" สวี่หยุนกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะเอื้อมมือไปลูบหัวน้อยๆของเด็กสาว..หลินเสี่ยวโหยวหัวเราะออกมาเล็กน้อยเพราะความเขินอายก่อนที่จะขยับตัวไปกอดสวี่หยุนไว้..

        "..ขอบคุณพี่ชายมากจริงๆ..นอกจากท่านแม่ของข้าแล้วก็ไม่มีใครดีกับข้าอย่างนี้เลย.." หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาด้วยนํ้าเสียงที่ราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมา...สวี่หยุนยังคงใช้มือหนึ่งลูบหัวของหลินเสี่ยวโหยวไว้และใช้อีกมือกอดตอบรับเด็กสาว..

        "ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าเสี่ยวโหยวเจอความลำบากอะไรมาบ้าง..แต่ว่าต่อไปนี้ข้าจะดูแลเสี่ยวโหยวไม่ให้พบเจอความลำบากแบบนั้นอีกแล้ว.." สวี่หยุนกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยน..ยิ่งเขาได้รู้จักกับหลินเสี่ยวโหยวมากเท่าไหร่เขาก็รู้สึกเวทนานางมากเท่านั้น..ถึงแม้จะต่างกันบ้างแต่ทั้งคู่ก็คล้ายกันเป็๲อย่างยิ่ง..ลู่เหมยมีเพียงแม่คนเดียวที่อยู่เป็๲เพื่อนนางในยามที่นางอยู่ในคุกใต้ดิน..หลินเสี่ยวโหยวก็รู้จักเพียงท่านแม่ของตนเองเช่นกันในเมืองเซี่ยหลงแห่งนี้...หลินเสี่ยวโหยวกอดสวี่หยุนและร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าออกมาสักพักก็เปลี่ยนเป็๲ความมุ่งมั่นขึ้นมาในทันที..

        "ข้าจะตั้งใจฝึกฝนตนเองเพื่อช่วยท่านแม่และท่านพ่อของข้า..และยังเพื่อตอบแทนพี่ชายอีกด้วย!" หลินเสี่ยวโหยวกล่าวออกมาอย่างมุ่งมั่น..แต่สวี่หยุนขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน..ช่วยท่านพ่อและท่านแม่ของนาง?..จริงๆแล้วพ่อแม่ของหลินเสี่ยวโหยวเป็๲อะไรกันแน่? สวี่หยุนมีคำถามมากมายในใจแต่ก็ยังคงเลือกที่จะไม่กล่าวถามออกมาทำให้ความมั่นใจของเด็กสาวหายไป..

        "อื้ม! งั้นข้าจะเปิดทะเลปราณให้เสี่ยวโหยวเองในตอนนี้..สงบจิตใจของตัวเองก่อนและพยายามทำให้จิตใจว่างที่สุด.." สวี่หยุนจับหลินเสี่ยวโหยวนั่งลงก่อนที่จะกล่าวออกมา..หลินเสี่ยวโหยวได้ยินดังนั้นก็หลับตาลงในทันที..ผ่านไปสักพักสวี่หยุนก็ยกนิ้วขึ้นมาระหว่างคิ้วของหลินเสี่ยวโหยวและเริ่มส่งลมปราณธาตุวารีเข้าไป..รอบนี้สวี่หยุนไม่ได้ควบแน่นลมปราณให้กลายเป็๲ของแหลมคมและทะลวงจุดตันเถียนเหมือนที่เขาเคยทำ..ถึงแม้ผู้ฝึกตนส่วนมากจะทำวิธีนี้ในการเปิดทะเลปราณแต่ตอนที่สวี่หยุนเปิดทะเลปราณครั้งแรกเขาก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาทำผิดวิธี..

        สวี่หยุนเคลื่อนลมปราณธาตุวารีให้ไปทั่วร่างกายของหลินเสี่ยวโหยว..เมื่อลมปราณธาตุวารีในร่างของหลินเสี่ยวโหยวหมุนวนไปทั่วร่างของเด็กสาว..หลินเสี่ยวโหยวก็รู้สึกสบายกายขึ้นมาทันทีโดยที่แม้แต่ตัวเด็กสาวก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร..สวี่หยุนใช้ลมปราณธาตุวารีโคจรในร่างของหลินเสี่ยวโหยวทำให้ร่างกายของหลินเสี่ยวโหยวค่อยๆแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างช้าๆ..เมื่อลมปราณธาตุวารีโคจรไปถึงจุดตันเถียนที่ปิดผลึกอยู่มันก็ค่อยๆเปิดออกมาทีล่ะเล็กทีล่ะน้อย..การทำเช่นนี้เพื่อเปิดทะเลปราณจะทำให้ร่างกายของผู้ฝึกตนแข็งแกร่งยิ่งขึ้นและไม่ส่งผลเสียหรือมีโอกาสที่ทะเลปราณจะ๤า๪เ๽็๤จากการฝืนเปิดทะเลปราณเลยแม้แต่น้อย..แต่การทำเช่นนี้ก็ต้องใช้สมาธิของผู้ลำเลียงลมปราณเป็๲อย่างยิ่งที่จะใช้ลมปราณมาโคจรในตัวของคนธรรมดาโดยที่ไม่เกิดความผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย..

        ผ่านไปหนึ่งก้านธูป(หนึ่งก้านธูป = หนึ่งชั่วโมงโดยประมาณ)รอบๆตัวของหลินเสี่ยวโหยวก็เริ่มดูดซับลมปราณเข้าไป..แต่การดูดซับลมปราณของหลินเสี่ยวโหยวไม่ได้รุนแรงแบบสวี่หยุนเลยแม้แต่น้อย..ลมปราณค่อยๆไหลเข้าไปในทะเลปราณของหลินเสี่ยวโหยว..ผ่านไปสักพักสวี่หยุนก็ยกมือออกทำให้ลมปราณรอบๆหลินเสี่ยวโหยวกระจายออกมาจากร่างของหลินเสี่ยวโหยวในทันที..ลมปราณที่กระจายออกมาทำให้สวี่หยุนตกตะลึงไปในทันที..มันมีถึง 5 สี!! แถมยังเข้มข้นเป็๲อย่างยิ่ง! ถึงแม้ปริมาณมันจะไม่ได้มากเหมือนการกระจายของสวี่หยุนแต่ความเข้มข้นของลมปราณธาตุเรียกได้ว่าสวี่หยุนเทียบไม่ติดเลยแม้แต่น้อย! ขณะที่สวี่หยุนกำลัง๻๠ใ๽อยู่นั้นเองหลินเสี่ยวโหยวก็ลืมตาขึ้นมา..

        "พี่ชาย! ข้ารู้สึกดีจังเลย..ข้าเป็๲ขั้น 1 ของรวบรวมลมปราณแล้วใช่หรือไม่?" หลินเสี่ยวโหยวที่สามารถมองเห็นลมปราณในอากาศได้แล้วกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มน่ารักไร้เดียงสาโดยที่ไม่สังเกตเห็นอาการ๻๠ใ๽ของสวี่หยุนเลยแม้แต่น้อย..

        "อะ..เอ่อ..เสี่ยวโหยว..ข้าขอดูทะเลปราณของเสี่ยวโหยวหน่อยได้หรือไม่?" สวี่หยุนที่กำลังเหนื่อยล้าจากการเปิดทะเลปราณให้หลินเสี่ยวโหยวเหมือนจะลืมความเหนื่อยล้าไปจนหมดสิ้นเพราะความตกตะลึง...

     -----------------------------------------------------------------------------------------------------------------