กำปั้นผ่ามิติ

หลังจากเหตุการณ์ลอบสังหารผ่านพ้นไป ภูผาตัดสินใจไม่อยู่เมืองศรีเทพต่อ

แม้เจ้าเมืองจะพยายามเชิญให้อยู่ต่อเพื่อช่วยสืบสวน แต่ภูผาเลือกหลีกเลี่ยงความยุ่งยาก

ภายในค่ายพัก ทุกคนกำลังช่วยกันเก็บข้าวของ มัดสัมภาระ ตรวจสอบเกวียน

และเตรียมเสบียงสำหรับออกเดินทางบรรยากาศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

แต่เป็นความวุ่นวายที่มีระเบียบ

เมื่อทุกอย่างใกล้พร้อม ภูผาจึงเรียกหัวหน้ากลุ่มทุกคนเข้ามาประชุม

ทองขาว

หมื่นพัน

พันเรือง

รวมถึงหัวหน้าชุดต่างๆ เมื่อทุกคนมาครบ ภูผาจึงกล่าวขึ้น

"ข้ามีเรื่องสำคัญจะสั่งการ"

ทุกคนตั้งใจฟังทันที

"ปล่อยข่าวออกไป"

"ว่าคนที่ถูกยิงวันนั้นคืออิน"

หลายคนชะงัก ภูผากล่าวต่อ

"อินได้รับบาดเจ็บสาหัส"

"และเสียชีวิตแล้ว"

หมื่นพันขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่นานก็เข้าใจความหมาย

ทองขาวเองพยักหน้าตาม นี่คือการสร้างตัวตนใหม่ให้กับอิน

เมื่อคนทั้งโลกเชื่อว่าเขาตาย ก็ไม่มีใครตามสืบประวัติได้อีก

ภูผามองทุกคน

"ข้าจะพาอินเดินทางไปทางตะวันออก"

"สำรวจพื้นที่บางแห่ง"

"พวกเจ้าทั้งหมดเดินทางต่อไปตามแผนเดิม"

"ไม่ต้องรอข้า"

จากนั้นจึงหันไปมองทองขาวและหมื่นพัน

"ระหว่างที่ข้าไม่อยู่"

"ทุกอย่างอยู่ในการดูแลของพวกเจ้า"

ทั้งสองค้อมศีรษะรับคำ

หลังการประชุมจบลง

ขบวนพ่อค้าก็เริ่มเคลื่อนตัวออกจากเมืองศรีเทพ

ส่วนภูผากับอิน เลือกใช้เส้นทางแยกออกไปทางตะวันออก

ไม่นานนัก

ม้าสองตัวก็ควบหายเข้าไปในแนวป่าและภูเขา

...

ระหว่างทาง

ภูผาไม่ได้วางตัวเป็นนาย แต่พูดคุยกับอินอย่างเปิดอก

เล่าเรื่องการเดินทางที่ผ่านมา เล่าประสบการณ์ที่ตนเคยพบ

รวมถึงสิ่งที่ได้เรียนรู้จากอาจารย์อรชุน

ขณะเดียวกัน ก็เริ่มสอนวิชาพื้นฐานไปพร้อมกัน

"ฟังเสียงลมหายใจของม้า" อินพยายามทำตาม

"การขี่ม้าไม่ใช่การบังคับ"

"แต่เป็นการประสานกัน" ภูผากล่าวต่อ

"จังหวะก้าวของม้า"

"จังหวะลมหายใจ"

"จังหวะหัวใจของเจ้า"

"ต้องเป็นจังหวะเดียวกัน สัมผัสมันให้ถึงภายใน มันจะกลายเป็นเพื่อนที่รู้ใจและช่วยชีวิตเจ้าในยามคับขัน"

ตลอดการเดินทาง อินได้รับความรู้ใหม่อยู่ตลอดเวลา

ทั้งการควบคุมลมหายใจ การสังเกตสิ่งรอบตัว

การฟังเสียงป่า การจำทิศทาง และการเอาตัวรอดในธรรมชาติ

ทั้งสองเดินทางแทบไม่หยุดพัก กลางวันใช้เส้นทางบนภูเขา

กลางคืนควบม้าต่อภายใต้แสงจันทร์ ราวกับกำลังแข่งกับเวลา

เป้าหมายของภูผา คือจุดสูงสุดของแนวเทือกเขาทางตะวันออก

สถานที่ที่เขาสนใจมาตั้งแต่เดินทางมาถึงศรีเทพ

สองวันต่อมา ทั้งสองยืนอยู่บนหน้าผาสูงแห่งหนึ่ง

เบื้องหน้าคือภาพอันงดงามจนอินแทบลืมหายใจ

หุบเขาขนาดใหญ่ทอดตัวยาวสุดสายตา ลำธารใสหลายสายไหลมาบรรจบกัน

ผืนป่าเขียวชอุ่มปกคลุมทั่วพื้นที่ มีน้ำตกสายหนึ่งไหลลงมาจากหน้าผาสูง

เกิดเป็นแอ่งน้ำธรรมชาติขนาดใหญ่ พื้นที่โดยรอบอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง

มีทั้งสัตว์ป่า แหล่งน้ำ พื้นที่เพาะปลูกและแนวเขาที่สามารถใช้เป็นกำแพงธรรมชาติ

อินมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง "งดงามเหลือเกินขอรับ"

ภูผากลับยิ้มบางๆ สายตากวาดสำรวจพื้นที่อย่างละเอียด

ก่อนกล่าวขึ้นช้าๆ "ที่นี่..." "จะช่วยชีวิตผู้คนได้อีกมากในอนาคต"

อินหันมามองอย่างสงสัย แต่ภูผาไม่ได้อธิบายต่อ

เพราะในสายตาของเขา สถานที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงหุบเขา

แต่คือ...ที่หลบภัยแห่งแรก สำหรับวันเวลาที่สงครามใหญ่กำลังจะมาถึง

“ปล่อยม้า ให้กินหญ้าพักผ่อนเถอะ พวกเราออกสำรวจให้ละเอียด”

……….

ขณะเดียวกัน ภายในตลาดเมืองนครสวรรค์

การค้าขายของกองเสือหมอบแมวเซายังคงเป็นไปอย่างคึกคัก

ผู้คนเดินเข้าออกร้านค้าไม่ขาดสาย สินค้าหลายชนิดขายหมดตั้งแต่ช่วงสาย

บรรดาพ่อค้าในตลาดเริ่มคุ้นเคยกับกลุ่มของทองขาวและหมื่นพันมากขึ้นทุกวัน

ภายในห้องพักชั้นบนของร้านค้า ทองขาวกำลังนั่งเงียบอยู่เพียงลำพัง

ในมือของเขา มีกำไลหยกคู่หนึ่งวางอยู่ ลวดลายงดงามประณีต หงส์คู่มังกร

เป็นเครื่องประดับที่เขาซื้อมาจากพ่อค้าชาวจีนหลายวันก่อน

ทองขาวลูบกำไลเบาๆ ก่อนยิ้มบางๆ

"ป่านนี้..." "นางคงได้พบพี่ชายแล้ว"

แววตาของเขาอ่อนโยนลงเล็กน้อย ความจริงแล้ว

มือสังหารที่ถูกจับตัวได้ในคืนนั้น มีชื่อว่าหมิงเต๋อ และเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจี่ยวเจี่ยว 

ชายผู้นี้ถูกกลุ่มของพระครูเรือนบีบบังคับให้ทำงานสกปรก

โดยใช้ความปลอดภัยของน้องสาวเป็นเครื่องต่อรอง

หลังจากได้รับข่าวคราวของเจี่ยวเจี่ยว หมิงเต๋อแทบไม่ลังเล

เขาต้องการออกตามหานางทันที ก่อนจากกัน

ทองขาวจึงเขียนข้อความสั้นๆ ให้ พร้อมมอบตราประจำตัวของตน

เพื่อใช้เป็นหลักฐาน หากเดินทางไปถึงร้านค้าหลักของกองเสือหมอบแมวเซาที่สวรรคโลก

ทุกคนจะให้ความช่วยเหลือทันที และจากการพูดคุยกันในคืนนั้น

หมิงเต๋อก็มองออกเช่นกัน ว่าทองขาวอาจกลายเป็นน้องเขยของตนในอนาคต

เพราะวิชาท่าไม้ตายประจำตระกูลไม่มีทางถ่ายทอดให้คนนอกเด็ดขาด

แต่ทองขาวกลับสามารถรับมือและเข้าใจหลักการได้

ประกอบกับการปฏิบัติตัวอย่างตรงไปตรงมา

ทำให้หมิงเต๋อเกิดความชื่นชมอยู่ไม่น้อย ขณะที่ทองขาวกำลังครุ่นคิด

เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อก... ก๊อก...

"ท่านขุนขอรับ" "มีข่าวด่วนจากสวรรคโลกขอรับ"

ทองขาวรับม้วนกระดาษมาเปิดอ่านทันที

เพียงอ่านได้ไม่กี่บรรทัด สายตาของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ในจดหมายระบุว่า ทางราชการมีคำสั่งให้ทุกหัวเมือง

จัดส่งบัญชีกำลังพล รวมถึงปริมาณเสบียงคงคลัง

ภายในหนึ่งเดือน หากเป็นคนอื่นคงมองว่าเป็นงานเอกสารตามปกติ

แต่ทองขาวรู้ดี นี่คือสัญญาณเตรียมสงคราม อย่างไรก็ตาม

เขาไม่ได้แปลกใจนัก เพราะภูผาและเขาคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว

ทองขาวม้วนจดหมายเก็บ ก่อนเดินลงไปด้านล่าง

"หมื่นพัน" หมื่นพันหันมา

"ช่วงนี้ดูแลค่ายให้ดี"

"ข้าจะออกไปหาข่าวข้างนอก"

หมื่นพันพยักหน้า "วางใจได้"

ไม่นานนัก ทองขาวก็เปลี่ยนเสื้อผ้า จากท่านขุนผู้มีตำแหน่ง

กลายเป็นชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความผิดปกติ

เขาเดินเข้าไปในตลาดอย่างเงียบๆ ก่อนเลือกนั่งในร้านอาหารเล็กๆ ริมทาง

สั่งข้าวหนึ่งชามและนั่งกินช้าๆ สายตาไม่มองใครเป็นพิเศษ

แต่หูรับฟังทุกสิ่งรอบตัว นี่คือวิธีหาข่าวที่เขาถนัดที่สุด

เสียงพ่อค้า เสียงชาวบ้าน เสียงคนเดินทาง ต่างดังเข้ามาเป็นระยะ

จนกระทั่ง...

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง เบาราวกับเป็นบทสนทนาธรรมดา

"หากท่านขุนกินข้าวเสร็จแล้ว..."

"...ข้ารออยู่ที่ร้านขายขนมต้มข้างๆ"

มือของทองขาวหยุดลงกลางอากาศ เพียงเสี้ยววินาที

ก่อนกลับมาตักข้าวกินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ภายในใจกลับตื่นตัวขึ้นทันที เพราะเขามั่นใจว่า

คนผู้นี้รู้ตัวตนของเขา...และอาจกำลังนำข่าวสำคัญบางอย่างมาให้

หรือไม่ก็...กำลังพาเขาเดินเข้าสู่กับดักครั้งใหม่.