หอคอยโลกาวินาศ ฉันมีระบบปรับแต่งซอมบี้

ตอนที่72 ปืนพกเหยี่ยว T1 กระบอกแรก

เตาหลอมฟินิกซ์ตั้งอยู่กลางโรงหลอมอาวุธของค่ายมิดไนท์

โครงสร้างของมันเป็นเตาหลอมทรงกระบอกสูงประมาณ3 เมตร สร้างจากโลหะสีดำด้านที่ทนความร้อนสูง พื้นผิวสลักลวดลายพลังงานของหอคอย เส้นสายเหล่านั้นเรืองแสงสีส้มแดงจางๆ เหมือนเส้นพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายในตัวเตา

ภายในโรงหลอมเต็มไปด้วยเสียงค้อนกระทบโลหะร้อน

ผู้รอดชีวิตหลายสิบคนทำงานอยู่รอบเตาหลอมบางคนขนแร่เหล็กหรือไม่ก็ควบคุมรางหลอม มีคนเตรียมแม่พิมพ์สำหรับหล่อโลหะแสงไฟสีแดงส้มจากเตาหลอมสะท้อนบนกำแพงอาคารและชุดของเหล่าคนงานทำให้ทั้งโรงหลอมดูราวกับอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง

หัวใจของเตาหลอมคือแก่นพลังงานระดับ 2ที่ถูกติดตั้งไว้ภายในแกนพลังงานของเตาแก่นพลังงานนี้ทำหน้าที่เป็นแหล่งพลังงานหลัก

เมื่อระบบเริ่มทำงานแก่นพลังงานจะปล่อยพลังงานจำนวนออกมาอย่างต่อเนื่องเปลี่ยนเป็นความร้อนมหาศาลที่หล่อเลี้ยงเปลวเพลิงของเตาหลอม

เมื่อแร่เหล็กถูกเทลงไปในช่องเผาไหม้เปลวไฟสีแดงทองจะลุกขึ้นทันที ภายในเปลวเพลิงมีประกายสีขาวสว่างวาบขึ้นเป็นระยะอุณหภูมิสูงจนทำให้อากาศรอบเตาบิดเบี้ยวเป็นระลอก สิ่งเจือปนภายในแร่จะถูกเผาผลาญอย่างรวดเร็วเหลือเพียงโลหะหลอมสีเงินสว่างที่ไหลออกมาตามรางด้านล่าง

ผู้รอดชีวิตที่ยืนรออยู่จะรีบควบคุมรางหล่อเทโลหะลงแม่พิมพ์ กลายเป็นแท่งแร่โลหะบริสุทธิ์ สำหรับใช้สร้างอาวุธและอุปกรณ์ต่างๆ

ทุกครั้งที่กระบวนการหลอมเสร็จสิ้นลวดลายพลังงานบนผิวเตาจะสว่างวาบขึ้นชั่วครู่ราวกับปีกเพลิงของนกฟินิกซ์ที่กำลังกางออก

โลหะที่ผ่านเตาหลอมนี้มีความบริสุทธิ์สูงกว่าการหลอมทั่วไปทำให้อาวุธที่สร้างจากโต๊ะสิ่งประดิษฐ์ของค่ายมิดไนท์มีคุณภาพเหนือกว่าค่ายอื่น ๆในเขตดัลลัสอย่างชัดเจน

ตอนนี้กัสกำหนดหน้าที่ของโรงหลอมอาวุธไว้สองหน้าที่คือใช้เตาหลอมฟีนิกซ์ที่กัสหลอมออกมาจากโต๊ะสิ่งประดิษฐ์หลอมแร่โลหะธรรมดาให้กลายเป็นแร่โลหะบริสุทธิ์ระดับ1 แล้วขนย้ายไปที่โรงยิมที่เก็บโต๊ะสิ่งประดิษฐ์

ส่วนอีกหน้าที่คือหลอมสร้างอาวุธที่ต่ำกว่า T1 ให้กับกองทัพพวกเขา

โดยอย่างหลังนี้มี 3 ประเภทคือ อาวุธได้แก่ดาบยาว หอกยาว และมีดพกทหาร อุปกรณ์ป้องกันทางทหารมี โล่ขนาดใหญ่เท่าบานประตูชุดเกราะแบบแยกชิ้นตามยุทธวิธีสมัยใหม่

ของพวกนี้ให้กับทหารมืดที่มีพลังขึ้นต้นเท่านั้นเพราะว่าอาวุธ T1 ผลิตได้จำกัดเกินไปไม่มีเวลามากพอมาผลิตให้กับทหารมืดทุกนาย

อีกอย่างที่ผลิตที่นี่คืออุปกรณ์ป้องกันแนวรั้วค่าย เช่น รั่วหนามเหล็ก เหล็กแหลมที่ใช้ในหลุมกับดักแล้วก็แนวเหล็กแหลมที่ทำเป็นคลานเหล็กที่มีเหล็กยื่นออกหลายทิศทางไว้ป้องกันการพุ่งชนและกันการบุกของฝูงซอมบี้ได้

ตอนเกิดคลื่นซอมบี้เพราะได้ของพวกนี้ช่วยไว้ทำให้กำแพงไม่พังลงมา น่าเสียดายที่ตอนนั้นผลิตไม่มากพอ

กัสตรงไปที่โต๊ะสิ่งประดิษฐ์ด้านข้างมีกล่องไม้ที่บรรจุแร่โหละบริสุทธิ์ระดับ1 ไว้ นับรวมแล้วก็ราว ๆ 6,000 หน่วย

แร่เหล็กส่วนใหญ่ที่สะสมไว้ตอนแรกหมดไปกับการสร้างเตาหลอมฟินิกซ์T1 ส่วนพวกที่มีนี้คือได้มาจากอย่างหลังพอมีเตาหลอมฟินิกซ์แล้วทุกอย่างก็ง่ายขึ้นมา

อย่างแรกคือการเอาแร่โลหะจากซากต่าง ๆไปหลอมก็จะได้ แร่โลหะธรรมดาขึ้นมาและพอหลอมอีกครึ่งก็จะได้แร่โลหะบริสุทธิ์ ระดับ1 และยังมีแร่ที่ได้จากกระบวนการอีกหลายชนิดด้วยเช่นแร่ทองแดงบริสุทธิ์ระดับ 1ซึ่งถือว่าเป็นทรัพยากรที่เหมือนกับแร่โลหะบริสุทธิ์ เพียงแต่มันหายากกว่าเล็กน้อย

โต๊ะสิ่งประดิษฐ์ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของกัสถึงจะเรียกมันว่าโต๊ะก็ตามแต่ความจริงแล้วมันคือเครื่องจักรรูปร่างคล้ายลูกบาศก์ขนาดใหญ่พื้นผิวโลหะสีเงินด้านเรียบสนิท ทั้งลูกบาศก์มีขนาดพอ ๆ กับห้องขนาดเล็กหนึ่งห้องเทคโนโลยีของมันล้ำสมัยเกินกว่าจะเข้าใจได้ด้วยสายตาเพียงอย่างเดียว

ทันทีที่กัสเข้าไปใกล้แผงข้อมูลโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

[คู่มือการใช้งานโต๊ะสิ่งประดิษฐ์]

[สามารถใช้วัตถุดิบเพื่อสร้างสิ่งประดิษฐ์ตามพิมพ์เขียวได้จำนวนประเภทของวัตถุดิบขึ้นอยู่กับพิมพ์เขียว]

[พิมพ์เขียวสามารถบันทึกไว้ในโต๊ะสิ่งประดิษฐ์ได้]

[พิมพ์เขียวที่ใช้งานได้ : 12]

กัสหยิบการ์ดพิมพ์เขียวออกมาจากกระเป๋าประกอบด้วยพิมพ์เขียวปืนพกเหยี่ยว T1แต่ว่าตัวของพิมพ์เขียวมันมีพิมพ์เขียวย่อยอยู่นั้น คือพิมพ์เขียวแม็กกาซีนปืนพกเหยี่ยวT1 อยู่ด้วย สามารถผลิตได้พร้อมกันหรือแยกกันผลิตก็ได้ก่อนจะเปลี่ยนมันกลับเป็นรูปแบบเดิม การ์ดแผ่นนั้นมีขนาดประมาณฝ่ามือมันคืออุปกรณ์เก็บข้อมูลพิมพ์เขียวของหอคอย

เมื่อเขาเสียบมันลงไปในช่องสำหรับพิมพ์เขียวการ์ดก็หายวับไปกับแสงสีน้ำเงินอ่อน ๆ และข้อมูลใหม่ก็ปรากฏขึ้นทันที

[พิมพ์เขียวที่ใช้งานได้ : 12->14]

กัสกดดูชนิดของพิมพ์เขียวเพิ่มเติม

[อาวุธระยะประชิด]

มีดสปาต้า, ดาบพิฆาตเหล็กT1, หอกเกลียววายุ T1

[อาวุธระยะไกล]

คันธนูเหล็กดำ T1, ลูกศรล่าสัตว์ธรรมดา, ลูกศรล่าพยัคฆ์T1, ปืนพกเหยี่ยว T1

[ชุดเกราะ / อุปกรณ์ป้องกัน]

ชุดเกราะหนังสัตว์เนลสัน T1, ชุดเกราะเสือดาว T1,เกราะเหล็กครบชุด T1, โล่เบากลมT1

[เครื่องจักร]

เตาหลอมฟินิกซ์ T1

...

เขากดเลือกพิมพ์เขียวปืนพกเหี่ยว T1

[ปืนพกเหยี่ยว T1]

[วัตถุดิบที่ต้องการ :แร่โลหะบริสุทธิ์ระดับหนึ่ง จำนวน 50 หน่วย, แร่ทองแดงบริสุทธิ์จำนวน 30 หน่วย]

[ระยะเวลาการสร้าง : 1 ชั่วโมง]

กัสมองข้อมูลเงียบ ๆ แล้วเริ่มคำนวณในใจหากต้องการติดอาวุธให้กองกำลัง 110 คนจะต้องสร้างปืนทั้งหมด 110 กระบอกนั่นหมายความว่าต้องใช้แร่โลหะบริสุทธิ์ระดับหนึ่งถึง 5,500หน่วยและแร่ทองแดงบริสุทธิ์ จำนวน 3,300 หน่วย

ต้องใช้เวลาทั้งหมด 4 วัน 14 ชั่วโมง

เขากดเริ่มการผลิตทันที

ช่องรับวัตถุดิบของโต๊ะสิ่งประดิษฐ์เปิดออกอย่างเงียบเชียบกัสใส่แร่โลหะบริสุทธิ์ระดับหนึ่งจำนวนห้าพันห้าร้อยหน่วยลงไปจากนั้นฝาปิดก็เลื่อนปิดเองก่อนที่เครื่องจักรลูกบาศก์ทั้งก้อนจะเริ่มส่องแสงเรืองรองเสียงกลไกพลังงานต่ำดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

หนึ่งชั่วโมงต่อมาช่องรับสิ่งประดิษฐ์ก็เปิดออกอีกครั้ง

ปืนกระบอกแรกของค่ายมิดไนต์ ปืนพกเหยี่ยว T1

กัสหยิบมันขึ้นมาพิจารณา ตัวปืนทำจากโลหะสีดำด้านรูปทรงกะทัดรัดแต่แข็งแรง โครงปืนมีเส้นสายที่ดูทันสมัยราวกับอาวุธจากโลกอนาคตด้ามจับถูกออกแบบให้กระชับมือ น้ำหนักสมดุลอย่างน่าประหลาด

นี่คืออาวุธพกพามาตรฐานของยุคเทคโนโลยีระดับT1 ของหอคอย

แม้มันจะเป็นเพียงปืนพกระดับเริ่มต้นแต่พลังทำลายของมันมากพอจะทะลุหัวซอมบี้ได้ในนัดเดียว หากใช้งานอย่างถูกต้อง

กัสพยักหน้าเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ

แต่ปืนเพียงอย่างเดียวไม่พอเพราะปืนนี้หนึ่งกระบอกบรรจุกระสุนแค่ 15 นัดเท่านั้น

เขาเปิดหน้าต่างพิมพ์เขียวอีกครั้ง ก่อนจะเปิดพิมพ์เขียวย่อยพิมพ์เขียวแม็กกาซีนปืนพกเหยี่ยว T1 ขึ้นมา

[แม็กกาซีนปืนพกเหยี่ยว T1]

[ความจุ : 15 นัด]

[วัตถุดิบที่ต้องการ : แร่ทองแดงบริสุทธิ์จำนวน 30 หน่วย]

[ระยะเวลาการสร้าง : 30 นาที]

พิมพ์เขียวนี้จะสร้างแต่แม็กกาซีนที่บรรจุกระสุนเต็มซึ่งสะดวกในการใช้งานมากและมันคิดวัตถุดิบแค่ทองแดงไม่คิดแร่โลหะบริสุทธิ์

ที่ผ่านมากัสได้แร่ทองแดงมาและยังไม่มีโอกาสได้ใช้แม้ว่าจะหายากกว่าแร่โลหะบริสุทธิ์ แต่พอไม่ได้ใช้มันก็มีเยอะกว่าพอสมควรแล้ว

กัสไม่ลังเลแม้แต่น้อย

“สร้างแม็กกาซีน 220 ชุด”

แผงข้อมูลสว่างวาบขึ้นทันทีขณะที่โต๊ะสิ่งประดิษฐ์เริ่มคำนวณกระบวนการผลิต โดยกัสสามารถรับปืนทั้งหมดได้ในอีก4 วัน 14 ชั่วโมง ส่วนแม็กกาซีนจำนวน 220 ชุดนี้เขามารับได้ก็ต้องรอปืนพกเหยี่ยว T1 สร้างเสร็จแล้วแล้วก็ใช้เวลาผลิตแม็กกาซีนอีก 4 วัน 14 ชั่วโมง

แต่กัสสามารถติดปืนพกให้กับทหารมืดได้เลยในอีกสี่วันหลังจากนี้แล้วค่อยสำรองแม็กกาซีนให้พวกนั้นไปก็ได้ยังไงซะทหารที่ติดปืนพกก็ไม่ได้คิดจะใช้เป็นอันดับแรกอยู่แล้ว

ขณะที่กัสวางแผนการของตัวเองเสียงกลไกของเครื่องจักรลูกบาศก์ขนาดยักษ์เริ่มทำงานอีกครั้งราวกับโรงงานผลิตอาวุธขนาดย่อมที่กำลังถือกำเนิดขึ้นภายในค่ายมิดไนต์แห่งนี้

...

ลมกลางคืนพัดผ่านซากอาคารคอนกรีตรกร้างเสียงลมเสียดสีผ่านช่องหน้าต่างแตกดังหวีดหวิว ราวกับเสียงครางของโลกที่กำลังตาย

เศษกระจกบนพื้นสะท้อนแสงไฟจากกองไฟเล็ก ๆ ที่ถูกจุดไว้กลางห้องโถงชั้นล่าง

กองไฟไม่ใหญ่มากนัก แค่พอให้ความอบอุ่นเพราะถ้าไฟแรงเกินไป… ซอมบี้จะเห็นแสงได้

กลิ่นควันไม้ผสมกับกลิ่นสนิ่มและกลิ่นเนื้อแห้งที่กำลังถูกย่างอยู่บนเหล็กดัดเก่าๆ ที่หาได้จากซากปรักหักพัง อุณหภูมิรอบกองไฟอุ่นสบาย แต่ห่างออกไปไม่กี่เมตรอากาศก็กลับเย็นจัดเหมือนสุสาน

สามเงานั่งล้อมกองไฟ

เบนจามินนั่งพิงเสาดวงตาแน่วแน่จดจ่อและมือกำลังตรวจอาวุธอย่างระมัดระวัง

ขณะที่เลี่ยมผู้เต็มไปด้วยกล้ามหนาเหมือนสัตว์ป่ากำลังกัดเนื้อแห้งคำโต

เสียงเคี้ยว “กร๊อบ ๆ”

“ฮ่า ๆ วันนี้โคตรคุ้มเลยว่ะ!” เลี่ยมหัวเราะ“เหรียญเงินตั้งหมื่นเหรียญ... กูไม่เคยเห็นเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้มาก่อน”

เขาหันไปตบไหล่เบนจามินแรงจนเสียงดัง “ปัก”

“หัวหน้าก็ยังเป็นหัวหน้าว่ะถ้าเป็นกิลด์อื่นคงฮุบเองหมดแล้ว”

“เราทำสัญญากับลอร์ดไนท์แล้วคำพูดของนักผจญภัย… ต้องมีค่า” เบนจามินยิ้มจาง ๆ

“ใช่ ๆ คำพูดของหัวหน้ามีค่าที่สุด”เลี่ยมหัวเราะ

อีกด้านหนึ่งมาโครกำลังนั่งเงียบสายตาของเขาสะท้อนแสงไฟนิ่ง ลึก เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ เขาหมุนขวดโลหะเล็ก ๆ ในมือ

มาโครเดินไปตักหม้อซุปเนื้อที่ต้มรวมกับสมุนไพรและเสบียงแห้งตักใส่ถ้วยก่อนจะหันมายิ้มบาง ๆ

“กินอีกหน่อยไหม ผมใส่สมุนไพรเพิ่ม”

เลี่ยมคว้าถ้วยทันที

“เอามา!”

เบนจามินก็รับไปเช่นกัน

“ขอบใจ”

พวกเขาทั้งสามกินอาหารกันจนหมดในฐานะนักผจญภัยแล้วการกินอาหารในสถานที่

กลางคืนค่อย ๆ ลึกขึ้นความเงียบเริ่มกลืนทุกอย่าง ไกลออกไป เสียงซอมบี้ครางเบา ๆ อือออ…แต่ไม่มีตัวไหนกล้าเข้ามาใกล้ที่พักพวกเขา

เวลาผ่านไปทั้งสามนั่งกินอาหารกันอย่างสนุกสนานโดยเฉพาะเลี่ยมที่ดีใจเป็นพิเศษที่ได้สมบัติมาจำนวนมากกำลังโม้และวาดฝันว่าถ้าออกไปจากหอคอยโลกาวินาศจะแลกเอาของอะไรออกไปบ้าง

พวกเขาพูดคุยกันอยู่ครึ่งชั่วโมง

จู่ ๆ เลี่ยมขมวดคิ้วและพูดขึ้นมาด้วยความตกใจ

“เฮ้!”