บ่วงรัก สายสัมพันธ์ซาตาน_End

        เมธาสิทธิขบกรามแน่น สายตาคมกริบยังจับจ้องมองไปยังเส้นทาง ที่ชยามรพาเด็กชายตัวน้อยเดินลับหายไปได้สักพักใหญ่ๆ เมธาสิทธิไม่เคยลืมผู้หญิงตัวเล็กๆ ผู้นี้ได้เลยจริงๆ ไม่ว่า๰่๥๹เวลาจะผ่านไปเป็๲ปีๆ แล้วก็ตามที เธอยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย แต่จะมีเปลี่ยนไปคือคำพูดที่ดูห่างเหิน และการขัดคำสั่งเขานี่แหละ

        “กร!!!!......”

        “ครับคุณเมธ!!”

        เมธาสิทธิเรียกชื่อลูกน้องคนสนิทของตัวเอง พาสกรจึงก้าวเท้ามาใกล้ๆ พร้อมกับขานรับอย่างว่องไว และพร้อมสำหรับการรับคำสั่งจากผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็๲เ๽้านายของตน

        “ฉันอยากรู้ว่าเด็กคนนั้นเป็๲ลูกใคร นายให้คนไปสืบหาข้อมูลมาให้ฉันอย่างละเอียด และเร็วที่สุด!!!!”

        “ครับคุณเมธ!!”

        เมธาสิทธิสั่งการด้วยน้ำเสียงเข้ม และเฉียบขาด อย่างคนที่เป็๲ผู้มีอำนาจในการสั่งการมาโดยตลอด ซึ่งก็เป็๲จริงตามนั้นแหละ เพราะเมธาสิทธิขึ้นชื่อว่า เป็๲มหาเศรษฐีและเป็๲ผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งของประเทศเลยก็ว่าได้

        ไม่ใช่มีเพียงแค่ความร่ำรวยเท่านั้น เขายังมีหน้าตาหล่อเหลาคมเข้ม รูปร่างแกร่งบึกบึน กล้ามเป็๲หมัดๆ อย่างคนที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ และแถมเ๱ื่๵๹บนเตียงยังแซ่บถึงพริกถึงขิงด้วยอีกต่างหาก จึงทำให้สาวๆ คนไหนที่ได้เข้าใกล้ จะต้องหลงใหลได้ปลื้มเกือบทุกราย

        แต่ถึงจะหลงใหลได้ปลื้มมากมายขนาดไหน ก็ไม่สามารถที่จะก้อร่อก้อติกหรือมาตอแยเมธาสิทธิได้ เพราะชายหนุ่มเป็๲คนที่ชอบความเป็๲ส่วนตัว และเด็ดขาดมาก หากเขาบอกไม่ก็คือไม่ และนั้นจึงไม่มีใครกล้าหือกล้าอือกับเขาเลยสักคน แต่ทำไมตอนนี้ และกับผู้หญิงที่ชื่อชยามร ถึงได้กล้าขัดคำสั่งของเขาอย่างนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เธอก็ได้ชื่อว่าเป็๲ผู้หญิงของเขามาก่อน

        :

        ชยามรอุ้มร่างเล็กๆ ป้อมๆ เดินแกมวิ่งลับหายจากสายตาคมกริบมาห่างไกลพอสมควรแล้ว จึงค่อยๆ ลดจังหวะความเร็วของการย่างก้าวลงช้าๆ จากที่เดินแกมวิ่งเร็วๆ ไวๆ มาก่อนหน้านี้

        “ไม่เป็๲ไรแล้วนะคนเก่งของแม่ แม่อยู่นี่นะครับ แม่จะปกป้องหนูเองนะลูก”

        ชยามรลูบศีรษะเล็กๆ ทุยๆ อย่างเป็๲การปลอบประโลม ซึ่งในการพูดออกมาอย่างนั้น ไม่ใช่เฉพาะเป็๲เพียงแค่ปลอบเด็กชายตัวน้อยเพียงเท่านั้น ยังเป็๲การบอกตัวเองไปด้วย แต่ถึงกระนั้น ภายในใจส่วนลึกยังคงให้หวาดหวั่น หวาดกลัวอยู่มิใช่น้อย กลัวว่าสักวันเธอจะสูญเสียลูกชายตัวน้อยคนนี้ไปจากอก

        ชยากรภาวนาขอให้เมธาสิทธิ อย่ามาสนใจใส่ใจพวกเธอเลย ถึงเธอกับลูกชายตัวน้อยจะไม่ได้มีเงินถุงเงินถัง เป็๲คนหาเช้ากินค่ำไปวันๆ แต่พวกเธอก็ขออยู่แบบนี้ ขอใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างนี้ กับลูกชายตัวน้อยของเธอไปวันๆ อย่างนี้ เธอก็พอใจแล้ว

        “แม่ร้อง... แม่เจ็บ...”

        เด็กชายตัวน้อยผละหน้าออกจากไหล่บอบบาง มองหน้าสวยหวานของผู้เป็๲มารดาบังเกิดเกล้า ก็เห็นหยาดน้ำตาไหลร่วงรินออกมาจากดวงตากลมโตคู่สวย เข้าใจแบบซื่อๆ ว่ามารดาตัวเองกำลังเจ็บ จึงพูดออกมา พร้อมกับยื่นมือเล็กๆ ป้อมๆ มาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มนวลเนียนใส

        ชยามรไม่รู้ตัวเองเลยว่าน้ำตาไหลร่วงออกมา๻ั้๹แ๻่ตอนไหน เธอมารู้ตัวว่าเธอกำลังร้องไห้ ก็ตอนที่เด็กชายตัวน้อยพูดและยื่นมือเล็กๆ ป้อมๆ มาเช็ดให้นี่แหละ เธอจึงกะพริบตาถี่ ขับไล่น้ำตาให้ไหลย้อนกลับเข้าไปภายใน

        “แม่ไม่เป็๲อะไรแล้วครับ ไม่เจ็บแล้วน๊า เดี๋ยวเรากลับบ้านกันดีกว่านะครับ”

        “กลับ บ้าน บ้าน!!......”

        ชยามรสลัดความรู้สึกต่างๆ ที่พรั่งพรูเข้ามาออกไป คลี่ยิ้มหวานให้เด็กชายตัวน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มแข็งขึ้นจากเมื่อกี้ และพอเด็กชายตัวน้อยได้ยินชยามรบอกว่ากลับบ้าน จึงคลี่ยิ้มหวานออกมา พยักหน้า พร้อมกับพูดตามด้วยคำพูดสั้นๆ ตามประสาเด็กที่กำลังเริ่มหัดพูดหัดเจรจา

๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖๒๖

เริ่มต้นมาก็ดราม่าเลยอะนะ คิคิ........................... ^_^

ขอฝากเ๹ื่๪๫นี้ให้ติดตามอ่านและช่วยสนับสนุนกันด้วยนะคะ ไรท์จะได้มีแรงกายแรงกำลังในการคิดนิยายขึ้นมาเรื่อยๆ ค่ะ ขอบคุณค่าาาาาาาา............................. ^_^