มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

ทุกคนตกใจไปชั่วขณะ เมื่อเห็นแขนฉินเฉาเป็นอิสระจากพันธนาการของฟางโม่ เขายื่นมือออกไปและจับไปที่ไม้วิญญาณที่กำลังฟาดลงไปผ่านอากาศ

“ได้ยังไง? เป็นไปไม่ได้!” ฟางโม่ตะลึง เขาเห็นร่างของฉินเฉาสว่างไสวไปด้วยแสงสีทอง แสงสีทองนั้นแทงเข้าที่ร่างของเขา ทำให้เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

และคุกอากาศที่ขังฉินเฉา ก็ได้ส่งเสียงของแข็งแตกให้ได้ยิน เหมือนกับแก้วแตก คุกอากาศได้ถูกฉินเฉาทำลายโดยสมบูรณ์

ฉินเฉาที่ปกคลุมไปด้วยรัศมีพุทธ ขยับกล้ามเนื้อของเขา และค่อยๆ เรียกแสงสีทองกลับไปช้าๆ และจากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า

“เมืองเต็มสุขนี้น่าสนใจจริงๆ ปู่โม่ ฮ่าๆ ๆ ให้ฉันเล่นเป็นเพื่อนนายเป็นไง”

หลังจากที่รัศมีพุทธได้หายไป ฟางโม่ค่อยๆ ปีนขึ้นจากพื้นอย่างระมัดระวัง เจ้าราชาผีที่ดูเหมือนธรรมดาตรงหน้าเขา กลับกลายเป็นคนของพุทธะ

นี่มันโคตรประหลาด! ทำไมราชาผีถึงมีพลังของพุทธะ! ทุกคนในเมืองเต็มสุขแห่งนี้ ตายด้วยความคับข้องใจ ผู้คนเหล่านี้ไม่สามารถจัดการได้ในนรก ดังนั้น พวกเขาจึงถูกโยนมาที่เมืองเต็มสุข เพื่อพิทักษ์ตนเอง

ผู้คนเหล่านี้เป็นไปไม่ได้ที่จะฝึกวิถีพุทธ!

มันก็เหมือนกับอาชญากรผู้ชั่วร้ายได้ตายไป พระอรหันต์จากสรวงสวรรค์ตะวันตกคงไม่ลงมาเพื่อพิทักษ์เขาหรอก

นี่มันเหลวไหล เหลวไหลเกินไปแล้ว!

ถ้าเขาไม่เห็นด้วยตาตัวเอง ฟางโม่คงไม่มีวันเชื่อ ต่อให้เขาถูกฆ่า ว่าตัวตนที่ยิ่งใหญ่แบบนี้จะลงมาที่ยมโลกด้วยตัวเองเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้

“นี่เป็นไปไม่ได้!” ฟางโม่บ้าไปแล้ว ตะโกนออกมา “ทำไมแกถึงมีพลังของพุทธได้! ยิ่งกว่านั้น มันยังบริสุทธิ์อีกด้วย! เห็นชัดๆ ว่าแกเป็นราชาผี นี่เป็นไปไม่ได้!”

“มีอยู่หลายสิ่งที่เป็นไปไม่ได้” ฉินเฉาจุดบุหรี่และยิ้ม “ถ้านายไม่รู้ แล้วยังมาทำตัวโอหังวางท่าอีก”

ในเวลานี้ ด้วยความช่วยเหลือจากรัศมีพุทธเมื่อกี้ หลี่ก็ถูกปล่อยตัวจากการคุมขัง

เขามองไปที่หลายคนตรงหน้าเขาด้วยความเย็นชา และพบว่าพวกเขาต่างหวาดกลัว เขาหยิบไม้แกะสลักออกจากอกเสื้อ และปล่อยคาถา

วิญญาณดวงเล็กๆ ลอยออกมาจากไม้แกะสลัก และลอยตกลงมาบนพื้นเบาๆ

“พี่ชาย ข้างในน่าเบื่อ” นี่คือโลลิน้อยหลี่เสี่ยวอ้าย

“ทำไมถึงปล่อยเธอออกมา ที่นี่มีคนหลายคน ถ้าเธอบาดเจ็บจะเป็นยังไง”

“อย่ามาโทษข้า” เมื่อเห็นสายตาตำหนิของฉินเฉา หลี่ได้แต่ยักไหล่ “เธอตะโกนใส่ข้า ว่าอยากจะออกมา”

“พี่ชาย มีพี่อยู่นี่ เบบี้ไม่กลัวคนไม่ดีพวกนี้หรอก!” โลลิน้อยพูดแบบเด็กๆ และส่ายหมัดของเธอ “ไปช่วยพี่สาวก่อน และจากนั้นพาเบบี้ไปหาแม่!”

“ได้เลย!” เมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้ ฉินเฉารู้สึกหัวใจอบอุ่น ความรู้สึกว่าเป็นหน้าที่ของเขาพุ่งขึ้นมา “งั้นหนูไปอยู่กับลุงหลี่ พี่ชายจะไปจัดการพวกนั้น และจากนั้นพวกเราจะไปจากสถานที่แย่ๆ นี่”

“ทำไมข้าต้องเป็นลุง...” หลี่พูดอย่างไม่พอใจ

“เพราะนายเป็นผีเฒ่า” ฉินเฉาทิ้งคำพูดไว้ และเดินอย่างยิ้มแย้มไปที่ฟางโม่

“เร็ว! รีบหยุดมัน!” ปู่โม่คนนี้กลัวจนไม่คิดอะไรแล้ว ได้แต่ถอยไปซ้ำแล้วซ้ำอีก ผลักชายหลายคนนี้ให้เป็นแพะรับบาป

ความเผด็จการของฟางโม่ฝังอยู่ในใจของชายเหล่านี้ ชายแข็งแรงเหล่านี้เรียกความกล้าออกมา ถือไม้วิญญาณของตัวเอง และฟาดไปที่หน้าฉินเฉา

“หายไปซะ!” ฉินเฉาลดหัวลงเพื่อสูบบุหรี่ และโบกมือโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง หลังจากกลืนกินวิญญาณร้ายครั้งก่อนแล้ว พลังความคิดของเขาก็แหลมคมขึ้น เพียงแค่สะบัดมือ แรงที่ทรงพลังก็ปรากฏขึ้นทันที พุ่งออกไปราวกับคลื่น และผลักชายเหล่านี้ไปถึงอีกฝั่งของห้องจนกระทั่งตกลงพื้นพร้อมเสียงแตกหัก

“สวะ ล้วนแต่เป็นพวกสวะ!” ฟางโม่ตะโกน ท่าทางแตกตื่น เขายกมือออกมา ต้องการจะขังฉินเฉาอีกครั้ง

แต่ฉินเฉาก็เปล่งแสงรัศมีพุทธ ซึ่งทำให้เขาป้องกันความสามารถของฟางโม่ได้อย่างสมบูรณ์

ฟางโม่หวาดกลัวจนแทบจะตกลงพื้น ทันใดนั้นก็เห็นเหลียวชาชาที่อยู่บนโต๊ะ รีบเข้าไปจับที่คอยัยเด็กโง่นี่ ที่ดึงดูดเจ้าฉินเฉาที่แข็งแกร่งจนน่ากลัวคนนี้มา

“อย่าเข้ามา ถ้าแกเข้ามา ฉันจะหักคอยัยนี่”

“โอ้?” ฉินเฉายกคิ้ว “อยากจะรู้มั้ยว่าใครจะเร็วกว่า?”

“ไม่ ไม่!” ฟางโม่ทันใดนั้นก็คุกเข่ากับพื้น น้ำตาไหลผ่านจมูก และอาบหน้าอ้วนๆ ของเขา “ท่านปู่ หลานผิดไปแล้ว ที่ไม่ได้สังเกตถึงคนที่เหนือกว่า หลานไม่เคยใช้กำลังบังคับใครเลย! ท่านปู่ ได้โปรดสงสารหลานคนนี้ ปล่อยหลานไปเถอะ!”

ฟางโม่คนนั้นพูด ยื่นฝ่ามือออกมา และตบเข้าที่หน้าตัวเองหลายครั้งอย่างไม่ปรานี

ปู่โม่ที่โหดเหี้ยม ผู้ที่ลงมือกับศัตรูของเขาอย่างหนัก เขาโหดเหี้ยมกับตัวเองยิ่งกว่าจริงๆ ไม่นานใบหน้าอ้วนๆ ของเขาก็บวมยิ่งกว่าเดิม แสดงให้เห็นถึงรอยนิ้วมือที่อยู่บนนั้น

“ท่านปู่ โปรดปล่อยหลานไปเถอะ ภายหลังในเมืองเต็มสุขแห่งนี้ เมื่อไหร่ที่หลานเห็นท่าน หลานจะรีบไสหัวไป! หลาน หลานกราบล่ะ”

พร้อมกันนั้น ปู่โม่ที่เป็นที่รู้จักดีคนนี้ ก็กราบฉินเฉาสามครั้งจริงๆ ทำให้เกิดเสียง ‘ตรึม ตรึม’ ออกมา บอดี้การ์ดที่ชื่ออาตงเซ่อไปเลย

นี่คือปู่โม่ที่ทรงพลังคนนั้นจริงๆ เหรอ ผู้ที่ฆ่าคนอื่นโดยไม่กะพริบตา? เขา เขากลายเป็นหลานจริงๆ!

“เจ้าพยายามฆ่ายมทูต และเจ้ายังคิดว่ายังจะมีชีวิตรอดอีกเหรอ?” หลี่โกรธแค้นกับการกระทำของฟางโม่ เอาโซ่ของเขาออกมา และเดินเข้าไป “ไปพบตุลาการลู่ด้วยกันกับข้า นี่คือทางออกเดียวของเจ้า”

“ตุลาการลู่?” ฟางโม่ส่ายหัวของเขา ดวงตาของเขาฉายความกลัวออกมา “ท่านผู้สูงส่ง โปรดปล่อยคนเล็กๆ อย่างผมไปเถอะ ถ้าท่านผู้สูงส่งยังโกรธอยู่ล่ะก็ ท่านสามารถทุบตีผมด้วยไม้วิญญาณได้ตามต้องการเลย”

ถ้าเขาไปพบตุลาการลู่ เขาจะออกมาได้ยังไง? ตุลาการลู่เป็นพวกอารมณ์ร้ายใครๆ ก็รู้ ถ้าเห็นเขา เขาต้องโดนโยนลงไปทอดในกระทะแน่ๆ

ฟางโม่จำกระทะทอดขนาดใหญ่ในนรกได้ อดสั่นออกมาไม่ได้

“ท่านปู่ ท่านปู่ โปรดปล่อยหลานไปเถอะ หลานคนนี้...” เขาเริ่มขอความเมตตาจากฉินเฉา

“หลี่” ฉินเฉาขมวดคิ้ว “นายไม่ต้องพาเขาไปหาตุลาการลู่”

“ฉินเฉา เจ้า?” หลี่สะดุ้ง พลางคิดว่า ฉินเฉาคนนั้นยกโทษให้เหรอ?

“ขอบคุณมาก ท่านปู่ ขอบคุณสำหรับความเมตตา!” ฟางโม่ก้มหัวจนกระทั่งติดพื้น แต่สายตาของเขาฉายเจตนาร้ายออกมา ‘ฮึ่ม ข้า ปู่โม่ ต้องเอาคืนพวกแกแน่ เมื่อตอนนั้นมาถึง ข้าจะจ่ายคืนที่ทำให้ข้าอับอายในวันนี้เป็นสิบๆ เท่าเลย!’

แม้ว่าเขาจะคิดอย่างนั้น แต่ปากของเขายังเอาแต่พูดขอบคุณ

“ฮึ่ม...” แม้ว่าหลี่จะโกรธ แต่เขาก็วางโซ่ลง

“หึหึ...” ฉินเฉาลูบจมูก “ถ้านายพามันไปหาตุลาการลู่ นายจะทำให้มันสบายไป มันกล้าที่จะลงมือกับคนของฉัน ฉันจะฆ่ามันด้วยตัวเอง”

พร้อมกันนั้น ฉินเฉากำหมัด และเดินเข้าไปหาฟางโม่ด้วยรอยยิ้ม

“อะ อะไร?” หัวใจที่เพิ่งสงบลงของฟางโม่ ตอนนี้ปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง เขามองไปที่ฉินเฉาด้วยความรู้สึกแตกตื่นผสมเสียใจอย่างอธิบายไม่ได้ เขารู้สึกกดดันราวกับมีภูเขาขนาดใหญ่ทับลงมาในใจของเขา

ร่างใหญ่ๆ ของเขา ทันใดนั้นก็ทรุดลงกับพื้น ไม่มีแรงจะยืน

“อย่าฆ่าฉัน...อย่าฆ่าฉัน...” ฟางโม่ร้องออกมาโหยหวน “ฉันเป็นคนของหลัวซาหวู่ซิ่น ถ้าแกฆ่าฉัน เขาจะต้องไม่ปล่อยแกไปแน่นอน!”

“ถ้าฉันไม่ฆ่าแก มันจะไว้ชีวิตฉันเหรอ?” ฉินเฉาจุดบุหรี่ และแสยะยิ้ม “อย่าห่วงเรื่องฉันเลย มันไม่รู้หรอกว่าฉันฆ่าแก”

พร้อมกันนั้น ตาของฉินเฉาก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง แสงพุทธะสีทองลุกขึ้นมาในมือของเขา จากนั้นก็กลายเป็นเหมือนกรงเล็บ และแทงเข้าไปในอกอ้วนๆ ของเขา

ดวงตาฟางโม่เบิกกว้าง วิญญาณของเขาเริ่มอ่อนลงอย่างรวดเร็ว แต่ฉินเฉาราวกับกำลังลิ้มรสอาหารอร่อย เริ่มดูดกลืนวิญญาณของเขาอย่างตะกละ เพราะว่าไม่มีใคร ที่จะดูดกลืนวิญญาณแล้วเปลี่ยนให้เป็นปราณแท้ได้แบบฉินเฉา

ในสายตาคนอื่น ร่างใหญ่ๆ ของฟางโม่เหมือนกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม หดลงอย่างรวดเร็ว หลังสูญเสียไปมาก ฉินเฉาก็ร้องออกมาด้วยความพอใจ ฟางโม่ก็หายไปจากเมืองเต็มสุขนี้อย่างสมบูรณ์

“ฟู่...” ลมเย็นๆ ถูกพ่นออกมาจากปาก ฉินเฉารู้สึกว่าวิญญาณของเขาพอใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

“ไม่อยากจะเชื่อ เจ้ากลืนเจ้านั่นจริงๆ ...” หลี่ยิ้มอย่างมึนงง “เจ้ารู้สึกว่าวิญญาณโตขึ้นมากเหรอ?”

“ใช่ มันดีจริงๆ” ฉินเฉายิ้มและยื่นมือทั้งสองข้างไปที่เหลียวชาชาที่อยู่บนโต๊ะ

ฉวยโอกาสนี้ ฉินเฉาบีบก้นที่ทรงเสน่ห์ของสาวน้อยคนนี้สองครั้ง

“ไม่เลว แม้ว่าจะเป็นแค่วิญญาณ ก็ยังรู้สึกดี”

“ฉินเฉา ไอ้เลว!” เหลียวชาชาไม่คิดเลยว่าฉินเฉาจะจับก้นเธอ เธอหน้าแดง ขณะที่มือทั้งสองข้างของเธอทุบไปที่อกของฉินเฉา

“ชิ หน้าอกยังเล็กเหมือนเดิมจริงๆ ...”

“ฮือฮือ นายแกล้งฉันอีกแล้ว ฉันจะตีนาย”

“พี่สาว หยุดรังแกพี่ชายของหนูได้แล้ว เบบี้จะโกรธแล้วนะ!” หลี่เสี่ยวอ้ายวิ่งเข้ามาด้วยเท้าเล็กๆ ของเธอ กอดฉินเฉาแน่นและตะโกนออกมา

“โอ้ เพิ่งจะมาที่นี่แท้ๆ แต่นายกลับล่อลวงสาวงามตัวน้อย! พระเจ้า แม้แต่เด็ก 6 - 7 ขวบ นายก็ไม่ปล่อย เจ้าสัตว์ป่า!”

เหลียวชาชากลอกตาของเธอ และจ้องจับผิดฉินเฉา

“เหลวไหลน่า!” ฉินเฉาเอามือตบก้นของเธอ “น้องสาวตัวเล็กนี่ตายอย่างโหดร้าย ฉันอยากจะพาเธอกลับไปพบแม่ของเธอเป็นครั้งสุดท้าย”

“ฮึ่ม ทำไมนายใจดีจัง?”

“ชิ หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว เชื่อมั้ย ฉันจะจับเธอกดลงกับโต๊ะ!”

“มาสิ! คิดว่าคุณหนูคนนี้กลัวนายเหรอ!” เหลียวชาชาหรี่ตา ทิ้งก้นของเธอลงบนโต๊ะ จากนั้นก็อ้าแขนอ้าขา พร้อมที่จะถูกล่วงเกิน

“ลุงมันเถอะ...” ฉินเฉามองไปที่สาวน้อยที่ทำท่าทางยั่วยวนนี้ ‘ทำอะไรของเธอ กำลังเชิญชวนฉันเหรอ’ เขารีบกลืนน้ำลาย “ฉะ ฉันไม่สนใจผู้หญิงหน้าอกเล็กหรอก”

“จริงเหรอ...” จู่ๆ ตาของเหลียวชาชาก็แดงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา และพูดอย่างอ่อนโยนว่า “นายไม่สนใจผู้อื่นแม้แต่น้อยจริงๆ เหรอ...”

พร้อมกันนั้น เธอก็เปลี่ยนท่าจากนั่งเป็นนอน สะโพกเล็กๆ และก้นที่งอนของเธอมองมาที่เขา ราวกับมองฉินเฉาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำ

สาวน้อยนางนี้แม้ว่าหน้าอกของเธอจะไม่ใหญ่ แต่สะโพกของเธอได้รูปจริงๆ เอวเล็กๆ นั่นก็เยี่ยม มองครั้งแรก คิดว่าไม่มีกระดูกซะอีก

ตอนนี้ยิ่งเธอทำท่าทาง ทรงพลังถึงตายจริงๆ ....

ฉินเฉารู้สึกว่ามีความร้อนระเบิดออกมาจากในร่างของเขา คอของเขาแห้งผาก

“อยะ อย่าล้อเล่นน่า ที่นี่ยังมีคนอยู่หลายคน”

“ไม่เป็นไร...พวกเขาทั้งหมดถูกเพื่อนนายจับแล้ว...” เหลียวชาชาทำเป็นรอบคอบ และส่งสายตากรุ้มกริ่มมาที่เขา แลบลิ้นเล็กๆ ของเธอออกมาและเลียริมฝีปากตัวเอง

จบตอน