บทที่ 2 รู้สึกอยากปะทะ
“คุณพระ! มีตั้งชื่อด้วยเว้ยเฮ้ย อลังมากมึงแล้วตูจะตั้งชื่ออะไรดีนี้อ่ะงั้นเอาเป็ชื่อ คมเมฆาละกัน!”
“คุณแน่ใจใช้ไหมที่ตั้งชื่ออาวุธของคุณว่า คมเมฆา”
“แน่ใจโว้ย...! ถามไรนักหนานี้เดี๋ยวพ่อตบคว่ำเลย”
แล้วตัวแสงจากแหวนแห่งการวิวัฒน์ก็หายไป
วิทย์มองไปในมือที่ถือไม้คมแฝกแล้วก็ควงไม้เล่นไปเขายิ้มในใจ
แต่ไม่ทันไรเสียงจากในห้องน้ำก็ดังขึ้นมาเขาพึงนึกได้ว่าไอ้เบียร์มันยังนอนกลิ้งเล่นในห้องน้ำอยู่
วิทย์กลับไปเปิดประตูห้องน้ำอีกครั้วนึงภาพอันคุ้นเคยเหมือนกับเดจาวูก็ปรากฎอีกครั้งนึง
“เหอะไอ้เบียร์ กูไม่อยากจะทำเลยว่ะเพื่อนถึงมึงกับกูจะไม่ได้สนิทกันมากแต่มึงก็เรียนคณะเดียวกันกับกูกูขอโทษไปดีละถ้าชาติหน้ามีจริงกูของให้มึงได้ตายดีกว่านี้อโหสิกรรมให้กูด้วยเพื่อน”
แล้ววิทย์จับไม้คมแฝกที่ถืออยู่ตีเข้าไปที่หัวเ้าเบียร์อย่างแรงจนเืไหลนองเต็มห้องน้ำไปหมดแล้วแสงสีขาวก็ไหลเข้าไปในร่างของเขา
“คุณได้สังหารบุคคลที่เคยเป็เ้าของ < คมเมฆา>
คุณจะได้รับโบนัสอัพเกรด < คมเมฆา >ดังต่อไปนี้โปรดเลือก”
1. เพิ่มความแรงโจมตี
2.เพิ่มความคงทน”
หลังจากฟังข้อมูลเขาก็ตัดสินใจว่าเลือกอัพเกรดไปที่ข้อ2 เพิ่มความคงทน เขา้าถนอมสภาพไม้คมแฝกเอาไว้ให้ดีที่สุดเขาไม่รู้เลยว่าเขาจะเจอซอมบี้อีกกี่ตัวแรงเขาเลยเลือกที่จะเพิ่มความคงทนมากกว่าเพิ่มความแรงโจมตี
“กระบวนการอัพเกรดจะเริ่มนับจากนี้3 2 1ฟุบ”
แล้วแสงจากแหวนแห่งการวิวัฒน์ก็ส่องไปที่ไม้คมแฝก
หลังจากที่ไม้คมแฝกอัพเกรดเสร็จเขารีบออกจากห้องไปแล้วเดินกลับไปที่ประตูหนีไฟอีกครั้งแล้วเขาก้เจอซอมบี้ที่เขาหนีมาเขาควงไม้คมแฝกแล้วก็ตีไปที่หัวซอมบี้จนมันตายลง
“หึ! อย่าห้าวกับพี่!”
ไม่นานวิทย์ก็ลงบันไดไปถึงชั้นล่างแต่ยังไม่ถึงชั้นล่างดีเขาก็เห็นฝูงซอมบี้ยืนอยู่เต็มชั้นล่างเบียดเสียดกันอยู่เต็มบันไดหนีไฟเขากะด้วยสายตายซอมบี้กลุ่มนี้น่าจะมีจำนวนถึง20-30 ตัว เป็อย่างน้อย
“เอาสิว่ะ! เป็ไงเป็กันขอพี่ลองไม้คมแฝก < คมเมฆา> หน่อยเหอะ”
วิทย์เดินควง< คมเมฆา > ลงบันไดไปที่ละขั้นเขาสังเกตุเห็นว่าซอมบี้มันเดินขึ้นมากันที่ละ 2 ตัว เขาเลยเอามือล้วกเข้าไปในกระเป๋ากางเกงคว้าเหรียญเงิน7 ถึง 8 เหรียญโยนไปในกลุ่มซอมบี้
จากที่ซอมบี้กำลังจะเข้ามาจู่โจมวิทย์พวกมันหยุดแล้วมองไปที่เหรียญเงินที่เขาโยนเข้าไปวิทย์สบโอกาสเดินเข้าไปหาซอมบี้ที่หลงขึ้นมาทางบันได้หนีไฟ
วิทย์ควงคมเมฆาฟาดไปที่หัวซอมบี้ดังผัวะ!แต่ซอมบี้ก็ไม่ได้จัดการง่ายๆอย่างที่เขาคิดซอมบี้ตัวอื่นๆพุ่งเข้ามาหาเขา
วิทย์เอาคมเมฆาฟาดไปซ้ายที่ขวาที่สลับกันไปมาแล้วตัวเขาก็หลบไปทางซ้ายและใช้ขาถีบไปที่ศพซอมบี้ที่เขาจัดการไปแล้วจนศพมันกลิ้งลงบันไดขวางซอมบี้ที่กำลังขึ้นมาจนพวกซอมบี้พากันล่มกลิ้งระเนระนาดไปกับพื้นวิทย์สบโอกาสเขาเหวี่ยงคมเมฆาจากล่างขึ้นบนตีไปที่หัวซอมบี้เขาตีมันยังกับตีลูกกอล์ฟเขาตีฟาดซอมบี้ไปจนไปหยุดที่ประตูหนีไฟชั้นล่างสุดแล้วก็มีเสียงดังเขามาในหัวเขาอีกครั้งหนึ่ง
“ขอแสดงความยินดีคุณประสบความสำเร็จบรรลุระดับ2 ของขั้น Human Evolution และคุณจะได้รับค่าสถานะ 4 จุด”
“เอาเว้ย! เวลขึ้นว่ะ! เพิ่มพละกำลังทั้งหมด”
แล้วแสงจากแหวนแห่งการวิวัฒน์ก็คลอบคลุมไปในร่างกายของเขา
วิทย์รู้สึกถึงพละกำลังที่เสียไปก่อนหน้านี้มันเริ่มกลับมาอีกครั้งเขาใช้แรงและพละกำลังไปในการโจมตีฝูงซอมบี้เยอะมากจนเขารู้สึกเหนื่อยมาก เขาเลยเลือกที่จะเพิ่มพละกำลังแทนที่จะเพิ่มสถานะอื่นในตอนนี้เขาแค่ไม่อยากจะหมดแรงไปขณะที่สู้กับพวกซอมบี้
วิทย์กลับมาดูที่ประตูหนีไฟอีกครั้ง เขาเปิดประตูเอาไว้เล็กน้อยแล้วยื่นหน้าออกไปสังเกตดูข้างนอกว่ายังมีซอมบี้อยู่แถวนี้อีกไหม
เอ๊ะ! นั้นตู้เก็บถังดับเพลิงนี้กว่า”
ระหว่างที่เขาสังเกตดูข้างนอกเขาก็บังเอิญไปเจอกับตู้เก็บถังดับเพลิงที่กระจกแตกอยู่เขาคิดว่าซอมบี้มันคงจู่โจมคนที่กำลังจะไปเป็เปิดตู้ถังดับเพลิงเข้าให้เพราะว่าในตู้ไม่ได้มีแค่ถังดับเพลิงแต่มันมีขวานอยู่ในนั้นด้วยเพราะถ้าหากเป็เจอสถานการณ์ที่ถูกซอมบี้ไล่จู่โจมเขาก็คงมองหาอาวุธไว้ป้องกันตัวเป็อันดับแรก
วิทย์เลยคิดหาวิธีในการเข้าไปให้ถึงตู้เก็บถังดับเพลิงเพราะบางส่วนของชั้นล่างเขายังเห็นซอมบี้เดินวนเวียนอยู่ไม่ไปไหนแต่ที่แน่ๆเขาเห็นซอมบี้2 ตัวอยู่ไม่ไกลจากตรงตู้เก็บถังดับเพลิง
เขาจึงตัดสินใจเปิดประตูแล้วเดินออกไปเงียบๆเขาพยายามไม่ให้ซอมบี้จับสังเกตุเขาได้
ไม่นานวิทย์ก็มาถึงตรงตู้เก็บถังดับเพลิง
เวลาเดียวกันนั้นเองซอมบี้ที่อยู่ตรงตู้เก็บถังดับเพลิงเหมือนจะได้ยินเสียงเขา
พวกมันพุ่งเข้ามาจู่โจมเข้าแทบจะทันที่ขณะเดียวกันเขารีบหยิบถังดับเพลิงและขวานที่อยู่ในตู้ออกมา
“เชี้ย แม่งโคตรเร็วเลย หูพวกมึงนี้มันดีขนาดไหนกันแน่ว่ะ”
วิทย์รีบวางถังดับเพลิงทิ้งไว้บนพื้นแต่เขาเก็บขวานไว้ในมือซ้ายแล้วเขาก็รู้สึกถึงซอมบี้ว่าพวกมันเข้ามาอยู่ข้างหลังเขาแล้ว
วินาทีนั้นเขาเลยหันหลังแล้วจามขวานไปที่กลางกะบาลซอมบี้
แต่แล้วซอมบี้อีกตัวก็พุงเข้ามาจะกัดเขาวิทย์เลยเอาคมเมฆาอีกมือกันปากซอมบี้ไว้แล้วเขาก็เตะตัดขาไปที่ซอมบี้จนมันนอนลงกับพื้นแล้วเขาก็เอาขวานอีกมือจามไปที่หัวกะบาลอีกครั้งเหมือนตัวก่อนหน้านี้จนพวกมันตายลงไป
แล้วเขาก็หันไปดูถังดับเพลิงบนพื้นแต่เหมือนฟ้าสั่ง์แกล้งฝูงซอมบี้เ้ากรรมมันเดินออกมาจากลานชั้นล่างเต็มไปหมด
วิทย์คิดในใจว่าเขาไม่น่าอยู่วุ่นวายกับตู้เก็บถังดับเพลิงเลยมันชังไม่คุ้มค่าเอาเสียเลยแต่มันก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้แล้ว
“เอาไงดีว่ะ! ดูมันน ไอ้ห่าเอ้ย!พวกมึงไม่เคยดูหนังไทยกันหรือไงว่ะ ตำรวจอ่ะตำรวจ รู้จักมัย เขาต้องมาตอนจบไม่ใช้มากันตอนนี้ไอ้หอกเอ้ย!หัดดูมั้งน่ะหนังไทยอ่ะ กูล่ะเพลียงกับพวกมึงจริงเลย”
ระหว่างที่เขาบ่นพวกซอมบี้เขาก็เปิดกระเป๋าหยิบผ้ากับน้ำมันก๊าดออกมาจากกระเป๋าเดินป่า
วิทย์เคยดูคลิปที่มีคนทดลองเอาถังดับเพลิงไปเผาไฟแล้วมันก็ะเิขึ้นมาเขาเลยเอาวิธีนี้มาลองใช้ดูเขารีบเอาน้ำมันก๊าดเทไปที่ผ้ากับถังดับเพลิงแล้วเอาผ้าไปพันที่ถังดับเพลิงอีกที่
แล้ววิทย์ก็จุดไฟไปที่ผ้าแล้วเขาก็ใช้เท้าถีบไปที่ถังดับเพลิงให้กลิ้งไปที่ฝูงผีดิบ
ฝูงซอมบี้เหมือนจะได้ยินเสียงถังดับเพลิงพวกมันพากันกระโจนไปหาถังดับเพลิงจนตัวพวกมันติดไฟไม่นานก็เกิดเสียงดัง ตูม! เศษเนื้อเื สาดกระจายเต็มหอพักไปหมด
“เชี้ย! สยองโคตร”
มันเป็ฉากที่ะเือารมณ์เขามาก
วิทย์นึกว่าเขาจะทำใจได้แต่ก็อีกและเขายังเป็แค่นักศึกษาที่มาเจอกับเหตุการณ์อันบ้าคลั่งทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดจากคนกลายเป็ผีดิบและเื่ราวประหลาดก็ผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดมันว่างเปล่าไปหมด(จิตตก)มาวานเขายังนั่งเล่นเกมส์อยู่เลย
หลังจากะเิซอมบี้ไปก็มีกลุ่มควันออกมาจากซากถังดับเพลิงมันคือก๊าซที่อัดอยู่ในถังดับเพลิงนั้นเอง
วิทย์รีบวิ่งออกมาจากหอพักเขาห่างจากนอกหอพักไม่เกิน200 เมตรแล้วเขาก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยเช่นเคย
“ขอแสดงความยินดีคุณได้มาถึงระดับ 3 ของ HumanEvolution มีค่าสถานะเหลือ 4 จุด ที่ยังไม่ได้เพิ่มโปรดระบุสถานะที่คุณ้าเพิ่ม”
“เพิ่มความเร็วทั้งหมด”
วิทย์รีบวิ่งหนีควันจากถังดับเพลิงอย่างไม่คิดชีวิต
ไม่นานวิทย์ก็ออกมาจากหอพักได้เขามองซ้ายที่ขวาที่หลังออกมาได้เขาคิดว่าเขาจะกลับบ้านไปหาพ่อแม่เขากลัวว่าพ่อแม่เขาจะเป็อะไรไปซะก่อนเขากังวลมากเขาเหลือครอบครัวแค่พ่อกับแม่เท่านั้นเขารู้สึกว่าเขาต้องหาวิธีกลับบ้านให้ได้
วิทย์เดินออกไปที่ลานจอรถหอพักเขาต้องหารถสักคันเพื่อกลับบ้านเขามีความรู้สึกว่าการกลับบ้านครั้งนี้ของเขามันไม่ง่ายเลย
ระหว่างที่วิทย์เดินมาถึงลานจอดรถเขาก็เห็นชาย2 คนกำลังวิ่งหนีซอมบี้ไปที่หลังรถ SUV คันหนึ่ง วิทย์สังเกตว่าซอมบี้ที่กำลังจู่โจมชาย 2 นั้นมีอยู่ด้วยกัน2 ตัว เขาเห็นว่าพวกมันกำลังวิ่งพุ่งเขาไปหาชาย 2 คนนั้น
วิทย์คิดว่าการช่วยเหลือใครสักคนเขาไม่ต้องหาเหตุผลในการอธิบายอะไรให้มากมายเขาคิดว่าจะทำเขาก็ต้องทำ
แล้ววิทย์ก็เอา <คมเมฆา> ตีไปที่รถข้างหน้าเขาจนเสียงกันขโมยมันดังลั่นลาดจอดรถขึ้นมา
“วี๊ดวิ๊ว! วี๊ดวิ๊ว…!”
เมื่อซอมบี้ทั้ง2 ตัวมันได้ยินเสียงดังขึ้นมาพวกมันก็วิ่งไปหาเสียงตรงรถข้างหน้าวิทย์ทันที่ทันได้
ขณะเดียวกันวิทย์อาศัยจังหวะที่เสียงสัญญาณยังดังอยู่เขาอ้อมไปที่รถอีกคันหนึ่ง
เมื่อซอมบี้วิ่งมาถึงรถที่มีเสียงสัญญาณดังอยู่วิทย์อาศัยจังหวะที่ซอมบี้ไม่ทันระวังเขาอ้อมไปด้านหลังของมัน
วิทย์เอา<คมเมฆา>ฟาดไปที่กกหูซ้ายซอมบี้จนหน้ามันเละขาดครึ่งออกมาเกลื่อนกาดเต็มพื้นจนมันตายลงไป
ส่วนอีกตัววิทย์อาศัยความเร็วที่เพิ่มค่าสถานะมาอาศัยฟุตเวิร์คมวยไทยเขาจำฟุตเวิร์คชุดนี้ได้มาจากลุงหวังลุงหวังมักจะสอนมวยให้เขาั้แ่เด็ก
ในระหว่างนั้นซอมบี้ก็พุ่งเข้ามาวิทย์เอียงตัวแล้วก้าวเท้าขวาฉากไปหลังเท้าซ้าย
วิทย์รอจังหวะให้ซอมบี้พุ่งมาในระยะของขวานเขาเมื่อซอมบี้พุ่งเข้ามาในระยะขวานแล้ววิทย์ก็ก้าวเท้าขวากับมือที่ถือขวานไว้จามไปกลางกะบาลซอมบี้จนมันแยกออกมาหยั่งกะแตงโมแล้วเืมันพุ่งยังกะน้ำอัดลมเขย่าขวดไหลนองเต็มพื้นไปหมด
“ใครว่ะ...! แม่งโคตรสุดยอด..!เลยหยั่งกะดูหนังเลย”
“เออว่ะ..! พี่ก็ว่างั้นและแต่ทำไมผู้ชายคนนั้นมันดูคุ้นๆจังวะ”
ชาย2 คนนั้นเหมือนจะได้เห็นการต่อสู้ของวิทย์กับซอมบี้เข้าให้
“เฮ้อ..! แม่งโคตรเหนื่อยเลย”
วิทย์คิดว่าถ้าหากจะสู้กับซอมบี้ซึ่งๆหน้าเขาสามารถจัดการได้ไม่เกิน3 ตัว ถ้าหากมากกว่านั้นเขาคงต้องหาวิธีพิเศษจัดการหรือไม่ก็วิ่งหนีเท่านั้นแล้วจู่ๆก็มีเสียงขึ้นมา
“พี่ชาย...! พี่แม่งโคตรเท่เลยพวกผมขอบคุณมากครับที่ช่วยพวกผมไว้”
“ครับขอบคุณจริงครับมากี่ผมคิดว่าผมกับน้องคนนี้จะตายซะแล้วอ่ะ…!ไอ้วิทย์!กูเองนุ๊กไง”
“อ้าว....!ไอ้นุ๊ก มึงเองหรอว่ะ เป็ไงบ้างหลังจากออกจากที่นัดประชุมรับน้องกูก็ไม่ได้เจอมึงอีกเลย”
“เออ เื่มันยาว กูว่าไปจากตรงนี้ก่อนเดี๋ยวกูเล่าให้มึงฟังเองรีบไปกันเหอะเดี๋ยวซอมบี้แม่งมากันอีก”
“โอเค งั้นตามมาเลย”
แล้ววิทย์ก็พาพวกเขาทั้ง2 ไปหน้าหอสมุดมหาลัยมันเป็อาคารที่ใกล้หน้าถนนที่สุดของมหาวิทยาลัยแล้วยังมีลานจอดรถของมหาลัยอยู่หน้าหอสมุดนั้นด้วย
วิทย์ไม่สามารถกลับไปที่ลานจอดรถของหอพักก่อนหน้านี้ได้แล้ว
วิทย์สังเกตว่าหลังจากที่เขาสู้กับซอมบี้2 ตัวนั้นไปฝูงซอมบี้ที่ยังเหลืออยู่เหมือนจะได้ยินเสียงเขาเข้าให้พวกมันพากันวิ่งมาเต็มลานจอดรถขอหอพักเต็มไปหมด
วิทย์เลยคิดว่ามาที่อาคารหอสมุดนี้น่าจะดีกว่าแล้วลานจอดรถของมหาลัยยังอยู่ที่นี่อีกด้วยแต่เขาก็ไม่รู้ว่าเขาคิดถูกหรือผิด?ที่มาหอสมุด
“เอาล่ะมาถึงและ ว่าแต่ไอ้เด็กนี้เป็ใครนี้…?”
“เออ...! เกือมลืมไปเ้านี้มันชื่อแจ๊ค!มันเป็เด็กปี 1มันเรียนคณะเดียวกันกับเรามันกำลังจัดของเขาหอแล้วกูบังเอิญไปเจอมันพอดีกูเลยเขาไปถามว่ามันเรียนคณะอะไรแล้วก็มาเป็อย่างที่มึงเห็นตอนเจอพวกกูนี้และ”
“โอเค แจ๊คพี่ชื่อ วิทย์แล้วยังไงล่ะเอ็งมีที่ไปหรือเปล่า?”
“ครับมีผมอยากกลับบ้าน ผมมีรถพี่ด้วยพี่จอดอยู่ที่แถวหลังหอสมุดครับ เื่รถไว้ใจผมเอาผมไปด้วยอย่าทิ้งผมนะผมไม่เป็ตัวถ่วงหรอก”
“เออเข้าใจและงั้นเราทั้ง 3 มาปรึกษากันว่าจะเอาไงดี”
“แล้วแต่มึงเลยวิทย์ กูไงก็ได้ กูเชื่อมึง”
วิทย์มองหน้าทั้ง2 คนแล้ววางแผนการและมอบหมายหน้าที่ให้แต่ละคน
“แจ๊คเอ็งไปเอารถมาแล้วขับมาที่หน้าหอสมุดเราจะเจอกันที่นั้นครึ่งชั่วโมงถ้าพวกพี่ยังไม่มากันเอ็งรีบขับรถออกไปเลยไม่ต้องรอพวกพี่โอเคน่ะ”
“ส่วนมึงไอ้นุ๊กลองไปหาเสบียงไว้เสบียงที่กูมีไม่น่าพอให้พวกเรา3 คนกินได้ถึง 2 วัน”
“เดี๋ยวกูลองหาทางติดต่อคนข้างนอกดูว่าสถานการณ์มันเป็ยังไงบ้าง”
“เออไอ้นุ๊กมึงเอาขวานไปจำไว้ถ้าเจอซอมบี้อยู่ตัวเดียวลองพยายามจัดการมันแล้วมันจะมีผลึกสีดำตกออกมาจากศพมันมึงต้องเอาเืหยดไปที่ผลึกนั้นเข้าใจนะ ระวังตัวด้วย”
“โอเค กูเข้าใจขอบใจมาก”
แล้วทั้ง3 คนก็แยกย้ายกันไปส่วนตัววิทย์เขาวิ่งเขาไปในหอสมุดเข้าวิ่งไปที่ห้องบรรณรักษ์ของหอสมุดเพื่อจะมีโทรศัพท์หรืออะไรที่เข้าพอติดต่อข้างนอกได้
ไม่นานเข้าก็เจอโทรศัพท์และคอมพิวเตอร์อยู่เขาลองกดโทรศัพท์ไปหาแม่เข้าดู
“ตื๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”
“โธ่เว้ย! ให้ตายเถอะเกิดอะไรขึ้นบ้างว่ะนี่”
หลังจากโทรหาแม่ไม่รู้ไปกี่ครั้งแต่ก็ไม่มีใครรับเขาเคยลองโทรเข้าไปที่191 ดู
สักพักก็มีเสียงคนรับแต่แล้วก็เกิดเสียงอะไรบ้างอย่างขึ้นมา
“อ้าาาาา! ออกไปไอ้ชิตกูพี่มึงนะมึงจำกูไม่ได้หรอ ปัง ปัง ปัง”
แล้วสายก็ขาดหายไป
“บันเทิงล่ะมึง แม้แต่ตำรวจก็ยังเป็อย่างนี้อะไรกันนักหนาว่ะ”
วิทย์รู้สึกหงุดหงิดมากอะไรก็ไม่เป็ใจไปซะอย่างเหมือนเขาต้องพึ่งตัวเองอย่างเดียว
แล้ววิทย์ก็หันมาทางโต๊ะที่มีคอมอยู่เขาลองใช้คอมพิวเตอร์ในหอสมุดดูว่าจะสามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้มัยวิทย์เปิดเครื่องแต่ไม่ทันไรไฟฟ้าก็ดับลงเขาสบทเกือบทุกคำที่เขาจะคิดออก
“สัตว์ รวย เชี้ยฯ สนตีนมันเถอะ อะไรกับกูนักหนาว่ะ แม่งไม่ใช้และชีวิตตูไม่เคยซวยอะไรขนานนี้มาก่อนเลยั้แ่เกิดเหตุการณ์จัญไรนี้ขึ้นมามีแต่เื่ซวยทั้งนั้นเลยสารพัดจะซวยไม่รู้อะไรดลใจมันกัน”
แต่วิทย์หารู้ไม่ว่าตัวตนเหตุที่ทำให้เขาซวยนั้นไม่ใช้ใครเลย
“เอาละถึงซักที่น่ากลัวชิบหายเลย เหอะ! ดีนะไม่เจอพวกแม่ง ขอบคุณ์! ที่ช่วยลูกช้างไว้”
เมื่อแจ็คมาถึงเขาก็กดรีโมปลดล็อกรถเขาเปิดประตูแล้วสตาร์รถขึ้นมาแต่เ้ากรรมเหมือนจะรู้ส่งซอมบี้เขามาหาที่รถของเขาแจ็ครีบเข้าเกียร์หยีบขันเร่งจนรถเดินหน้าทับซอมบี้กว่า5ตัวจนมันติดกับเสาไฟ
แจ็คกลัวซอมบี้ไม่ตายเขาหยีบคันเร่งถอยหลังสุดตัวแล้วขับชนไปที่ซอมบี้อีกครั้งจนเสาไฟฟ้าตรงนั้นโคนเกี่ยวสายไฟช็อตไปหมด
เมื่อแจ๊คมั่นใจว่าซอมบี้ตายหมดเขาก็ขับรถไปที่จุดนัดพบที่วิทย์ได้บอกไว้
ไม่นานแจ็คก็ขับรถมาถึงเขาดูเวลาว่ายังเหลืออีก15 นาที เขารู้สึกว่า 15นาทีนี้มันนานมากเขาวิตกกังวลเขาคิดถึงบ้านคิดถึงพ่อที่อยู่ต่างจังหวัดมันเป็ครั้งแรกที่แจ็คได้ออกจากบ้านมาไกลขนานนี้
“นานมาก..!มาไรพวกพี่เขาจะมากันซักที่แถวนี้แม่งเถื่อนจริง ๆ เหอะ!ไม่รู้พ่อเป็ไงบ้างอยากกลับบ้านโว้ย!”
356
