ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

         กูเฟยเยี่ยนรอคอยอย่างประหม่าโดยที่ไม่มีอะไรมาเทียบได้

        ในไม่ช้าศาสตราจารย์แพทย์ก็ได้หยิบพู่กันมาเขียนอีกครั้ง “เจี่ยเซิน”

        “เจี่ยเซิน” คือสัญลักษณ์ตัวแทนของเดือนเกิด ปีเกิงหยินเดือนเจี่ยเซิน นั่นก็คือเดือนเจ็ด

        บังเอิญจัง เจ้าของร่างเดิมก็เกิดในเดือนเจ็ด ปีเกิดและเดือนเกิดล้วนตรงกันทั้งหมดเลย!

        กูเฟยเยี่ยนเกิดประหม่ามากขึ้นไปอีก นางกุมมือทั้งสองข้างแน่นโดยไม่รู้ตัว ลืมเลือนความเจ็บปวดจากบาดแผลบนมือไปแล้ว ความฝันดูเหมือนว่าจะเขยิบเข้าใกล้ความเป็นจริงขึ้นเล็กน้อย ความเพ้อฝันเปลี่ยนเป็นความคาดหวังแล้ว!

        ศาสตราจารย์แพทย์ไม่ชักช้า ไม่นานก็เขียนตัวอักษรสองตัวลงบนกระดาษว่า “อู้ซวี” !

        ปีเกิงหยิน เดือนเจี่ยเซิน วันอู้ซวี ก็คือวันที่เจ็ด

        เดือนที่เจ็ดวันที่เจ็ด?

        “เดือนที่เจ็ดวันที่เจ็ด! ” กูเฟยเยี่ยนพึมพำคนเดียว ดวงตาโตคู่นั้นก็ทอประกายแสงขึ้นมาในทันที เจ้าของร่างเดิมเกิดในเดือนที่เจ็ดวันที่เจ็ดเทศกาลฉีเฉี่ยวพอดี

        วันเดือนปีล้วนตรงกันหมด! กล่าวได้อีกนัยหนึ่งคือหากว่าเวลายังตรงกันอีก เช่นนั้นนางก็จะกลายเป็นผู้ที่ได้รับคัดเลือกให้ถูกโยกย้ายไปยังจิ้งหวางฝู่!

        ร่างอันตึงเครียดของกูเฟยเยี่ยนล้วนอึดอัดขึ้นมา นางไม่สนใจว่ารอบข้างจะมีผู้ที่เกิดในเดือนที่เจ็ดวันที่เจ็ดหรือไม่ นางจับตามองไปที่พู่กันของศาสตราจารย์แพทย์ รอคอยผลลัพธ์สุดท้าย

        ในความเงียบสงบ ศาสตราจารย์แพทย์ได้เขียนดวงชะตาสุดท้ายของวันเกิดลงไป โดยมีซ่างกวนยิงหงเป็นผู้แสดงใบให้ทุกคนได้ดู

        อักษรสองตัวสุดท้ายคือ “ปิ่งเฉิน”

        ปิ่งเฉิน!

        คิดไม่ถึงว่าจะเป็นปิ่งเฉิน!

        เวลาเกิดของเจ้าของร่างเดิมก็คือปิ่งเฉิน!

        สวรรค์!

        เกิงหยิน เจี่ยเซิน อู้ซวี ปิ่งเฉิน ทั้งแปดตัวนี้ตรงกับดวงชะตาวันเกิดของเจ้าของร่างเดิมทุกประการ! เมื่อสักครู่นี้ที่นางเขียนลงไปบนกระดาษก็คืออักษรทั้งแปดตัวนี้

        กูเฟยเยี่ยนตื่นเต้นจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ นางไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริงเล็กน้อย ในเวลาเดียวกันนางก็เกรงกลัวว่านี่จะไม่ใช่เรื่องจริง

        นางยืนอยู่ที่เดิมใบหน้าตกตะลึงตาค้าง จิตใจดั่งน้ำที่ได้ไหลโหมซัดอย่างไม่สามารถสงบลงได้

        ในเวลานี้เองหม่านกงกงก็ได้พูดขึ้นมา “ฮ่าๆ ท่านใดที่มีดวงชะตาวันเกิดตรงทุกประการกับดวงชะตาวันเกิดนี้ คาดว่าภายในใจคงรู้อยู่แล้วสินะ แต่ว่าข้าพเจ้าก็ยังต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบ ตรวจสอบทีละใบเพื่อความยุติธรรม”

        เมื่อได้ยินถึงคำเหล่านี้ กูเฟยเยี่ยนเลยตระหนักได้ว่าผู้ที่จะได้รับการคัดเลือกมีความเป็นไปได้ว่าไม่ได้มีเพียงแค่คนเดียว กล่าวได้อีกนัยหนึ่งคือมีความเป็นไปได้ว่ายังมีคนอื่นที่เกิดในวันเดือนปีและเวลาตรงกันกับเจ้าของร่างเดิม

        คนที่เกิดในวันเดียวกัน เดือนเดียวกัน ปีเดียวกัน และเวลาเดียวกันเกรงว่าจะมีน้อยและน้อยมากๆ ทว่าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาบนโลกใบนี้ก็ไม่มีเรื่องอะไรที่แน่นอน จิตใจของกูเฟยเยี่ยนล่องลอยอยู่บนอากาศอีกครั้ง อารมณ์ที่ตื่นเต้นดีอกดีใจกลายมาเป็นตึงเครียดในทันที แม้กระทั่งเครียดกว่าเมื่อสักครู่นี้อีก

        ฐานะของนางอยู่ในจุดที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก หากมีตัวเลือกอื่นเพิ่มเข้ามา จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยจะทรงไม่เลือกนางอย่างแน่นอน

        ตอนจบจะเป็นเช่นไรทำได้เพียงรอคอย

        ในความเงียบสงบหม่านกงกงเริ่มพลิกกองกระดาษที่ซ้อนเป็นชั้นหนาๆ ในมืออย่างไม่รีบร้อน แล้วเริ่มอ่านรายชื่อทีละแผ่นพร้อมกับเปรียบเทียบดวงชะตาวันเกิด

        “จั่วอันอัน ไม่ใช่”

        “เซี่ยเสี่ยวเมิ่ง ก็ไม่ใช่…”

        “ฮวั่นหลาน…ไม่ใช่”

        “หลินเสี่ยวปู้…ไม่ใช่…ไม่ใช่…ก็ไม่ใช่! ”

        หม่านกงกงไม่เพียงแต่ตรวจสอบด้วยตนเองแล้ว แต่ยังนำใบรายชื่อแต่ละใบส่งต่อไปให้ศาสตราจารย์แพทย์ตรวจสอบอีกครั้งหนึ่งด้วย หลังจากที่ศาสตราจารย์แพทย์ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นส่งต่อไปให้ซ่างกวนยิงหงทีละแผ่น เพื่อตรวจสอบเป็นครั้งที่สาม ด้วยวิธีการนี้ กระบวนการคัดเลือกทั้งหมดจึงดูเหมือนว่าค่อนข้างจะเคร่งครัดรอบคอบ เปิดเผย และเที่ยงธรรม

        ใบรายชื่อแต่ละแผ่น รายชื่อของแต่ละคนล้วนถูกปฏิเสธไม่หยุด รายชื่อที่ซ้อนกันเป็นกองใหญ่ผ่านไปครึ่งหนึ่งแล้วอย่างรวดเร็ว มีคนจำนวนไม่น้อยเลยที่เริ่มค่อยๆ แสดงความคิดเห็นขึ้นมาโดยสงสัยว่าน่าจะไม่มีดวงชะตาวันเกิดของแพทย์หญิงคนไหนที่ตรงตามเงื่อนไข

        “กูเฟยเยี่ยน…”

        จู่ๆ หม่านกงกงก็ได้อ่านมาถึงชื่อของกูเฟยเยี่ยน

        กูเฟยเยี่ยนที่ก้มหน้าก้มตามาโดยตลอด เงยมองขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว อย่างไรก็ตามนอกจากนางแล้ว เหล่าแพทย์หญิงที่อยู่รอบข้างเมื่อได้ยินชื่อนี้ก็เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ แม้กระทั่งองค์หญิงหวายหนิงก็ทำเพียงแค่ชำเลืองตามองกูเฟยเยี่ยนอย่างเหยียดหยามและไม่สนใจไยดี

        ทว่าหม่านกงกงไม่ได้ปฏิเสธรายชื่อนี้เหมือนกับคนก่อนๆ แต่มองไปยังรายชื่อที่อยู่บนมือ ผ่านไปสักพักก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        หรือว่า…

        ในเวลานี้ทุกคนล้วนเกิดความตึงเครียดขึ้นมา องค์หญิงหวายหนิงรีบร้อนเอ่ยถาม “เซี่ยเสี่ยวหม่าน เจ้าดูอะไรอยู่ พูดออกมาสิ! ”

        “เรียนองค์หญิงหวายหนิง ดวงชะตาวันเกิดของกูเฟยเยี่ยน…”

        หม่านกงกงขมวดคิ้วเป็นปมแน่นและมีสีหน้าที่ซับซ้อน เขาพูดจาอึกๆ อักๆ แล้วนำใบรายชื่อที่อยู่บนมือยื่นไปให้ศาสตราจารย์แพทย์ ศาสตราจารย์แพทย์ดูอย่างจริงจัง เพียงครู่เดียวคิ้วก็ขมวดเป็นปมแน่นกว่าหม่านกงกงเสียอีก สีหน้าท่าทางก็ซับซ้อนยิ่งกว่าหม่านกงกงอีกด้วย

        “หนานกงชิงอวิ๋น เจ้าพูดสิ! ”

        องค์หญิงหวายหนิงเกิดความร้อนอกร้อนใจแล้ว แต่ว่าศาสตราจารย์แพทย์เหลือบมองไปที่องค์หญิงหวายหนิงอย่างไม่มีทางเลือก แล้วนำใบรายชื่อส่งต่อไปให้กับซ่างกวนยิงหง “เชิญซ่างกวนยิงหงตรวจสอบอีกครั้งหนึ่งดีกว่า”

        ความหมายของคำนี้คือ…

        สีหน้าท่าทางขององค์หญิงหวายหนิงปรากฏถึงความคาดไม่ถึง และทุกคนบริเวณรอบข้างก็ล้วนตื่นตระหนกตกใจ ซ่างกวนยิงหงได้เห็นถึงดวงชะตาวันเกิดบนใบรายชื่อแล้ว นางไม่ขมวดคิ้ว สีหน้าท่าทางก็ไม่ซับซ้อน แต่ตกตะลึงตาค้างออกมา แล้วไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะไปชั่วขณะหนึ่ง

        ในที่สุดองค์หญิงหวายหนิงก็โกรธขึ้นมา “ซ่างกวนยิงหง เจ้ายังมัวเชื่องช้าอยู่ทำไม พูดสิ! ”

        ในตอนนี้ซ่างกวนยิงหงจึงได้สติกลับมา เพียงแต่ว่านางไม่ได้เอ่ยออกมาในทันที นางไม่กล้า!

        ตระกูลฉีลงทุนไว้มากมายเพื่อต้องการให้นังหนูผู้นี่ตาย สองพ่อลูกตระกูลฉียังคุกเข่าอยู่ที่ห้องยาสำนักหมอหลวงไม่ไปไหน! องค์หญิงหวายหนิงยิ่งไม่เกรงกลัวต่อคำวิพากษ์วิจารณ์ พระองค์เสด็จมาขอคนด้วยตัวพระองค์เองโดยต้องการให้นังหนูผู้นี้ตายดีกว่ามีชีวิตอยู่!

        ในตอนนี้กูเฟยเยี่ยนกลับกลายมาเป็นแพทย์หญิงที่ได้รับการคัดเลือกของจิ้งหวางฝู่

        นี่มัน…

        องค์หญิงหวายหนิงรอคอยไม่ไหวจึงลุกขึ้นอย่างรุนแรง แล้วก้าวไปทางซ่างกวนยิงหง จากนั้นจึงแย่งใบรายชื่อที่อยู่บนมือมาดูโดยตรง

        ในคราวนี้ลานที่เดิมทีก็เงียบสงบอยู่แล้ว แต่ในตอนนี้ราวกับว่ากลายมาเป็นโลกที่ไร้เสียง

        ไม่รู้ว่านานเพียงใดแล้ว จู่ๆ องค์หญิงหวายหนิงก็ได้เงยหน้าขึ้นหันมามองกูเฟยเยี่ยน นัยน์ตาหรี่ลงดั่งเส้นตรง ภายในดวงตาครอบคลุมไปด้วยความจงเกลียดจงชังอย่างลึกซึ้ง

        ทุกอย่างไม่สามารถชัดเจนได้กว่านี้แล้ว

        ต่อให้องค์หญิงหวายหนิงไม่พูดอะไรออกมา ผู้คนล้วนเข้าใจอย่างชัดเจนว่ากูเฟยเยี่ยนก็คือผู้ที่่ได้รับคัดเลือก

        กูเฟยเยี่ยนรู้ดีว่าจะเป็นเช่นไรมาโดยตลอด สิ่งที่นางรอคอยและประหม่านั้นไม่ใช่ชื่อของตนเอง แต่เป็นของผู้อื่น

        ถึงแม้ว่าในเวลานี้ภายในจะเต็มไปด้วยความกังวล แต่เมื่อเผชิญหน้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นขององค์หญิงหวายหนิงแล้วนางก็ไม่ได้แสดงออกถึงความตื่นตระหนกตกใจออกมาเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับมอบรอยยิ้มยั่วยุไปให้องค์หญิงหวายหนิงแทน

        นางก็ไม่สนใจด้วยว่า ยังจะมีผู้ที่ได้รับการคัดเลือกอีกหรือไม่

        หากว่าในท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นเส้นทางที่มีแต่ความตาย เช่นนั้นนางก็ขอสะใจก่อนค่อยตายละกัน!

        หากว่าในท้ายที่สุดแล้วเป็นเส้นทางที่มีชีวิตรอดต่อไปได้ ความอัปยศอดสูและความเหยียดหยาม ในวันนี้นางจะต้องเอาคืนทั้งหมด ยั่วยุ…นับว่าเป็นอะไร?

        กูเฟยเยี่ยนหัวเราะแล้วเอ่ยเสียงดังลั่น “การเคลื่อนไหวในครั้งนี้ขององค์หญิงหวายหนิงนั้น หรือว่าพระองค์ต้องการช่วยเหลือซ่างกวนยิงหงในการประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับการคัดเลือก?”

        เดิมทีองค์หญิงหวายหนิงก็โกรธจัดแล้ว ทันทีที่ได้ยินคำพูดเช่นนี้นางยิ่งโกรธแค้นมากกว่าเดิม นางนำใบรายชื่อของกูเฟยเยี่ยนขยำจนกลายเป็นก้อน

        กูเฟยเยี่ยนยังคงหัวเราะและไม่ได้ยับยั้ง นางรู้ดีว่าจะมีผู้ยับยั้งแน่นอน

        แน่นอนว่าม่านกงกงร้อนใจแล้ว “องค์หญิง จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยยังทรงประทับอยู่ที่จวนรอคอยนู๋ไฉ องค์หญิงได้โปรดเห็นแก่เตี้ยนเซี่ย โปรดเห็นใจอำนวยความสะดวกให้นู๋ไฉพ่ะย่ะค่ะ”

        คำพูดเหล่านี้ของหม่านกงกงฟังดูแล้วเกรงอกเกรงใจ แต่ในความเป็นจริงนั้นกำลังเตือนสติองค์หญิงหวายหนิง ไม่ให้ขัดขวางการงานของจิ้งหวางฝู่ องค์หญิงหวายหนิงรู้ดีอยู่แก่ใจ นางจึงเอ่ยด้วยความโกรธ “ในเมื่อท่านพี่จิ้งหวางทรงรอคอยอยู่ เจ้ายังไม่รีบตรวจสอบรายชื่อที่เหลือทั้งหมดอยู่อีก! ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกไม่แน่อาจไม่ได้มีแค่คนเดียว! ”

        “ขอรับ ขอรับ ขอรับ! ”

        หม่านกงกงพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าไม่ได้ตรวจสอบรายชื่อในทันที แต่พูดว่า “องค์หญิง ตามกฎระเบียบแล้วยังต้องประกาศดวงชะตาวันเกิดของกูเฟยเยี่ยนออกมา ใบรายชื่อนี้ก็ต้องส่งมอบให้กับจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงตรวจดู”

        กูเฟยเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มของความดื้อรั้นและไม่ใช่การยั่วยุ แต่เป็นรอยยิ้มที่มีความสุขจริงๆ องค์หญิงหวายหนิงโกรธจนใบหน้าเขียว แล้วโยนก้อนกระดาษที่อยู่ในมือไปให้หม่านกงกงอย่างรุนแรง…