12:15 น. @ม้านั่งยาวข้างสนามบาสเกตบอล
เหงื่อผมไหลซึมตามไรผมหลังจากซัดบาสไปสามสี่ลูก ผมคว้าขวดน้ำมากระดกพลางหยิบมือถือขึ้นมาเปิดคลิป "น้องยูกิ" ่ที่กำลังใช้นิ้วแหกรีวิวรูฉี่กับรูสวาทของตัวเองโชว์กล้อง น้ำเงี่ยนใสๆ ไหลเยิ้มตามร่องนิ้วที่ผมกำลังซอยรัวๆ จนเธอกระตุกตัวโยน
ไอ้ก้องเดินเข้ามานั่งข้างๆ พลางเช็ดแว่น "มึงนี่... หมกมุ่นจังนะเชน ดูแต่คลิปแบบนี้ไม่เบื่อเหรอวะ?"
ผมเหล่ตามองมันพลางยื่นหน้าจอไปใกล้ๆ จมูกมัน "มึงไม่ชอบหีเหรอวะก้อง? ดูดิ... หีแม่งโครตสวย โครตร่าน น้ำแตกยับขนาดนี้กูดูทั้งวันยังไม่เบื่อเลยว่ะ"
ก้องชะงัก สายตามันจ้องเป๋งไปที่รอยแยกสีชมพูในจอที่กำลังขมิบน้ำเงี่ยนออกมา แต่มันยังทำทรงขรึม "ดูบ่อยๆ มันก็เบื่อเองแหละ... เหมือนกูเบื่อเรียนหนังสือ แต่มันคือวินัยเพื่ออนาคตที่ดี กูต้องทำคะแนนสูงๆ เพื่อจะมีชีวิตที่มั่นคง"
ผมหัวเราะพรืดออกมาแทบพ่นน้ำใส่หน้ามัน "อนาคตที่ดี? เออ... แล้วถ้ามึงมีแฟน มึงเลือกอย่างเดียวนะเว้ย ระหว่าง 'ได้เย็ดหีแฟน' กับ 'รักกันซื่อสัตย์ไปยันวันตาย' มึงจะเลือกอะไร?"
ก้องขยับแว่นพลางตอบด้วยน้ำเสียงหล่อเหลาปานพระเอกนิยาย "กูเลือกความรักดิเชน... ถ้าเรารักกันจริงๆ เื่นั้นมันไม่สำคัญหรอก ความซื่อสัตย์สิที่จะทำให้เราอยู่กันได้ยั่งยืน"
"มึงบ้าป่ะเนี่ย!" ผมโพล่งออกมาอย่างหมดความอดทน "ถ้าผู้หญิงมาคบกับมึงแล้วมึงไม่เย็ดหีเขา มึงจะคบไปทำไมวะ? เป็เพื่อนกันไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ? มึงจะมาอ้างรักแท้รับได้ทุกอย่าง... แต่สุดท้ายมึงก็แค่ผู้ชายคนนึงที่อยากเห็นหีเมียตัวเองป่ะวะ?"
"มันไม่เกี่ยวกันเชน... รักคือการยอมรับในตัวตนของเขา" ก้องยังคงยืนกรานคำเดิมพลางหันหน้าหนี
เช็ดเข้... ในใจผมแม่งส่ายหัวรัวๆ 'ไอ้นี่แม่งกู้ไม่กลับแล้วว่ะ ปรัชญาเด็กน้อยชิบหาย' แต่สิ่งที่ตลกที่สุดคืออะไรรู้มั้ยเพื่อน? ถึงปากมันจะบอกว่ารักคือการยอมรับ แต่สายตามันน่ะ... จ้องหน้าจอที่น้องยูกิกำลังน้ำหีแตกกระเด็นใส่กล้องแบบไม่กะพริบตาเลยสักนิด!
"เออๆ... มึงคนดี กูน่ะมันคนเลว" ผมปิดหน้าจอพลางลุกขึ้นยืน "กูไปหาพิมดีกว่า เผื่อ 'ความรัก' ของกูมันจะ้าการ 'เย็ด' เป็การยืนยันสถานะว่ะ 555+"
ผมเดินจากมาทิ้งให้ไอ้ก้องนั่งจมอยู่กับกองหนังสือและภาพจำของหีน้องยูกิที่เพิ่งส่องไปเต็มๆ ตา... 'หึ... มึงรับทุกอย่างได้จริงเหรอก้อง? ถ้ามึงรู้ว่าหีที่มึงเพิ่งดูจนตาค้างน่ะ คือหีของพิมที่มึงหลงรัก มึงจะยังโลกสวยอยู่มั้ยวะ?'
9K
