เสียงดนตรี
ในร้านเหล้ากึ่งผับ ดังคลอไปกับเสียงหัวเราะ และเสียงแก้วกระทบกัน กรีนชายหนุ่มแก้มป่อง ตัวบางขัดกับอาชีพทำขนมหวาน ที่เขาทำอย่างสิ้นเชิง
ชายหนามวัย28ปี ยกแก้วขึ้นกระดกเบา ๆ พลางทอดสายตามองเพื่อน ๆ ที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส โดยเฉพาะ เจสัน ชายหนุ่มลูกครึ่ง เพื่อนสนิทที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ
เขาเพิ่งวางขวดหัวเชื้อน้ำหอม สำหรับทำอาหารลงบนโต๊ะ ซึ่งเป็ของฝากประจำที่กรีนตั้งตารอ
“แล้วนี่มีของแปลก ๆ มาให้ฉันลองอีกมั้ย” กรีนเอ่ยถามด้วยความสนใจ
“แน่นอน! รอบนี้ฉันเอากลิ่นหายากมาด้วยนะ”
เจสันยิ้มกริ่ม ก่อนจะหยิบขวดเล็ก ๆ ออกมา
“โรเชียน กลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นทะเล ที่แกอยากได้?"
กรีนยิ้มกว้าง รีบรับมาดมกลิ่นเบา ๆ
“อืม...ใช่เลย ลูกค้าฉัน้ากลิ่นนี้..ใช้ทำขนมสำหรับงานแต่งงานพอดี”
“นี่..รับทำขนมงานแต่งอีกแล้วเหรอวะ”
โซ ชายหนุ่มมาดเซอร์เ้าของร้านแห่งนี้เอ่ยแซว เขารู้ดีว่ากรีนเป็คนที่มีฝีมือในการทำขนม
โดยเฉพาะเค้กกับมาการอง ถือได้ว่าคนเทียบยาก จนเป็ที่นิยมของลูกค้างานแต่งที่มักจะใช้บริการกรีนอยู่บ่อย จนบางครั้งงานใหญ่เสียจนล้นมือ จนต้องใช้ลูกน้องร้านของเขาไปช่วยอยู่บ่อยครั้ง
“ก็ว่าจะไม่รับ แต่..บังเอิญน้องของเ้าบ่าวเป็ลูกค้าประจำ พาเ้าสาวเ้าบ่าวมาคุยที่ร้าน..เราก็เลยต้องรับ”
กรีนพูดด้วยใบหน้าเรียบๆ แต่แอบอมยิ้มเล็ก อย่างมีความสุข ที่ได้ทำในสิ่งที่ตนรักและได้เห็นคนที่ทานขนมที่เขาทำแล้วมีความสุข
ในขณะที่พวกเขาคุยกันอย่างสนุกสนาน ในเพลิงแอลกอฮอล์นั้น มีอีกมุมกลับลุกโชนไม่แพ้กัน
โต๊ะที่ข้าง ๆ นั้นคือกลุ่มของ เป็หนึ่ง ชายหนุ่มร่างสูง วัย31ปี และเพื่อน ๆ ของเขา ชายหนุ่มนั่งดื่มเหล้าไม่หยุด เพราะหัวใจของเขาหนักอึ้ง เต็มไปด้วยความผิดหวัง เนื่องจากแฟนสาวที่เขารัก มาั้แ่เรียนมัธยมกำลังจะแต่งงาน...กับคนอื่น
แม้เธอจะบอกว่าไม่ได้รัก และแต่งเพราะหน้าที่ ซึ่งอีกไม่นานเธอก็จะหย่า แค่ขอให้เขา “รอ”
แต่เขาก็ยังทำใจไม่ได้ เพียงรู้ข่าวก็แทบบ้า ยิ่งมาเวลานี้ เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง จู่ ๆ เสียงจากโต๊ะข้าง ๆ ก็ดังขึ้นชัดเจน
“โรเชียน? ใช่กลิ่นเดียวกับที่เ้าสาว้า ให้ทำขนมแต่งงานใช่มั้ย?”
มือหนา ที่กำลังจะยกแก้วขึ้นดื่มชะงัก เป็หนึ่งเบิกตากว้าง หัวใจเขาหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที
ใช่แล้ว...กลิ่นนั้นเป็กลิ่นที่ มีนตรา คนรักของเขาชื่นชอบ หัวใจที่ปวดแปลบอยู่แล้ว ยิ่งร้าวหนักกว่าเดิม มือที่กำแก้วเหล้าแน่นสั่นสะท้าน
โต๊ะข้าง ๆ นั่น...กำลังพูดถึงงานแต่งของเธอ! เป็หนึ่งเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยอารมณ์ปะทุ เขา้าระบาย...้าะเิมันออกมา
ในจังหวะเดียวกันนั้น กรีนก็ลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินไปทางห้องน้ำ ขณะที่เป็หนึ่งเหลือบมองตาม สายตาหรี่ลงอย่างมีแผน
“ขอตัวแป๊บนะ” เขาพึมพำกับเพื่อน ก่อนจะลุกขึ้นตามไป
**---**เพื่อนๆ ได้แต่มองตามเขาด้วยความเห็นใจ หลายวันแล้วที่เขาเป็แบบนี้ เอาแต่ชวนพวกเขามานั่งดื่ม
เสียงน้ำไหลเบา ๆ ภายในห้องน้ำ กรีนกำลังล้างมืออย่างสบายใจ แต่ทันใดนั้น
โครม!
ร่างของเป็หนึ่งพุ่งชนเข้ากับเขาเต็มแรง จนตัวคนร่างบางกว่าเซไปกระแทกกับอ่างล้างหน้า
“เฮ้ย! คุณเมาเหรอ?”
77K
