แก้วแล้วแก้วเล่า ความเมาก็ได้บังเกิด ตามปริมาณแอลกอฮอล์ที่เข้าสู่ร่างกาย ซึ่งผมก็ยอมรับครับว่าหนักสุดก็เป็ไอ้เ้าบ่าวชัวร์ๆ แต่กับเพื่อนคนอื่นๆก็เมาต่างกันนิดหน่อยเท่านั้นเอง จนร้านปิด โต๊ะอื่นๆเริ่มทยอยกลับกันแล้ว ผมกับไอ้อั้ม ที่คิดว่าเราทั้งคู่มีสติเหลือเยอะที่สุดตอนนี้ จึงแยกกันขับรถ โดยให้ไอ้อั้มไปขับรถได้ประวิทย์ ส่วนผมที่มีสติน้อยกว่าไอ้อั้มหน่อยก็ขับรถตัวเอง ผมกับไอ้อั้มตัดสินใจโดยเผด็จการไปแล้วว่าจะไปตอนแฟลตไอ้เ้าบ่าว เพราะแต่ละคนคงขับรถกลับกันไม่ไหวแล้วด้วย
หลังจากนั้นความชุลมุนก็เริ่มบังเกิด ไอ้วิทย์กับไอ้บอลก็วุ่นวาย หม้อสาวเก่ง ไม่เลือกเลยว่าเขามีแฟนกันหรือยัง เดี๋ยวมึงก็โดนตรีนแฟนเขาหรอก
เอ้า ไอ้เท่ห์หายไปไหนไม่รู้ โอ้ย เพื่อนกูแต่ละตัว
ส่วนไอ้เ้าบ่าว แหม นั่งรอในรถ น่ารักมาก
สักพัก ไอ้อั้ม ไปเจอไอ้เท่ห์นั่งอยู่มุมห้องน้ำ เออดี ที่ยังเจอ ไป ได้เวลากลับไปนอน
บรรดาเพื่อนผมมันก็วุ้นวายแบบนี้แหละครับ ไปเที่ยวทีไรก็เจออะไรแบบนี้ แต่ก็ยังจะไปด้วยกันแบบนี้แหละ ผมเมาบ้าง มันเมาบ้าง คนไม่เมาก็ดูแลเพื่อนไป เพียงแค่วันนี้ผมซวยที่ไม่เมา เลยต้องมาดูแลพวกมันเนี่ย
“ไอ้ตูมตาม แถวนี้มีด่านป่าววะเนี่ย” ไอ้อั้มถามขึ้นมา
“กูไม่เคยเห็นนะ แต่มึงกำลังไปแฟลตตำรวจมั๊ยล่ะ คงไม่มีหรอก”
“มึงแน่ใจนะ” ไอ้อั้มถามเพื่อความมั่นใจอีกรอบ
“เออ ถ้าเจอ มึงก็ปลุกไอ้เท่ห์ ใช้การ์ดนางฟ้าแล้วกัน”
“อะไรของมึงวะ การ์ดนางฟ้า”
“เออ มึงไม่ต้องรู้หรอก ถ้ามึงเจอ เดี๋ยวมึงก็รู้เอง”
ระหว่างขับรถกลับ ที่ไอ้เ้าบ่าวจะปวดฉี่ ก็มันเมาขนาดนั้น
“ไอ้ตูมตาม จอดปั้มหน่อย กูปวดฉี่” ไอ้เ้าบ่าวพูดขึ้นมาพร้อมเอามือซุกไว้กลางขา ทำท่าขดงอ ตัวสั่น หัวสั่นด็อกแด๊ก
“เออ ปั้มหน้ากูจอดให้”
โชคดีของมันที่ระหว่างทางกลับมีปั้มข้างทางหลายปั้มพอดี แต่ผมเลือกเข้าปั้มที่ผมเข้าประจำ พอถึงปั้มผมจอดให้มันหน้าห้องน้ำ ไอ้เ้าบ่าววิ่งอย่างเร็วจี๋ไปในห้องน้ำ ส่วนผมไม่ได้อยากเข้าอะไรมากจึงเดินไปที่มินิมาร์ทที่อยู่ข้างๆ
ผมซื้อยาคู้ขวดใหญ่มาสองขวด เพราะมีความเชื่อว่า ถ้าเมาแล้วกินยาคู้จะช่วยให้อาการเมาทุเลาลงได้บ้าง เดินกลับมา ไอ้เ้าบ่าวก็ยืนรออยู่หน้ารถ ผมเดินเข้าไปหามันแล้วยื่นยาคู้ให้มันขวดนึง
“ของกูหรอ” เ้าตัวถามผมด้วยความมึนงง บวกกับความเมา
“เออ ก็ซื้อมาให้มึงไง”
“ขอบใจมากว่ะ”
“กินๆไปเหอะ เดี๋ยวก็เมาตายหรอกมึง”
ผมกับไอ้เ้าบ่าวรีบขึ้นรถแล้วขับตรงมายังที่พัก จากที่ตอนแวะปั้มไม่ปวดฉี่ ทำไมพึ่งมาปวดตอนนี้เนี่ย ยิ่งทำให้ผมขับรถเร็วขึ้นไปอีก จนถึงที่พักผมรีบหาที่จอดอย่างเร็วจี๋ เพื่อจะรีบไปเข้าห้องน้ำ
ปรากฎว่าคันไอ้อั้มได้มาถึงที่พัเรียบร้อย และดูเหมือนทุกคนจะหาที่นอนกันหมดแล้ว เตียงบ้างโซฟาบ้าง เอาที่พวกมันสบายใจกันเลย ผมตรงดิ่งไปเข้าห้องน้ำเพราะปวดฉี่มากๆ หลังจากเสร็จภาระกิจผมเดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยฤทธิ์ยาคู้หรืออาจจะเป็เพราะว่าผมคิดไปเอง ผมรู้สึกว่าสติผมเริ่มกลับมา
มองไปรอบๆห้อง เห็นไอ้เท่ห์นอนโซฟา ไอ้อั้ม ไอ้บอล ไอ้วิทย์ แหม.. นอนบนเตียงกูเลยนะพวกมึง มองไปที่ระเบียงเห็นไฟเปิดอยู่มีไอ้เ้าบ่าวนั้งทำMV แหม พ่อพระเอกเกาหลี ไม่หลับไม่นอนหรือไงฟะ ด้วยความเป็ห่วง(จริงๆก็อยากรู้อยากเห็นนิดหน่อยแหละ) เลยเดินไปหาไอ้เ้าบ่าว
“มึงมานั่งทำอะไรวะ ไม่นอนหรือไง” ผมถามพร้อมนั่งบนเก้าอี้ข้างๆมัน เพราะเก้าอี้มันนั่งได้สองคน
“ก็เพื่อนมึงนอนเต็มหมดแล้ว จะให้กูนอนตรงไหน”
“กูมีที่นอนปิกนิกอยู่ เดี๋ยวเอาออกมาปู แต่มันเล็กหน่อยนะ นอนเบียดกันได้ไหม”
“ได้” ผมกำลังจะลุกไปหาที่นอน ที่เก็บไว้ แต่มือไอ้เ้าบ่าวจับแขนผมไว้
“มีไร” ผมเลยถามกลับไป
“น้องผู้หญิงคนที่เดินมาส่งมึงทุกวันเนี่ย แฟนมึงหรอวะ”
“อ่อ น้องเนม แฟนกูก็ดีดิ แต่เขาไม่ได้ชอบกูวะ เขาชอบมึง”
“หะ !!!”
“หรือที่มึงไม่คุยกับกู่หลังๆเนี่ย เพราะมึงชอบน้องเขา แล้วหึงที่กูไปยุ่งกับน้องเขาวะ”
…
“ไม่เป็ไร กูเข้าใจเพื่อนโว้ย กูยังดีไม่เท่ามึงด้วยกูรู้ตัว ทั้งหน้าที่การงาน ความมั่นคง มีแค่เื่เดียวที่กูเหนือกว่ามึงคือหน้าตา ยังไงกูก็หล่อกว่ามึงอยู่ดี” ผมพูดพร้อมเอามือทั้งสองข้างวางไว้ตรงหน้า แล้วทำท่าเสยผมทางด้านขวาแบบหล่อๆ
“ใครบอกมึงวะ”
ผมไม่สนใจคำพูดของมันหรอกครับ เพราะว่าผมจะพูดต่อ “มึงจะให้กูช่วยจีบน้องเขาก็ได้นะโว้ย ตอบแทนกูเป็เบียร์ก็ได้ กูยินดี จริงๆ น้องเขาฝากกูมาถามมึงด้วยแหละว่ามึงโสดมั๊ย”
“ไม่” ไอ้เ้าบ่าวเปล่งเสียงขึ้นมากลางคันทั้งๆที่ผมยังพูดไม่จบเลย
“ไม่มีใครใช่มั๊ยล่าาาาา กูก็คิดอยู่แล้ว วันๆมึงได้แต่ทำกับข้าว ซักผ้า มึงจะไปมีเมียได้ไง”
“ไม่อยากคุย กูมีคนที่กูชอบอยู่แล้ว” ไอ้เ้าบ่าวจ้องมาที่ผม ทำท่าทางจริงจังประหนึ่งว่าไปกินรังแตนมาอีกแล้ว
“เห้ย มึงไม่ต้องดุกูก็ได้ เพื่อนรัก” ผมพูด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าเดิมนิดหน่อย
“มึง จะ ฟัง กู บ้าง ได้ ยัง” ท่าทางมันเหมือนกำลังจะจับผมเขาคุก โอ้ยเพื่อนกูขอโทษ กูจะลุกไปนอนแล้วนะ แต่ก่อนจะไปนอน ผมว่าผมต้องฟังมันก่อน นิดนึงครับ
“เออๆ กูฟังมึงแล้วนี่ไง” ผมพูดไปด้วยน้ำเสียงที่เบาลงอีกนิดนึง
“กูมีคนที่กูชอบอยู่แล้ว กูไม่อยากคุยกับใคร มึงอยากรู้ไหม ว่าคนที่กูชอบคือใคร” จริงๆผมก็ไม่ได้อยากรู้นะเพราะผมไม่ได้อยากรู้เื่ของใคร แต่พูดมาขนาดนี้ ผมก็จำเป็ต้องอยากรู้แล้วแหละ
“เออ ใครวะ” ผมถามกลับเพราะบางทีอาจเป็สิ่งเดียวที่จะทำให้ผมรอดชีวิตได้
แต่ไอ้เ้าบ่าวมันไม่ตอบครับ เงียบกันทั้งคู่ไปสักพักใหญ่ๆ เอาแล้วไงกู อยากรู้ผิดเวลาป่าวเนี่ย ในใจคิดว่าจะบอกมันไปว่าไม่อยากรู้แล้วดีมั๊ยนะ แต่ไม่ทันได้พูด มือทั้งสองข้างของมันก็ขยับขึ้นมาจับข้างท้ายทอยของผม ตามันก็จ้องตาผมอย่างไม่ละสายตา แล้วดวงตาของมันก็ใกล้ดวงตาผมเข้ามาเรื่อยๆ และแล้วปากของมันและปากของผมก็ชนกัน กลิ่นแอลกอฮอล์ที่มันและผมดื่มเข้าไปยังซาบซ่านมาเตะจมูก ลมหายใจของมันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก และแล้วลิ้นของมันก็สอดเข้ามาในปากของผมรถหวานจากยาคู้ที่ผมซื้อให้มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกดี แล้วทำไมต้องรู้สึกดีวะ ไอ้นี่มันผู้ชาย แถมยังเป็ตำรวจตัวดำร่างั์อีกด้วย ถ้าเป็สาวๆน่ารักจะไม่สงสัยตัวเองเลย ผมปล่อยให้ลิ้นมันวนเล่นอยู่ในปากผมสักพักใหญ่ ผมค่อยจับมือของมันทั้งสองข้างแล้วผลักออกเบาๆ เป็สัญญาณให้เ้าตัวรู้ว่า พอได้แล้วนะ เ้าตัวก็ทำตามอย่างไม่ขัดขืน
ไอ้เหี้ยยยยย กูโดนผู้ชายจูบ แล้วกูต้องทำยังไงต่อวะเนี่ย
“ทีนี้มึงรู้ยังล่ะ ว่าคนที่กูชอบเป็ใคร”
“สัด มึงเล่นอะไรของมึงเนี่ย”
“กูไม่ได้เล่นนะโว้ย กูชอบมึงจริงๆ ตอนแรกกูก็แค่อยากรู้จัก อยากเป็เพื่อน แต่กูได้ใกล้ชิดมึงจริงๆแล้ว กูก็ชอบมึงจริงๆ กูอยากเป็แฟนกับมึง อยากอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปนานๆ ที่กูท่าทางเปลี่ยนไปกูไม่ได้หึงน้องเขา กูหึงมึง ไอ้ตูมตาม”
“เชี้ย น้ำลายมึงเนี่ย เป็โควิดหรือป่าวก็ไม่รู้” ผมพยายามเปลี่ยนเื่ครับ ก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี
“กูไม่ได้เป็ ไอ้ตูมตาม มึงไม่ต้องเปลี่ยนเื่เลย” สัดรู้ทันกูตลอด
“เออ กูรู้แล้ว กูง่วงแล้ว กูจะไปนอน” งี้ต้องหนีสิครับ รอไร ผมลุคขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมาในห้อง เพื่อหาที่นอนมาปูนอน แล้วก็เจอที่นอนพอดี ไอ้เ้าบ่าวเดินตามผมมาติดๆ เลยช่วยกันเอาที่นอนออกมา ผมหลบตามันตลอด ไม่กล้ามองตา ไม่รู้เป็อะไร
ผมกับไอ้เ้าบ่าวช่วยกันปูที่นอน ที่ว่างสำหรับนอนเหลืออยู่ในห้องไม่มาก ข้างๆเตียง พอดีกับขนานของที่นอนปิกนิกพอดี พอกางออกมา เชี่ยยยย ทำไมที่นอนมันเล็กจังวะ เหลือบไปเห็นหน้าตาเ้าเล่ห์ของไอ้เ้าบ่าวอีกแล้ว
“เมื่อกี้มึงบอกจะนอนกับกูบนนี้” แหมรีบเลยนะมึง
“เออ ก็นอนไง ในห้องมันก็ไม่มีที่ให้กูนอนเหลือแล้ว”
“หมอนมีใบเดียวนะมึง ผ้าห่มก็มีผืนเดียวด้วย”
“เออ มึงนอนไปเลย กูไม่ใช้ก็ได้”
“โอ้ย ร้อนจังวะ” เสียงไอ้บอลที่นอนอยู่บนเตียงพูดขึ้นมากลางคัน
เพื่อเพื่อนรักของผม ผมจึงต้องลดอุณหภูมิแอร์ลงอีกนิด เหลือบไปมองหน้าไอ้เ้าบ่าว หน้าตามีเลศนัยอีกแล้วนะมึง กูกลัว
กรรมตกอยู่ที่ผมสิครับ ก็แอร์มันตกอยู่ตรงนี้พอดี จะขดตัวก็ขดได้ไม่เยอะ ที่นอนค่อนข้างแคบ
“ใช้ผ้าห่มผืนเดียวกับกูก็ได้นะ นอนบนแขนกูเนี่ย เดี๋ยวมึงไม่สบายก็ลำบากกูอีก” ผมรู้ครับ มันก็น่าจะเป็ห่วงตัวมันเองมากกว้าตัวผมแหละ ผมเลยทำตามคำแนะนำที่มันบอก
แต่ไม่ใช่แค่นั้นสิครับ พอผมนอนบนแขนมันปุ๊บ แขนอีกข้างก็สวมกอดผมทันที ปิดด้วยผ้าห่มผืนหนา
“อุ่นขึ้นยัง” ไอ้เ้าบ่าวถามผมด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง ซึ่งผมก็ดูออกแหละว่ามันตอแหล
“เดี๋ยวเพื่อนกูก็ตื่นมาเห็น”
“มันไม่ตื่นหรอก เมากันขนาดนั้น นอนเหอะไอ้ตัวแสบ พรุ่งนี้จะได้รีบตื่นแต่เช้า ก่อนเพื่อนๆมึงจะตื่นมาเห็นเราไง
อรุณเบิกฟ้า นกกาโบยบิน ...
เอาอีกแล้ว หลายคนสงสัยทำไมผมถึงชอบร้องเพลงนี้ ก็ผมชอบเ้าขุนทองไงครับ ฮ่าๆๆ
และก็เหมือนเดิมทุกเช้า คนที่ตื่นก่อนคือไอ้เ้าบ่าว อีกแล้ว บางทีผมก็สงสัยว่าสังเคราะห์แสงเองได้หรอวะ ถึงต้องตื่นมาสังเคราะห์แสงตอนเช้าทุกวัน
“ไงไอ้ตาม ตื่นแล้วมึงก็ไปอาบน้ำ มึงจะได้พาเพื่อนมึงไปกินข้าว”
“นี่มึงจะปลุกกูก่อนคนเดียวเลยหรือไง เพื่อนอีกตั้งหลายคนนอนอยู่เนี่ย”
“ก็มึงสำคัญไง”
“อี๋” ก็แอบเขินนะครับบอกเลย
“มึงไม่ต้องเขิน ไปอาบน้ำ”
“อะไรของพวกมึงสองตัววะ” ไอ้อั้มเอนตัวขึ้นจากที่นอนพร้อมขยี้ตา ผมมองหน้าไอ้เ้าบ่าวเลิ่กลั๊กสิครับแบบนี้
“ป่าว ไอ้เ้าบ่าวไล่กูไปอาบน้ำเนี่ย มึงตื่นแล้ว งั้นมึงไปอาบน้ำก่อนแล้วกันไอ้อั้ม มึงอาบน้ำนานด้วย” ผมรีบตอบไอ้อั้มไป ไล่มันไปอาบน้ำก่อนเลย
“อย่าให้กูรู้นะพวกมึงปิดบังอะไรกู” ไอ้อั้มทิ้งะเิไว้ตูมใหญ่ ก่อนจะลุกไปหยิบผ้าเช็ดตัว
พอไอ้อั้มหายเข้าไปในห้องน้ำ หันไปดูเพื่อนอีกสามคนแน่ใจว่ายังไม่ตื่น ผมเลยเดินไปหาไอ้เ้าบ่าว
“ไงมึง ไอ้อั้มเกือบรู้แล้วมั๊ยล่ะ” ผมพูดกับมันเบาๆ กลัวว่าเพื่อนผมจะตื่นมาได้ยินอีก
“มึงจะอายใครวะ ไม่ได้ทำอะไรผิด ให้กูะโบอกทุกคนกูยังกล้าเลย”
“มึงพอเลย กูยังไม่ได้อาย แค่กูยังไม่พร้อมโว้ย”
“เออ กูตามใจมึงแล้วกัน”
หลังจากที่ผมและเพื่อนๆอาบน้ำแต่งตัวกันเสร็จก็ออกมากินข้าวแถวๆหอผมนี่และ ที่เรามากินเป็ร้านกาแฟที่มีอาหารขายด้วย ตกแต่งแนวธรรมชาติสวยงาม หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จ ต่างคนก็ต่างสั่งกาแฟเย็นกินคนละแก้ว แต่ผมไม่กินกาแฟครับ เลยขอเป็นมสดปั่นธรรมดาแล้วกัน ส่วนไอ้เ้าบ่าวก็เช่นกันแต่เมนูประจำของมันคือโกโก้ปั้นหวานน้อย
ผมยังมีอีกความสามารถที่อยากบอกให้ทุกคนรู้คือผมมีศิลปะด้านการถ่ายรูปครับ แล้ววันนี้ผมก็เตรียมกล้องถ่ายรูปมาด้วย คนที่จะให้ผมถ่ายให้ประจำคือไอ้อั้มกับไอ้บอล ก็แน่แหละรูปร่างมันดีนิ แต่วันนี้ดับครับ เพราะไอ้เ้าบ่าวแย่งซีนไปหมดเลย ่นี้ขาวๆตี๋ อย่างผม ไอ้บอล หรือหนุ่มเท่ห์อย่างไอ้อั้มเอ๊าท์ไปแล้ว สาวๆในร้านเห็นกรี๊ดกร๊าดหนุ่มหล่อเข้มตัวสูงหุ่นดีอย่างไอ้เ้าบ่าว แหมตอนเก๊กท่าให้ผมถ่ายรูปเนี่ยนะ หญิงทั้งร้านมองอย่างกับจะกลืนกิน
ระหว่างดื่มกาแฟชิวๆพวกเราก็คุยกันต่อเื่จะไปเที่ยวในวันหยุดสัปดาห์หน้า โดยผมจะเป็คนโทรไปจองเอง เพราะมีเส้นสายอยู่ที่นั่นด้วย และจะขอล่วงหน้าไปก่อนด้วยหนึ่งวันเพื่อแวะไปหาแม่ที่บ้านก่อน ไอ้เ้าบ่าวเลยอาสาไปกับผม โดยต้องเดินทางั้แ่พฤหัสเย็น และลางานวันศุกร์เพราะวันหยุดคือ เสาร์ อาทิตย์ จันทร์
เราวางแผนกันว่าเราจะไปขึ้นเขาวันเสาร์ตอนเช้า การเดินทางจาก กทม ไปบ้านผมจะใช้เวลาประมาณหกชั่วโมง ที่ไม่นั่งเครื่องบินไปเพราะไม่มีเครื่องบินลงบ้านผมเลย ต้องต่อจากพิษณุโลกอีกที การขับรถไปเองเลยสะดวกกว่า ขับรถกันเป็ทุกคน ผลัดกันได้ โดยคืนวันศุกร์ทุกคนจะไปนอนบ้านผม เสาร์ไปขึ้นเขานอนบนเขาหนึ่งคืน คืนวันอาทิตย์จะมานอนที่หอพักแถวมหา’ลัยผม และขับรถกลับวันจันทร์ ซึ่งการจองที่พักที่มหา’ลัยรับหน้าที่โดยไอ้บอลเรียบร้อย
เมื่อวางแผนเที่ยวกันเรียบร้อย ทุกคนก็แยกย้ากันกลับ ไอ้เ้าบ่าวกลับไปที่แฟลตมันก่อน เพราะผมจะไปส่งไอ้อั้ม ส่วนไอ้วิทย์ เท่ห์ บอล สามคนมันกลับด้วยกัน
ระหว่างที่ผมขับรถพาไอ้อั้มกลับไปส่ง ไอ้อั้มจึงถามเื่ผมกับไอ้เ้าบ่าว
“ตกลงมึงกับไอ้เ้าบ่าวเป็อะไรกันวะ”
“ไม่ได้เป็อะไรนิ ก็เป็เพื่อนกันเหมือนกูกับมึงนี่แหละ”
“เมื่อคืนก็เห็นพวกมึงจูบกัน” ผมนี่หน้าชาไปเลยครับ
…
“กูไม่ได้ตั้งใจจับผิดนะโว้ย กูตื่นไปเข้าห้องน้ำแล้วออกมาเห็นมึงพอดี ไฟสว่างแค่ตรงระเบียงด้วย”
“แล้วคนอื่นเห็นมั๊ยวะ” ถ้าเห็นกูตายแน่
“คนอื่นหลับหมด เพราะมันเมากันมั้ง”
“เออ กูก็คิดจะปรึกษามึงเื่นี้อยู่เหมือนกัน ว่ากูจะเอายังไงต่อดี เมื่อคืนมันสารภาพรักกับกู”
“แล้วมึงชอบมันป่าวล่ะ”
“เออ…” ผมกำลังจะพูดต่อแต่ไอ้อั้มพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“มึงยังไม่ต้องตอบกูก็ได้ มึงไปคิดดีๆก่อน แล้วมึงค่อยตอบตัวเองจะดีกว่า”
…
“ถ้ามึงไม่ชอบมันมึงก็บอกกับมันไปตรงๆ พยายามทำกับมันให้ปกติ จะได้ไม่เสียเพื่อนกัน แต่ถ้ามึงชอบมัน มึงก็อย่าพึ่งด่วนตัดสินใจอะไร ลองศึกษากันดูก่อนก็ได้ไม่ได้แปลกอะไร”
“แต่มันเป็ผู้ชาย กูก็เป็ผู้ชาย จะรักกันได้จริงๆหรอวะ”
“ไอ้ตาม มึงอย่าเอาเื่ที่ใครต่อใครกำหนดว่าผู้ชายต้องคู่กับผู้หญิงมาเป็ส่วนสำคัญในการดำเนินชีวิตมึงสิวะ”
…
“มึงตัดเื่เพศออกก่อน แล้วใช้ใจมึงตัดสินใจเอาแล้วกัน”
…
“กูบอกไว้ก่อนนะ มีคนเคยบอกกูว่า คนเรากว่าจะเจอคนที่ใช่และรักกันมันยากนะโว้ย บางคนรักกันแต่ไม่ไม่เหมาะสม บางคนรักเขาข้างเดียว หรือบางคนสภาพแวดล้อมรอบข้างทำให้รักกันไม่ได้ อีกหลายคนเอาเื่อื่นมาคิดทำให้ไม่ได้รักกัน ทั้งๆที่รักกันมากกว่าใครๆ มันถึงมีคนที่สมหวังและคนที่ผิดหวังไง มึงก็เลือกเอาแล้วกันว่ามึงจะเป็แบบไหน”
หลังจากที่ส่งไอ้อั้มกลับที่พักมันอย่างปลอดภัยแล้ว ผมก็รีบกลับมาแฟลตไอ้เ้าบ่าวปกติ และไอ้เ้าบ่าวก็ยังทำตัวปกติที่มันเคยทำ ผมก็ได้แต่คิดว่าเื่ของผมกับมันจะเอายังไงต่อดี
.....
“พี่ตูมตาม ไปกินข้าวกัน” เสียงของไอ้เกมส์ดังขึ้นเมื่อเวลาเที่ยงของวันจันทร์มาถึง ปกติตอนเที่ยงผมก็มักไปกินข้าวกับไอ้เกมส์นี่แหละ เพราะที่โรงงานมีไม่กี่คนที่อายุไล่เลี่ยกัน ส่วนใหญ่เพื่อนๆมันที่เข้างานพร้อมกับมันก็มาร่วมโต๊ะด้วย
“เออ เที่ยงแล้วหรอวะ” วันนี้ผมใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยครับ ครุ่นคิดแต่เื่ไอ้เ้าบ่าว
“พี่เหม่อถึงให้อยู่เนี่ย หรือเหม่อถึงงานสัปดาห์หน้า”
“งานอะไรวะ” ผมกับไอ้เกมส์คุยกันไประหว่างเดินไปโรงอาหาร
“อ้าว ก็ที่โรงงานขอรางวัล TPM ไปไง สัปดาห์หน้าออดิเตอร์จากญี่ปุ่นเขาจะมาออดิตที่โรงงานเรานะ”
“แล้วไงวะ งานนี้กูไม่เกี่ยวอะไรนิ”
“เดี๋ยวพี่ก็รู้ว่าเกี่ยวไม่เกี่ยว เพื่อนผมได้งานมาทำกันบานเลย ที่แน่ๆงานผมเกี่ยวเต็มๆ”
“มึงเป็เ้าหน้าที่ความปลอดภัย มันก็ต้องเกี่ยวทุกงานมั๊ยล่ะ”
“พี่ก็เป็เ้าหน้าที่แผนกบุคคลมั๊ยล่ะ เมื่อเช้าหัวหน้าพี่ประชุมกับผม รับงานมาให้พี่ทำเยอะแยะไปหมด พี่คอยดูเองแล้วกัน”
“เอ้ออออออ” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะไปซื้อข้าว ผมมองไปเห็นน้องเนมนั่งอยู่ที่โต๊ะ เลยเดินไปนั่งด้วย
ไอ้เกมส์รับหน้าที่ไปซื้อน้ำให้ผม ซึ่งปกติระหว่างข้าวเที่ยง ผมจะกินแค่น้ำเปล่า มันรู้ดี
“สวัสดีค่ะ พี่ตูมตาม” น้องเนมทักทายผมด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้มอย่างที่เคย มีแก๊งน้องๆ เริ่มมานั่งกินข้าวด้วยกัน
“สวัสดีครับ เป็ไงบ้าง งานเยอะมั๊ย” ผมก็คุยกันไปตามภาษาคนรู้จัก
“ตอนแรกก็ไม่เยอะค่ะ แต่ตอนนี้พึ่งได้งานชิ้นใหม่มาทำ เกี่ยวกับ TPM ที่เขามาตรวจ งานเยอะขึ้นอีกหลายเท่าตัวเลยค่ะ”
“พี่ตูมตามเขาไม่เชื่อว่างานเขาจะเยอะขึ้น ตอนนี้ปล่อยให้เขาชิวไปก่อน สักพักเดี๋ยวรู้เลย” ไอ้เกมส์พูดขึ้นมา หลังจากที่มันนั่งเก้าอี้เพราะกลับมาจากซื้อน้ำพอดี
“ไอ้เกมส์ ก่อนมึงจะทำอะไร มึงมาประเมินความเสี่ยงเสียงแพ้นท์ต้มเบียร์กูก่อน หูกูจะหนวกแล้วเนี้ย เครื่องจักรอะไร เสียงดังชิบหาย” น้องเมฆ วิศวกรฝั่งผลิต คู่กัดไอ้เกมส์ พูดออกมา
ไอ้เกมส์กับไอ้เมฆเป็รูมเมทกันครับ แต่มันกัดกันประจำ บางทีก็สงสัยว่ามันอยู่ห้องเดียวกันได้ไง
“มึงอะทำเครื่องพัง แจ้งซ่อมไปก่อน …” ไอ้เกมส์เลยหันไปเถียงกับไอ้เมฆ ผมเลยได้คุยกับน้องเนมอย่างสงบอีกครั้ง
“เออ พี่ตูมตามคะ เออ” เนมพูดออกมาพร้อมทำท่าทางอั้มๆอึ้งๆ
“ว่าไงครับ” ผมตอบน้องไปด้วยท่าทางสุภาพเหมือนอย่างเคย
“เออ คือเื่ที่หนูให้ไปถามเพื่อนพี่ตามอะค่ะ”
“อ่อ เื่ไอ้เ้าบ่าว พี่คุยให้แล้ว แต่มันบอกพี่ว่ามันมีคนที่ชอบอยู่แล้วครับ”
“อ่อค่ะ เขาต้องเป็คนดีมากแน่ๆเลย” น้องตอบผมด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
“ไม่หรอกครับ” ผมไมได้ตั้งใจ แต่ปากผมมันตอบไปแบบอัตโนมัติ
“พี่ตูมตาม รู้จักเขาด้วยหรอคะ คนที่พี่เ้าบ่าวชอบ”
“ก็พอรู้จักครับ”
“เขาคงโชคดีมากเลย ที่มีคนดีๆอย่างพี่เ้าบ่าวคอยดูแล”
…
“แล้วคนนั้น ชอบพี่เ้าบ่าวมั๊ยคะ”
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“ถ้าคนนั้นเป็เนม เนมจะลองเปิดใจค่ะ ไม่ใช่เพราะเนมชอบพี่เ้าบ่าวนะคะ แต่เนมรู้สึกว่า พี่เขาเป็คนที่ดูแลเราได้ ถ้าลองเปิดใจยอมรับกันก่อน ก็ไม่น่าเสียหายอะไร” น้องเนมพูดด้วยรอยยิ้มบนหน้า และดูมีความสุขอย่างที่เคย
“ครับ เดี๋ยวพี่จะเอาคำแนะนำของน้องไปบอกกับคนคนนั้นให้นะครับ”
“จริงๆมันอยู่ที่ตัวเขามากกว่าค่ะ ถ้าเขาชอบมันก็คงไม่มีอะไรให้ตัดสินใจยาก แต่ถ้าเขาไม่ชอบจะให้พูดถึงเหตุผลแค่ไหนก็เปลี่ยนใจเขาไม่ได้หรอกค่ะ”
“พี่ว่าเขาคงชอบ แค่มีอะไรที่ทำให้เขาไม่กล้าเปิดใจ”
“เออเนม วันนี้วัดแถวนี้มีงาน เราไปเดินเที่ยวกันป่าว” ไอ้เกมส์ตัดบท มาจากไหนก็ไม่รู้
“เชี่ยเกมส์ เพื่อนเขาคุยกันไว้แล้วว่าจะไปพรุ่งนี้ งานมันมีสามวัน หรือวันนี้มึงจะไปคนเดียวก็ได้นะ” ไอ้เมฆพูดขึ้นมา หาเื่ทะเลาะกับไอ้เกมส์อีกแล้ว
เสียงไลน์ดังขึ้น เป็ไอ้เ้าบ่าวที่ทักผมมาเป็ปกติ่พักเที่ยง
ตำรวจจอมจุ้น : กินข้าวยังวะ
ToomtamZa : กินอยู่ กำลังจะอิ่มแล้ว
ToomtamZa : แล้วมึงล่ะ
ตำรวจจอมจุ้น : พึ่งได้กิน งานยุ่งนิดหน่อย
ToomtamZa : ได้ข่าวว่าวัดแถวนี้มีงาน มึงว่างมั๊ยเย็นนี้ ไปเดินเที่ยวกัน
ตำรวจจอมจุ้น : ไปดิ
ToomtamZa : มึงเปลี่ยนชุดมาเลยนะ เดี๋ยวกูรอที่โรงงาน
ตำรวจจอมจุ้น : เจอกันค้าบ ไอ้ตัวแสบ
468
![แด่รักและคำสาป[มีE-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704269535_68898629.webp)
