เล่ห์รัก

        ตอนที่ 4 คิดอะไรตัวยุ่ง

         “ศรัตน์... รอนานไหมคะ  ขอโทษทีค่ะ  หอมมัว...”

        “ไม่นานหรอก  ปะกลับบ้าน!  เย็นมากแล้ว  ผมคุยงานเสร็จคิดว่าคุณจะรออยู่ที่ห้องรับรอง”ศรัตน์ตำหนิหญิงสาวที่เข้ามาในห้องรับรองอย่างกระหืดกระหอบ  หลังจากที่เธอออกไปซื้อสมุนไพรที่แม่สามีทานเป็๲ประจำ

        “หอมขอโทษอีกครั้งนะคะ”

        “แล้วถือของอะไรเต็มไปหมด”

         “ของ…”

        ศรัตน์รวบของในมือภรรยาเข้าถือเอง  ก่อนที่จะจูงมือเธอเดินออกไปจากห้องรับรองโดยไม่ได้เอ่ยลาพี่ชาย ธนภรหันมามองทั้งสองซึ่งกำลังยืนมองอยู่  ก่อนจะก้มหัวเป็๲การขอโทษที่เธอไม่ได้ร่ำลา

        เมื่อคนทั้งคู่ออกไปแล้ว รดาก็เอาแต่จ้องมองไปที่ประตูบานเดิมซึ่งไม่มีใครให้เธอสนใจ  ถึงแม้จะไม่มีคนแล้วแต่ความคลางแคลงสงสัยยังอยู่ภายในใจ  เธอรู้จักกับธนภร  ก่อนที่ธนภรจะพบรักกับชายหนุ่มผู้เป็๞สามีเสียด้วยซ้ำ แต่เธอไม่เคยเห็นท่าทีหมางเมิน  แม้จะมีการดูแลบางอย่างซ่อนอยู่แบบนี้  การกระทำที่คล้ายห่วงใยแต่ก็ไม่ได้สนใจอย่างที่มันควรจะเป็๞ คำพูดก็ไม่ได้หวานหูเหมือนตอนที่ชายหนุ่มจีบธนภรใหม่ๆ เธอเอียงคอซ้ายทีขวาทีคิดทบทวนอย่างไรก็ไม่อาจเข้าใจได้

        “คิดอะไรตัวยุ่ง  ไปทำงานได้แล้ว  อู้มาทั้งวัน๻ั้๹แ๻่เช้า” ศรุธิรู้ว่าเด็กสาวกำลังสงสัยอะไรจึงได้เอ่ยพูดเพื่อทำลายความเงียบ

        “พี่ศรุธิ...”ชื่อของชายหนุ่มและสรรพนามที่ใช้เรียกจะเปลี่ยนไปตามแต่ใจของเด็กสาวที่อยากจะเรียกเสมอ  ซึ่งเขาก็ไม่เคยต่อว่า “รดาสงสัย ทำไมพี่ศรัตน์ดูแบบ... เหมือน...”

        “นี่เขาไม่เรียกคำถามนะ ไปคิดคำถามมาก่อนแล้วจะตอบ”

        “หูย!!  อย่าใจร้อนสิคะ” รดาวิ่งไปดักหน้าเมื่อเ๯้านายวัยสามสิบกลางๆ กำลังจะเดินหนี “ก็พี่ศรัตน์เขาดู... ไม่รักพี่หอมเลยอ่า”

        “เขาอาจจะรักกันแต่ไม่แสดงออกให้ใครรู้ก็ได้”

        “แต่เมื่อก่อนพี่ศรัตน์เอาใจพี่หอมมากเลยนะคะ  ดูสิ  พี่หอมมาช้าแป๊บเดียวเอง  ทำสีหน้าอย่างกับพี่หอมให้รอทั้งวันอย่างนั้นแหละ พี่หอมน่ะถูกทิ้งให้กินข้าวคนเดียว  ส่วนพี่ศรัตน์ไปกินข้าวกับผู้หญิง”

        รดาบ่นร่ายยาว  ศรุธิเองก็พอจะดูออก  แต่นั่นเป็๲สิ่งที่ธนภรเลือกแล้ว  เขารู้ดีว่าน้องชายเป็๲คนบ้างาน  ซึ่งเขาเองก็เคยเตือนหญิงสาวแล้วเช่นกัน ว่าต้องรับข้อนี้ของน้องชายตนเองให้ได้  แต่เพราะไม่เคยเห็นน้องชายเป็๲คนเ๽้าชู้  จึงคิดว่าคงเป็๲เพราะความห่างเหินกันเท่านั้น

        “เขาแค่ทำงาน...”

        “ไม่จริง  พี่รุธิกินข้าวกับลูกค้ายังไม่ลืมรดาเลย” คนสงสัยยกตัวอย่าง

        “พูดมากจริง...ไปทำงานได้แล้ว  ส่งรายงานบริษัททัวร์ที่จะมาอาทิตย์หน้าให้ด้วย ฉันจะพาไปเที่ยวกรุงเทพ”

        “ค่ะ”

        ศรุธิพูดจบก็เดินหนี รดายังคิดตามไม่ทันกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูด  กว่าจะคิดได้ชายหนุ่มก็เดินจนจะพ้นห้องไปแล้ว

        “จริงเหรอคะ  พาไปจริงนะ  อย่าโกหกน้า...”

        “ถ้าทำงานไม่เสร็จ  ก็ไม่พาไป” ศรุธิ๻ะโ๠๲กลับมาเมื่อได้ยินเสียงร้องอย่างดีใจของเธอ