พิภพเทพเจ้า

แต่ระหว่างที่กำลังนอนอยู่นั้นจ้าวหลงไม่อาจหลับตาลงได้ โดยที่รางกายหลิงเอ๋อ นอนขดอยู่ที่หน้าอกของ
เขาเมื่อนางเข้ามาใกล้มากขึ้นทำให้จ้าวหลงได้กลิ่นหอมจากกายของนางมากขึ้น กลิ่นกายของนางหอม
เหมือนดอกไม้แรกแยมที่หอมสดชื่นทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงไม่เป็นจังหวะเหมือนอกของชายหนุ่มมันจะระเบิด
ภายในถ้ำมีแสงสลัวๆทำให้จ้าวหลงไม่อาจมองเห็นร่างกายอันเปลือยเปล่าของหลิ่งเอ๋อใต้ผ้าห่มได้ชัดนัก ทำให้เขาเสียดายไม่ใช้น้อย
แต่หลังจากที่หลิ่งเอ๋อเข้ามาไกล้ชิดตัวติดกันแบบแนปเนื้อทำให้
บางส่วนบนร่างกายของจ้าวหลงตื่นตัวขึ้น ทำให้เขาตกใจพยายามดันตัวนางออกห่าง
แต่ตรงกันข้ามกับหลิ่งเอ๋อที่พยายามกอดร่างกายของจ้าวหลงไว้ไม่ห่าง ชั่วขณะนั้นมีอาการผิดปกติเกิดขึ้นกับร่างกายของหลิงเอ๋อตัวนางร้อนขึ้นดังเปลวไฟก็ไม่ปาน ยิ่งเวลาผ่านไปตัวนางยิ่งร้อนขึ้น
"หลิ่งเอ๋อเจ้าเป็นอะไร เจ้าได้หยินข้าใหม" เสียงการหายใจของนางหนักหน่วงขึ้นเลื่อยๆ ตัวนางเริ่มสั่น
จ้าวหลงตกใจกับอาการที่เกิดขึ้นของนาง เขาเองก็ทำอะไรไม่ถูก เขาได้แต่ดึ่งนางมากอดและพยายามปลุกนางให้ตื่นขึ้น
แต่ดวงตาของนางยังปิดอยู่ แต่เมื่อรางกายของนางมาสัมผัสกับร่างกายของจ้าวหลง
ยิ่งทำให้ร่างกายของจ้าวหลงมันตื่นตัวแสดงความเป็นชายออกมา หลังจากนั้นหลิ่งเอ๋อ ลืมตาตื่นขึ้นใน
ดวงตาของนางมีสีแดงดังเปลวเพลิงลุกไหม้โหมกระหน่ําพร้อมกับมองมาที่จ้าวหลง
ทำให้เขาตกใจแต่เขายั่งไม่ได้ทันได้ขยับร่างกายกับโดนหลิ่งเอ๋อจับกดลงกับพื้น โดยที่จ้าวหลงไม่อาจสู้แรงของนางได้ ซึ่งเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นกับนางกันแน่
ซึ่งก่อนหน้านี้นางยังเป็นปกติอยู่ แต่เมื่อร่างกายของเขากับของนางเข้าไกล้กันมันกลับเกิดเหตุการนี้ขึ้น ซึ่ง
เขาไม่อาจอธิบายได้ หลั่งจากที่นางจับจ้าวหลงกดลงกับผื้น นางถอดชุดส่วนด้านร่างของเขาออกโดยที่เขา
ไม่สามารถสู้แรงของนางได้ นางเป็นชาวยุทธส่วนเขาเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ชุดของนางนั้นหลุดหายไปตั่งแต่ตอนใหนจ้าวหลงไม่ทันได้เห็นด้วยซ่ำ นางขึ้นไปนั่งบนตัวของของเขา
"นี้เจ้ากำลังจะทำอะไร ข้ายังบริสุทธิ์นะ เจ้า เจ้า เจ้าต้องรับผิดชอบข้าด้วยน้าาา "
นางไม่ได้ฟังการพร่ําเพ้อของชายหนุ่มกับบรรณเลงเพลงกระบี่ของนางไป...พร้อมกับขยับร่างกายของ
นาง...หลังจากผ่านไปหก ชั่วยามนางจึ่งสงบลงและสลบลงไปที่อกของจ้าวหลงเมื่อเห็นเหตุการปกติแล้วลมหายใจของนางเป็นปกติสม่ำเสมอ
ไม่มีอันตรายอะไรเกิดขึ้นชายหนุ่มหลับตาลงและหลับตามนางไปหลังจากยามค่ำคืนอันหอมหวานผ่านไป
เป็นเวลาเย็นของอีกวัน จ้าวหลงลืมตาตื่นขึ้นมา เขากลับมองไม่เห็นหลิ่งเอ๋อ เขามองไปโดยลอบพื้นที่
ภายในถ่ำกับไม่เห็นแม้แต่เงาของนาง เขาลุกขึ้นเดินออกไปดูภายนอกถ่ำก็ไม่เจอนาง เขาเข้ามาดูภายในถ้ำก็ไม่เจอนาง
"นางไปใหนกันแน่ เมื่อคืนต้องการข้าก็หน้าจะบอกกันดีๆไม่เห็นต้องบังคับกันเลย
บอกข้าดีๆ ข้าก็จะยอมอยู่แล้ว ว่าแต่นางหายไปใหนกัน จะบอกกันสักคำก็ไม่มีเฮอะผู้หญิงสมัยนี้ แย่จริงๆ
ฝันแล้วก็ทิ้งกันได้ "
หลังจากนั้นเขาก็เดินหานางโดยรอบถ่ำอยู่พักหนึ่งแต่ก็ไม่เจอนางเขาเดินทางกลับบ้านด้วยอาการเซ่งๆ เขาออกจากบ้านมาเป็นเวลานานหลายวันแล้วอาจทำให้แม่เฒ่าเป็นหวง
8เดือนหลังจากนั้น เช้าวันหนึ่งเขาลุกตื่นขึ้นมาจากเตียง ด้วยใบหน้าเซ่ง เขานั่งมองกล่องในมือ
"ข้าจะต้องทำอย่างไรข้าถึงจะเปิดกล่องนี้ได้ตอนนี้ข้าก็จะอายุ15ปี เต็มแล้วมันก็เลยอายุ14ปี ตามที่แม่เฒ่าบอกมาแล้ว ข้าก็ไม่เห็นว่ากล่องใบนี้จะเปิดได้เลย "

หลังจากที่เปิดไม่ได้เขาวางกล่องใบนั้นไว้ด้านหน้า และหันไปหยิบเกล็ดนิลของพญางูเกล็ดนิลที่เขาใช้ความพยายามในการถอดมันออกมาได้สองชิ้นอย่างยากลำบากจากร่างกายของพญางู

"เกล็ดนี้สวยงามแข็งแกรงและมีความคมเป็นอย่างมาก ถ้าพญางูยังมีชีวิตอยู่ข้าคงจะไม่สามารถ ถอดมันออกมาจากร่างกายของมันได้เป็นแน่ เกล็ดนี้จะต้องมีราคาไม่ต่ำกว่า สิบเหรียณเงินเป็นแน่ ข้าจะต้องนำมันไปขายที่ร้านค้า ในเมือง.....โอย"
ระหวางที่จ้าวหลงหยิบเกล็ดนิลขึ้นมาดูความสวยงามและความคมของชิ้นส่วนเกล็ดอยู่นั้นเกล็ดนิลที่มีความคมเป็นเลิศอยู่แล้วได้บาดเข้าไปที่มือของจ้าวหลง ทำให้เลือดออกเป็นอย่างมาก ทำให้เขาต้องรีบห้ามเลือดเขาลุกขึ้นไปที่โต๊ะเพื่อที่จะทำแผล แต่กับเกิดแสงสว่างจ้าขึ้นผ่ายในห้อง
เขาหันไปดูแสงที่เกิดขึ้น และหาที่มาของแสงนั้น ที่มาของแสงนั้นมาจากกล่องปิศหนา ที่ตัวกล่องมีหยดเลือดของเขาบนกล่อง
"นั้นแสงอะไร"
เขาจ้องมองไปที่กล่องหยกที่มีอักษรรูนวนรอบกล่องหนึ่งวงหลังจากนั้นก็มีวงที่สองเกิดขึ้น และตามมาด้วยวงที่สามทั้งสามวงหมุ่นรอบกล่อง อยู่ชั่วขณะหนึ่งหลังจากนั้น
วงเวทย์ทั้งสามวงรอยออกมาจากกล่องขยายใหญ่ขึ้นมาหมุนซ้อนกันอยู่ด้านหน้าจ้าวหลง เขาได้แต่ยืนนิ่งมองวงเวทย์ทั้งสามวง
ผ่านไปชั่วครู่วงค์เวททั้งสามวงรอยออกมาทีละวง วงที่สามชั้นบนสุดรอยมาหมุนรอบแขนซ้าย วงค์ที่สอง
คือวงถัดมาหมุนรอบแขนขวา วงที่สามหมุนรอบศรีศระของเขา หลังจากนั้นวงเวทย์ทั้งสามวงก็หาย
จมหายเข้าไปในร่างกายของจ้าวหลง ซึ่งตัวจ้าวหลงเองไม่รู้ว่ามันเกิดเหตุอันใดขึ้น เขาหันไปมองที่กล่องซึ่งปิดอยู่ตลอดเวลาก่อนหน้านี้ มันกำลังเปิดขึ้น อย่างช้าๆผ่านไปชั่วขณะหนึ่ง หลังจากที่ฝ่ากล่องเปิดขึ้นสุดมีแสงสว่างจ้าออกมา
ภายในกล่องแสงสว่างฉายออกมาเป็นรูปหญิงสาวที่สวยงามผิมขาวดังหยก แต่หน้าแปลกใจร่างกายของนางกับมีบาดแผล ผิวหน้าซีดขาว
" จ้าวหลงลูกรัก ที่เจ้าเห็นอยู่นี้เป็นเพียงร่างจิตเสี่ยววิญญาณของแม่หลังจากที่ เจ้าได้เปิดกล่องใบนี้แสดงว่า แม่และท่านพ่อของเจ้าไม่อาจกลับมาหาเจ้าได้ แม่ไม่มีเวลาอธิบายเรื่องราวต่างๆแม่และพ่อของเจ้าประสปกับภัยอัตรายร้ายแรง
วงเวทย์ผนึกจะเป็นตำราและคำภีร์ทักษะยุทธ เจ้าจงเก็บตำราและคำภีร์ไว้เป็นความลับห้ามให้ผู้ใดได้รู้ถึงการมีตัวตนของตำราและคำภีร์ มันจะนำอันตรายมาสู่ตัวเจ้าได้ "
หลังจากที่ร่างจิตได้ส่งคำพูดถึงจ้าวหลง ร่างจิตก็ซีดจางลงและหายไปในอากาศ ทิ้งไว้แต่เพียงกล่องที่ว่างเปล่า ที่เปิดอ้าอยู่ จ้าวหลงยืนมองไปที่กล่องที่ว้างเปล่าใบนั้น หลังจากนั้นเขาแตะไปที่แขนซ้ายผนึกวงเวทย์สว่างขึ้นร่างกายของจ้าวหลงหายวับไปพร้อมกับวงเวทย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

สองรวมเป็นหนึ่ง ตอนที่ 7

นิยายแนะนำ

พิภพเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

สองรวมเป็นหนึ่ง ตอนที่ 7

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้