ยามซวี (19-20.59) หยางเฟยหลงในร่างของสุนัขขนปุยก็ปรากฏขึ้นบนหลังคาของจวนตระกูลหลิว เฉินอี้รีบหลบเร้นกายไปในความมืดหลังผู้เป็นายใช้ขาหน้าโบกสะบัด
“กระหม่อมจะรอท่านอ๋องอยู่แถวนี้นะพ่ะย่ะค่ะ”
อ๋องหนุ่มสะบัดหัวไปมา “ไม่ต้องรอ เ้าจะไปไหนก็ไป!”
แม้สิ่งที่ได้ยินจะเป็เสียง ‘โฮ่งโฮ่ง’ หลายครั้งแต่ก็ตีความหมายของอีกฝ่ายได้ว่า...
ให้ไสหัวไปซะ!
“ท่านอ๋องโปรดรักษาตัวด้วยพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์หนุ่มโค้งศีรษะคำนับก่อนจะหายตัวไปในพริบตา
ั์ตารูปใบหลิวเหลือบมองไปมาก่อนจะส่งเสียงเห่า
“เฟิงเหอ! ข้าเอาถังหูลู่มา...”
“ท่านอ๋องมาตรงเวลาดีนี่” ยังไม่ทันจะเอ่ยจบ สัตว์เทพจิ้งจอกเก้าหางก็ปรากฏขึ้น “นี่คือถังหูลู่ของข้าใช่หรือไม่” ทั้งยังใช้จมูกยาวสูดกลิ่นฟุดฟิดตรงถังหูลู่ด้วยสายตากระหายหิว
“อื้ม!” ตอบกลับอย่างเสียไม่ได้
“งั้นข้าจัดการแล้วนะ”
“ไอ้จิ้งจอกจอมตระกละ” เมื่อเห็นสัตว์เทพจัดการผลไม้เคลือบน้ำตาลก็อดจะเสียดสีไม่ได้
“ข้าชื่อเฟิงเหอ ไม่ใช่จิ้งจอกจอมตระกละเสียหน่อย”
“จะไม่ตระกละได้ยังไง ในเมื่อเ้ากินถังหูลู่สองร้อยไม้หมดภายในครึ่งเค่อน่ะ”
“ก็ข้าไม่ได้กินมานานแล้วนี่นา” สัตว์เทพใช้สองขาหน้าเท้าสะเอวอย่างหาเื่
“นี่! นี่! ขืนเ้าทำร้ายหรือหาเื่ข้าล่ะก็ ข้าจะเลิกเอาถังหูลู่ของโปรดมาให้เ้านะ”
“หึ!” ถึงเฟิงเหอจะส่งเสียงไม่พอใจอยู่ในลำคอ ทว่าได้ยินอีกฝ่ายข่มขู่ด้วยของกินก็ไม่อาจโต้แย้งได้
สาบานได้เลยว่าตนไม่ใช่สัตว์เทพจอมตระกละดั่งที่ถูกอ๋องหนุ่มตราหน้าเอาไว้!!!
“เอาแบบนี้ก็แล้วกัน หากเ้ายอมคลายคำสาปให้ข้าเมื่อไหร่ หลังจากนี้หากว่าเ้าอยากกินถังหูลู่เป็หมื่นเป็แสนไม้ ข้าก็จะหามาให้เ้า” เมื่อรู้ว่าผู้ปกปักษ์ตระกูลหลิวชื่นชอบผลไม้เคลือบน้ำตาลก็อดเอามาล่อใจอีกฝ่ายไม่ได้
แววตาของเฟิงเหอวิบวับถูกใจกับข้อเสนอของหยางเฟยหลง ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีก็กลายเป็เศร้าหมอง
“คำสาปที่เอ่ยออกไปแล้วย่อมไม่มีทางเพิกถอนได้ ต้องบรรลุเป้าหมายเท่านั้น”
**
พี่เฟิงก็ยังห่วงกินไม่หยุด ดูสิอิหยางมันเอามาขู่พี่เลย 555
363
