ทุกๆวัน เสี่ยวหลงเป่าต้องข่มกลั้นความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างนั่งตกปลาอันแสนน่าเบื่อคนเดียวต่อไปั้แ่เช้าจบจนพระอาทิตย์ตกดิน ผลงานความสำเร็จของชายหนุ่มดีวันดีคืนขึ้นเรื่อยๆ ดูได้จากจนถึง่กลางวัน หลงเป่าได้ปลาเพิ่มอีกเป็จำนวนถึง 11-12 ตัวด้วยกัน
น่าแปลกนัก ยิ่งทำ เขาก็ยิ่งค่อยๆเพลิดเพลิน เสี่ยวหลงเป่าเริ่มคุ้นเคยดั่งเคยตกพวกมันด้วยวิธีนี้มาเป็พันๆรอบ เ้าปลาแต่ละตัวถูกเขาจัดการโยนลงเข่งใบใหญ่ข้างกาย กลายเป็สถิติที่ดีที่สุดั้แ่ตัวเขาข้ามโลกมา แม้แต่จำนวนปลาทั้งสามวันก่อนรวมกันก็ยังเทียบไม่ติด
เสี่ยวหลงเป่าแอบชื่นชมตัวเองในใจไม่หยุด แต่ก็ยังแอบโอดครวญเล็กๆมิได้ ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขานั้นบวมพองและแสบร้อนไปด้วยแรงเสียดสีของคันเบ็ดไม้ไผ่ตลอดทั้งวันเรื่อยมา เขากัดฟันลองแช่มือในน้ำทะเลหวังจะใช้ความเค็มของน้ำทำให้แผลผุพองทุเลาเร็วๆตามที่เคยได้ยินมา
ปรากฎว่าตนเองแทบชักดิ้นชักงอจากการปวดแสบอยู่นานกว่าเดิมจนน้ำตาแทบเล็ด
ชายหนุ่มที่บัดนี้มีผิวกายแปรเปลี่ยนเป็สีแทนค่อยๆหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงนักศึกษาที่ดูหม่นและส่งกลิ่นมากขึ้นทุกวัน เขาใช้มีดฉีกมันออกเป็สองชิ้น ยาวเกือบเท่าๆกัน นำมาพันทบรอบๆฝ่ามือของตนเพื่อช่วยลดแรงเสียดทานขณะัักับสิ่งของอื่นๆ แล้วจึงรีบวิ่งลากเข่งใส่ปลาไปยังด้านหลังตัวบ้านน้อย เทพวกปลาทั้งหมดลงในสระน้ำ
ซ้ำซากอยู่เช่นนี้เป็กิจวัตร
วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสไร้หมู่เมฆ แสงแดดสาดส่องลงมาเต็มที่ สายลมพัดเอื่อยๆ คลื่นลมในท้องทะเลรอบๆเกาะของชายหนุ่มเสมือนเข้าสู่ห้วงนิทรา มีผลทำให้สระหยกเล็กๆด้านหลังบ้านน้อยกระทบแสงแดดจนดูมีประกายระยิบระยับ และใสแจ๋วราวบานกระจกเงามากกว่าวันอื่นๆ
เสี่ยวหลงเป่าเพิ่งได้สังเกตเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง ่ที่ภาพลักษณ์ส่วนบนลำตัวของเขาสะท้อนกับผิวน้ำสระหยก ก็ปรากฎภาพชายหนุ่มที่อ่อนวัยว์ผู้หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่ตัวเอง ทว่า นอกเหนือจากหน้าตาและเผ้าผมที่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆแล้ว อายุของหลงเป่ากับลดน้อยถอยลงไปบ้างเล็กน้อย
เสี่ยวหลงเป่าคลำใบหน้าของเขาซ้ำไปซ้ำมาด้วยความงุนงง ภาพบนผิวน้ำคือตัวเขาเองที่ดูยังไงก็เป็เพียงแค่เด็กวัยรุ่นประมาณ 17-18 ปีเท่านั้น ให้เต็มที่ยังไงก็ไม่เกิน 19 ปีแน่ๆ
'ข้าดูเด็กลง? เป็ผีสางปีศาจอันใดกัน?' เสี่ยวหลงเป่าอดคิดหาคำตอบจนแทบหัวะเิไม่ได้ ทฤษฎีด้านวิทยาศาสตร์ที่พอจะรู้แบบงูๆปลาๆถูกนำมาเปรียบเทียบจนหมดสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวหลงเป่ายังรู้สึกได้ว่า ทุกๆค่ำคืนที่เขาม่อยหลับลงไป ร่างกายของเขาก็เริ่มก่อเกิดสภาวะพิกลอะไรสักอย่างที่ตนเองก็ไม่รู้และไม่เข้าใจ
ชายหนุ่มยืนยันได้เพียงเื่เดียวคือ เมื่อตื่นเช้าขึ้นมา ร่างกายของเขาจะฟื้นฟูกลับมามีกำลังวังชาดั่งเดิม าแถลอกปอกเปิกบนฝ่ามือหรือตามเนื้อตามตัวจะตกสะเก็ดอย่างรวดเร็วอย่างผิดปกติ
เป็ตอนนั้นเอง ที่เสี่ยวหลงเป่าค่อยๆเริ่มเชื่อแล้วว่าน่าจะเป็ผลพวงจากสารอาหาร หรือ มีอะไรสักอย่างในเนื้อปลาที่เขากินมันเข้าไปทุกๆวัน แม้แต่่อายุที่ถูกลดทอนลงไปราว 4-5 ปีนั้น ไม่แน่ว่า มันจะต้องเกี่ยวข้องกันโดยทางอ้อมเป็แน่
หรือข้อสุดท้าย เื่นี้อาจเป็เพราะผลลัพธ์บางอย่างที่เกิดจากตนเองเดินทางข้ามโลกใบเดิมมา
เฉกเช่นเคย เสี่ยวหลงเป่าเก็บปลาที่ตัวเล็กสุดไว้ 1-2 ตัวสำหรับมื้อเย็นอันโอชะ แต่ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังเทปลาจำนวนที่เหลืออยู่ลงไปในสระหยกใสกับบังเกิดความเปลี่ยนแปลง
ฝูงปลาที่อยู่ในนั้นเกินเต็มโควต้าของสระหรืออย่างไร เพราะมีปลาที่เหลือตัวหนึ่งดันกลับะโพุ่งฉิวออกมากระแทกใส่หน้าของเสี่ยวหลงเป่าจนแทบขมำหงายหลัง ส่วนเ้าปลาตัวนั้นก็หล่นลงไปในเข่ง
"เพ้ย! เกิดอะไรขึ้น?" ชายหนุ่มจากโลกวิทยาศาสตร์รู้สึกสงสัย
กลายเป็ตอนนี้ ในเข่งปลาของเสี่ยวหลงเป่ามีปลาที่แยกเอาไว้แล้วสองตัว กับอีกหนึ่งตัวที่ะโออกมาจากสระน้ำ เสี่ยวหลงเป่าลองโยนปลาตัวนั้นกลับลงไปในสระน้ำหลายครั้ง แต่เ้าปลาตัวเดิมก็ยังคงะโลอยตัวออกมาทุกครั้งไป
ไม่ว่าชายหนุ่มจะสลับปลาในเข่งอีกสองตัวที่เหลือบ้างก็ยังมีผลเช่นเดิม พอไม่รู้ว่าจะเริ่มทำอะไรต่อไป เสี่ยวหลงเป่าก็นั่งลงคิดไปเรื่อยข้างๆสระ
"หรือว่า....!"
เสี่ยวหลงเป่าดีดตัวลุกขึ้นราวสปริง เขารีบวิ่งหลุนๆกลับไปในยังห้องที่มีแผ่นกระดานสีดำแปะอยู่บนผนังทันที ชายหนุ่มเพ่งมองตัวหนังสือบนแผ่นกระดานแล้วก็ต้องร้องอุทานออกมาดังๆ
"เต็มแล้วรึ? ครบตามจำนวนแล้วเหรอ? ไชโย!!"
เสี่ยวหลงเป่าดีอกดีใจจนเนื้อเต้น ความพยายามกว่า 8-9 วันที่ผ่านมา ในที่สุดก็ประสบผลสำเร็จได้สักที หลงเป่าจ้องเขม็งบนแผ่นกระดานสีดำ ในเมื่อภารกิจอย่างแรกสิ้นสุดแล้ว เขาเองก็อยากรู้จริงๆว่ามันจะได้รางวัลจริงๆจากตำหนักอะไรนั่นรึเปล่า
คงไม่ใช่ว่า อยู่ๆ มีพิธีกรชายคนดังในรายการล้อกันเล่นบนช่องซีซีทีวีะโพรวดพราดมาจากไหนไม่รู้ พร้อมเฉลยให้ฟังว่าเป็แค่การแกล้งกันหรอกนะ
"เร็วๆซี่!! ไหนล่ะของรางวัลที่ว่า ข้ายังไม่เห็นสักกะชิ้นเดียว เว้ยๆ ของตอบแทนจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเล่า?"
เสี่ยวหลงเป่าแทบอยากจะพลิกเ้าแผ่นกระดานดำไปมา จนผ่านไปสักหลายนาทีแล้วก็ยังไม่เห็นอะไรเกิดขึ้นมา เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมา กลัวความผิดหวัง กลัวความจริง กลัวว่าจะเป็เื่โกหกหลอกลวง
ในตอนที่เสี่ยวหลงเป่าคิดจะเขย่าเ้าแผ่นกระดานดำแผ่นนี้ อยู่ๆแผ่นกระดานเส็งเคร็งแผ่นนี้ก็ดันปรากฎแสงสีทองส่องสว่างจ้าพวยพุ่งออกมารอบๆห้องที่เสี่ยวหลงเป่าอยู่
มันเหมือนกับกำลังถูกปลดปล่อยและลืมตาตื่นจากพันธนาการ ห้องนี้ถูกกลบไปด้วยลำแสงสีทองจนเสี่ยวหลงเป่าจำเป็ต้องปิดตาทั้งสองข้าง นานครู่ใหญ่กว่าทุกอย่างจะสงบลงไป
เมื่อรู้ว่าแสงสีทองหายไปแล้ว ชายหนุ่มจึงค่อยเปิดเปลือกตาออกมามองสภาพรอบๆ ของห้อง ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปนอกเสียจากข้อความตัวหนังสือบนแผ่นกระดานดำ ข้อความแต่เดิมหายไปหมดและถูกเขียนด้วยข้อความใหม่
[ภารกิจอย่างแรก - สำเร็จลุล่วง]
แผ่นศิลานักปราชญ์และตำหนักนิรันดร์กาลได้รับพลังปราณบริสุทธิ์เล็กน้อย เริ่มต้นใช้งานได้อีกครั้ง
เ้าของเกาะได้รับเครื่องใช้ที่จำเป็ ได้อุปกรณ์จำเป็ภายในครัว บริเวณรอบๆตำหนักจะถูกเพิ่มห้องครัวเล็กเข้ามา
พื้นที่อาณาจักรจะมีขยายตัวขึ้นอีกครั้งเล็กน้อย
หอแลกเปลี่ยนเริ่มใช้งานได้ รางวัลทั้งหมดจะถูกมอบให้ในรุ่งเช้าของวันถัดไป]
อนุญาตสุ่มเลือกสัตว์เลี้ยงหรือสัตว์วิเศษได้ 1 ครั้งจากพวกสัตว์ทั้งหมดภายในตำหนัก'
[เ้าของเกาะคือผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต ไฉนเลยจะไม่มีพวกสัตว์เลี้ยงสักตัวไว้ข้างกาย จะสุ่มสัตว์เลี้ยงเลยหรือไม่]
"สัตว์เลี้ยง? ข้าได้โอกาสสุ่มสัตว์เลี้ยงที่ว่าหรือ?" เสี่ยวหลงเป่างงงวย
อะไรคือแผ่นศิลานักปราญช์ หรือว่าเป็เ้าแผ่นกระดานอันนี้กัน?
แล้ว....ตำหนักนิรันดร์กาล....อยู่ที่ไหนเล่า?
เสี่ยวหลงเป่ายังไม่ทันออกอาการดีใจหรือเสียใจ ข้อความบนแผ่นกระดานดำกลับมีการเปลี่ยนแปลงอีกรอบ ครั้งนี้ ตัวอักษรเดิมเริ่มหายวับไป บนหน้ากระดานนั้นปรากฎเป็สิ่งที่คล้ายคลึงกับรูเล็ตเพื่อสุ่มรางวัลชิงโชคเหล่า'สัตว์เลี้ยง-สัตว์วิเศษ'
รายชื่อสัตว์แต่ละชนิดบนรูเล็ตมีจำนวนไม่น้อยกว่า 100-200 รายชื่อขึ้นไป มันถี่ยิบจนยากที่จะจำได้หมดกันเลยทีเดียว
"เยอะเกินไปแล้ว!"
เสี่ยวหลงเป่าเพ่งสายตามอง นิ่งอึ้งกับตัวหนังสือเล็กๆพวกนั้น มันมีทั้งพวกสัตว์ประเภทที่มีพลังฝีมือฉกาจหรือสัตว์เทพในตำนานอย่างัฟ้า หงษ์เพลิง เต่าดำ และพยัคฆ์ขาว
ชายหนุ่มไล่สายตาเรื่อยมาจนไปถึงชื่อสัตว์เลี้ยงระดับโคตรจะต่ำอย่างพวก ม้า ลา วัว ควาย
แม้กระทั่งสายพันธุ์ไก่บ้านแสนธรรมดาก็ยังเป็ตัวเลือกให้สุ่ม
"ั? หงษ์เพลิง? มันมีให้เป็รางวัลจริงๆด้วยเหรอ นี่ตัวข้าเข้ามาโผล่ในโลกใบไหนกันแน่เนี่ย?"
เสี่ยวหลงเป่าตาแทบถลนออกมาข้างนอกเมื่อเห็นรายชื่อสัตว์สุดเทพมากกว่า 4-5 ตัวในนั้น ไม่ว่าจะได้ตัวไหนก็แข็งแกร่งเกินจินตนาการไปไกลทั้งสิ้น
"หลอกหรือเปล่า?"
เสี่ยวหลงเป่าเปลี่ยนจากอาการตกตะลึงมาเป็ฮึกเหิมอย่างรวเร็ว จะเกิดอะไรขึ้นหากเขาสุ่มได้ัมาเลี้ยงสักตัว หรืออาจจะเป็นกั์สายพันธุ์อะไรก็ได้ที่ตัวใหญ่เบิ้ม เมื่อนั้นเขาก็จะได้ขี่หลังมัน ออกคำสั่งให้มันบินหนีออกไปจากสถานที่อ้างว้างเดียวดายนี่เสียที
อีกอย่าง การมีสัตว์เลี้ยงที่ทรงพลังสักตัว ก็เท่ากับว่ามีเกราะคุ้มภัยอยู่ใกล้ๆ
ไม่แน่ว่า บนท้องทะเลแห่งนี้ วันดีคืนดีอาจไปเจอะเจอเข้ากับพวกเรือโจรสลัดที่ผ่านมาก็เป็ไปได้
คนธรรมดาที่เพียงร่ำเรียนวิชาการป้องกันตัวอย่างมวยหย่งชุน...จะเอาอะไรไปต่อต้าน
อีกทั้ง...เสี่ยวหลงเป่าเองก็แค่ตัวคนเดียว ไม่มีใครอื่น
"สุ่ม!! ข้าขอสุ่มทันที!"
ไม่พูดพร่ำให้เสียเวลา โอกาสแรกมาถึงแล้ว เสี่ยวหลงเป่ากดรูเล็ตบนแผ่นกระดานดำทันที วงล้อเริ่มหมุนในขณะที่ชายหนุ่มเริ่มพนมมือสวดภาวนาในใจให้ได้อะไรที่มันเจ๋งๆสักตัวออกมา ปากของเขาพ่นเสียงพึมพำออกมายาวเหยียด หลงเป่าทนอาการลุ้นระทึกไม่ไหวจึงรีบหลับตาปรี๋
"ไหว้ล่ะ จะอะไรก็ได้ แต่ว่าไม่เอาพวกม้า ลา วัว ควาย อ่อ ไม่เอาไก่บ้านด้วยๆๆๆๆๆ"
วงล้อรูเล็ตหมุนอย่างเร็วจี๋ เร็วจนมองไม่เห็นรายชื่อที่ถูกสลักไว้บนนั้นอีกต่อไป เสี่ยวหลงเป่ายืนหลับตาเกร็งอย่างกับคนกลั้นฉี่เอาไว้ทั้งวัน ชายหนุ่มเปลี่ยนจากพนมมือเป็กำหมัดแน่น โก่งตัวลุ้นจนเนื้อตัวสั่นกระดิก
ในไม่ช้า วงล้อสุ่มสัตว์ก็เริ่มเปลี่ยนมาหมุนช้าลงไปทุกทีๆ รายชื่อของสัตว์ทุกตัวที่เขาจำได้เริ่มเห็นได้เลือนลาง แต่เสี่ยวหลงเป่ายิ่งลุ้นแทบลืมหายใจ หากเขาลืมตาอยู่จะรู้ว่าวงล้อกำลังจะหยุดจนนิ่งสนิทแล้ว
จนกระทั่งทุกอย่างจบลง เวลาผ่านไปพอสมควร ไม่มีเสียงการหมุนของวงล้อรูเล็ตดัเกิดงขึ้นอีกแล้ว เสี่ยวหลงเป่าจึงเริ่มค่อยเปิดตามองผลลัพธ์บนกระดานแผ่นสีดำอีกครั้ง
"ไม่........ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย!!" ชายหนุ่มร้องโหยหวน
ชื่อของสัตว์ชนิดหนึ่งทำให้ชายหนุ่มยืนอึ้งไปเป็เวลานาน เสี่ยวหลงเป่าแทบไม่เชื่อว่าตัวองจะดวงซวยมหาซวยได้ถึงขนาดนี้
อันที่จริง รายชื่อสัตว์นับร้อยๆชื่อบนวงล้อ เสี่ยวหลงเป่าไม่ได้หวังเอาสัตว์ที่ทรงพลังมากมายอันดับต้นๆอย่างั เขาเพียง้าพวกที่อยู่ในรายชื่อระดับกลางๆลงมา และไม่ต่ำเกินไปก็พอใจแล้ว
และผลที่ได้กับทำให้เสี่ยวหลงเป่าแทบหมดอาลัยตายอยาก
'ยินดีด้วย เ้าของเกาะได้รับรางวัลแล้ว'
'เ้าของเกาะได้รับสัตว์วิเศษสายพันธุ์ 'ไก่ฟ้า' 2 ตัวเป็รางวัล'
'ได้รับไข่ไก่ของไก่ฟ้าสำหรับเพาะพันธุ์จำนวนหนึ่ง'
'เ้าของเกาะยังได้รับการต่อเติมห้องสุขาหลังเล็กๆอีก 1 หลัง'
'ไก่ฟ้าเป็สัตว์วิเศษสายพันธุ์ที่เป็ได้ทั้งเนื้อและยาบำรุงชั้นเลิศ สามารถเลี้ยงเพื่อเอาไข่ได้ทุกวันหากมีการดูแลอย่างสม่ำเสมอ'
'ไก่ฟ้า เป็ไก่บ้านชนิดหนึ่งที่มีเนื้อรสนุ่มหวานโอชา เืและเนื้อมีพลังิญญาสูง'
'เนื้อ หนังและเื มีส่วนช่วยในการบำรุงและเพิ่มพูนพลังปราณ-พลังิญญา เหมาะกับผู้ฝึกยุทธ์-ผู้ฝึกตนทุกคน
'หากเป็มนุษย์ธรรมดาจะช่วยให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น อาการเจ็บป่วยลดน้อยลง มีอายุยืนยาวขึ้นบ้างเล็กน้อย'
เสี่ยวหลงเป่าสุ่มได้สัตว์สายพันธุ์ไก่ฟ้า ดวงตาทั้งคู่กำลังจ้องอย่างเหม่อลอย รายละเอียดที่อยู่บนนั้นเหมือนกับรถบดถนนวิ่งทะลุทะลวงสมองน้อยๆของเขาอยู่ เสี่ยวหลงเป่าที่เป็แค่คนธรรมดา ไฉนเลยจะเห็นคุณค่าอย่างที่แผ่นกระดานดำบอก
เขาสบถออกมาค่อนข้างหยาบคาย
"ไก่ฟ้า... ไก่เวนเอ้ย มีพลังิญญาสูงแล้วยังไง พลังปราณที่ว่ามีอยู่จริงไหมก็ไม่รู้ เกอน่ะ...เป็แค่คนธรรมดาเองนะโว้ย!!" หลงเป่าอยากจะสาปแช่งบรรพบุรุษไก่ฟ้าสิบแปดเหง้าให้รู้แล้วรู้รอด
เสี่ยวหลงเป่าทำตัวเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาอยู่นานโข สุดท้ายก็เริ่มสงบลงบ้าง จากนั้นก็ค่อยๆคิด อย่างน้อยตัวเขาเองก็ไม่ต้องทนกินแต่เนื้อปลาทุกวันอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ในเมนูอาหารของเขาจะมีเนื้อไก่ให้กินเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง
"ช่างเถอะๆ พรุ่งนี้ข้าจะกินเนื้อไก่ให้หายอยาก..."
หลงเป่าที่กำลังจะเริ่มเพ้อฝันหลีกหนีความจริง แต่อยู่ๆ แผ่นกระดานสีดำเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นอีกรอบ
[ภารกิจอย่างที่สอง - จงเป็ผู้เลี้ยงดูไก่ฟ้าเหล่านี้อย่างเต็มภาคภูมิ]
ของที่ตำหนักส่งมอบให้
1.เล้าเลี้ยงไก่ 2.อาหารสำหรับเลี้ยงไก่ฟ้า 3.เตาสำหรับให้ความอบอุ่นกับไก่ฟ้า
4.กองฟางข้าวสำหรับไก่ฟ้าฟักไข่ 5.รางน้ำสะอาดสำหรับเลี้ยงไก่
5.ตระกร้าชีวิตรวบรวมไข่ไก่
ของทั้งหมดจะถูกส่งมอบในวันรุ่งขึ้น
ในฐานะเ้าของเกาะที่เริ่มต้นจากศูนย์ จำเป็ต้องมีปัจจัยพื้นฐานเพื่อเอาชีวิตรอด'
เนื่องจากเ้าของเกาะอ่อนแอ การบริโภคสิ่งที่มีพลังิญญาสูง จะทำให้ร่างกายเกิดการพัฒนาขึ้น
ความเอาใจใส่ มีผลต่อจำนวนการออกไข่ในแต่ละวัน ไก่ฟ้าสามารถออกไข่ได้ ทั้งเวลาเช้าและเวลาเย็น'
เงื่อนไขภารกิจ - ไม่เกินสองเดือน
ไข่ของไก่ฟ้าสามารถเก็บเอาไว้เป็ระยะเวลานาน หมดห่วงเื่การสูญเสียในระยะยาว
จงพยายามเก็บสะสมไข่ไก่ให้เต็มตระกร้า
เมื่อภารกิจสำเร็จ เ้าของเกาะสามารถนำไข่ไก่บางส่วนแลกเปลี่ยนกับตำหนักนิรันดร์กาลได้
หากสำเร็จ เ้าของเกาะจะได้รับเมล็ดพันธุ์พืชจากตำหนักด้วยการสุ่มวงล้อ 1 ครั้ง
หากล้มเหลว ไม่มีทางที่ภารกิจง่ายๆจะล้มเหลว ถ้าล้มเหลว เวลาจะถูกเพิ่มออกไป
จงพยายามพัฒนาตนเอง ทั้งร่างกายและจิตใจ
เสี่ยวหลงเป่าเกือบกลายเป็บื้อใบ้ นิ้วมือของเขาัับนกระดานแผ่นดำ ข้อความทุกอย่างยังคงฝังแน่นอยู่ภายในนั้น บ่งบอกว่าที่ผ่านๆมา มิใช่เื่ล้อกันเล่นอีกต่อไป
ภาจกิจที่ถูกยัดเยียดเข้ามา ถึงมีเวลากำหนดเอาไว้ก็เหมือนไม่มี สุดท้าย หลงเป่าก็จำต้องทำต่อไป มิเช่นนั้น ทางเลือกแรก ตนเองก็คงต้องเหงาจนแห้งตายไปเอง หรือไม่ก็อดตายเสียก่อน
"เอาวะ! ก็แค่ทำๆไปไม่ใช่หรือ...ดีกว่าอยู่แบบเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย"
เสี่ยวหลงเป่าพยายามคิดบวกกระตุ้นตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน
เขายังไม่มีจุดหมายใดๆเลยหลังจากมาโผล่ที่นี่
เขาเองก็ไม่อยากยอมแพ้
ที่โลกเดิม เขาเป็คนนิสัยดื้อรั้นไม่ใช่หรือ
เขานั้นไม่อยากยอมแพ้โดยที่ยังไม่ได้ดิ้นรนใดๆเลย
"เอ๋ สุขา? ในที่สุดก็มา ์!!" เสี่ยวหลงเป่าเป่าปากสุขใจเหลือแสน
คนจากยุคสมัยใหม่ต้องมาทนอยู่ผิดที่ผิดทาง ่วันแรกๆที่มาถึง เสี่ยวหลงเป่าต้องเข้าส้วมโดนการขุดหลุมด้วยจ๊อบที่มีให้มา หลังจากนั้นเขาก็พยายามหย่อนะเิส่งพวกมันลงในน้ำทะเลเพื่อเป็อาหารปลาไป ลำบากลำบนเหลือจะกล่าว
พอหมดธุระจากที่นี่ เสี่ยวหลงเป่ากำลังก็ออกไปเพื่อเตรียมมื้อเย็นสำหรับวันนี้ เ้าแผ่นกระดานสีดำก็ดันเกิดมีสัญญาณอีกรอบ ชายหนุ่มงงงัน ขาที่กำลังก้าวเดินออกมาต้องหดกลับไป ชะงักได้ไม่นาน เขาก็ตัดสินใจปล่อยเื่นี้เอาไว้ก่อน
เมื่อจัดการกับอาหารมื้อเย็นอย่างเร่งรีบ แสงสว่างก็กำลังจะหมดลง รอบๆบ้านหลังน้อย มีแค่กองไฟกลางลานบ้าน และคบไฟที่หลงเป่าทำมันขึ้นมาแบบลวกๆพอได้ใช้งานฉาบฉวยโดยมีน้ำมันจากตัวปลาชนิดหนึ่งที่สามารถทดแทนกันได้อยู่ไม่กี่จุด
จุดไฟเสร็จ เสี่ยวหลงเป่าก็เดินกลับไปยังห้องพักของเขาอีกครั้งเพื่ออ่านข้อความที่น่าจะเป็ภารกิจที่สาม
เมื่ออ่านจบ เสี่ยวหลงเป่าแทบอยากจะขย้อนเนื้อปลาทั้งหมดในกะเพาะอาหารออกมาเสียให้ได้ ภารกิจที่สามเหมือนค้อนที่ทุบลงบนศีรษะของเขาต่อจากภารกิจอย่างที่สอง เสี่ยวหลงเป่าแทบจะปล่อยโฮด้วยความอดอั้นใจ
เขาเป็เ้าของเกาะมิใช่เหรอ?
เหตุใดตนเขาถึงไม่เห็นจะเหมือนอย่างที่ว่าเล่า?
[ภารกิจอย่างที่ 3 - จงหมั่นเพาะพันธุ์ไก่ฟ้าอย่างเต็มภาคภูมิ]
ของที่ตำหนักมอบให้
1.คอกสำหรับไก่ฟ้าเต็มวัย 2.ยาเร่งการเจริญพันธุ์ 3.อาหารเสริมสำหรับไก่ฟ้า
4.พื้นที่สำหรับให้ไก่ฟักไข่ 5.พื้นที่สำหรับลูกไก่
ของทั้งหมดจะถูกมอบให้ในวันรุ่งขึ้น
เงื่อนไขภารกิจ - จงขยายพันธุ์ไก่ฟ้าตามที่กำหนด เป้าหมายไม่เกินสองเดือน
เ้าของเกาะต้องใช้ไข่ไก่ที่มอบให้ในการฟักลูกไก่ หรือได้รับความช่วยเหลือจากแม่ไก่
หากสำเร็จสามารถนำผลผลิตแลกเปลี่ยนกับตำหนักนิรันดร์กาลได้
ได้รับเมล็ดพันธุ์ที่กำหนดไว้แล้ว 1 ชนิด ,สุ่มเมล็ดพันธุ์อีก 1 ครั้ง, สุ่มวงล้อสัตว์เลี้ยง 1 ครั้ง
หากล้มเหลว เป็ไปไม่ได้ที่ภารกิจแสนง่ายจะล้มเหลว หากล้มเหลวจะนับเวลาใหม่
เหตุการณ์ชวนท้อแท้ยังคงไม่จบไม่สิ้น
[ภารกิจอย่างที่ 4 - จงกลายมาเป็ผู้ฝึกตนระดับแรกเริ่มอย่างเต็มภาคภูมิเสีย]
เป้าหมายของเ้าของเกาะคือต้องเป็ผู้ยิ่งใหญ่เหนือใต้หล้า เ้าของเกาะจะทำตัวเหยาะแหยะไปวันๆได้อย่างไร
ของที่ตำหนักมอบให้ - ตำราเคล็ดวิชา'หมู่ปลาพุ่งทะยาน เปลี่ยนแปรดุจั' (วิธีหลอมสร้างจุดตันเถียนในร่าง)
เงื่อนไขภารกิจ - ศึกษาตำราที่มอบให้และเลื่อนขั้นไปให้ถึงระดับเป็ผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้จริงให้ได้
หากสำเร็จ ได้รับ 'คัมภีร์วิถีจักรวาลสร้างดวงดาว' ,เม็ดยาชำระไขกระดูก 1 ขวด,วีถีสมาธิก่อกำเนิด-กำหนดลมหายใจ 1 เล่ม
หากล้มเหลว ไม่มีโอกาสจะล้มเหลว เ้าของเกาะจำต้องกระทำให้สำเร็จลุล่วง
เสี่ยวหลงเป่าอ่านออกเสียงทุกบรรทัดทุกตัวอักษรวนไปวนมาหลายครั้งด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ น้ำตาของเขาแทบจะไหลอยู่แล้ว ภารกิจข้อสุดท้ายทำให้หลงเป่าเตลิดไปไกล
"บัดซบเถอะ! ให้เลี้ยงไก่เก็บไข่อะไรนั่นก็ยังพอทน แต่เื่การฝึกยุทธ์ฝึกตนเล่า? นี่มันเหลือทนแล้วนะ ข้าเคยทำซะทีไหน!!! โฮ!!" เสี่ยวหลงเป่าสติแตกขึ้นมาทันใด หัวสมองของตัวเองเริ่มขาวโพลนไปหมดแล้ว เขาแทบอยากจะเป็บ้าให้รู้แล้วรู้รอด
เสี่ยวหลงเป่าสงสัยว่าตัวเองน่าจะเป็ทาสมากกว่า ชายหนุ่มฟูมฟายร้องไห้ดังลั่นไม่เเคร์อะไร ลืมคำสาบงสาบานเมื่อไม่นานสิ้น เขาะเิอารมณ์ข้างในออกมา สภาพเนื้อตัวที่ตรากตรำมานานทั้งวันราวกับถูกปลดปล่อย เสื้อผ้านักศึกษาชุดเก่าที่หลงเป่าใส่ๆ ถอดๆ และทำความสะอาดด้วยน้ำเปล่าอยู่ตลอดนั้นมีลักษณะยับยู่ยี่เกินทน
ชายหนุ่มไม่สนใจแล้ว ณ วินาทีนั้น เขาระบายความเศร้า ความสิ้นหวังทุกอย่าง ทั้งฟาดทั้งทุบกระแทกเ้าแผ่นกระดานสีดำด้วยมือเปล่าราวกับคนบ้าคนนึง
มือทั้งสองของหลงเป่าเต็มไปด้วยเื ในขณะที่กระดานสีดำไม่มีร่องเสียหายใด
"โธ่ว๊อยยยยย!!!"
เมื่อได้ระบายก็เหมือนได้ปลดปล่อยบางอย่างออกจากใจลงบ้าง เสี่ยวหลงเป่าไม่สนใจคราบเื เขาะโขึ้นไปบนเตียงไม้ของเขา มันเป็เพียงแคร่ไม้สภาพโทรมๆดูไม่จืดเท่านั้น แรงะโส่งผลทำให้แคร่ไม้ดังลั่น ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปมา
เสี่ยวหลงเป่านอนคว่ำหน้าเงียบๆอยู่แบบนั้น จนกระทั่งดวงจันทร์ลอยขึ้นไปอยู่ตรงกลางบนท้องฟ้า เนิ่นนาน เขาจึงเริ่มมีสติ เสี่ยวหลงเป่าพยายามไม่นึกถึงภารกิจเฮงซวยทั้งหลายที่ประดังกันเข้ามา ชายหนุ่มพลิกตัวเปลี่ยนมานอนหงาย คว้าหยิบเอาใบจากหลายๆใบข้างๆขึ้นมาห่มคลุมโปงทั่วทั้งตัว
แต่สุดท้าย ปากเองก็สบถด่าไอ้เ้ากระดานแผ่นสีดำแผ่นนั้นไม่หยุดหย่อนมิให้ตายดี
"ฮึกๆๆ บัด.....ซบ เอ๊ย....ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อหรอกว่า....ข้าจะทำไม่ได้ คอยดู ข้าทำได้แน่...ฮือๆ"
ชายหนุ่มบ้างก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น บ้างก็ร้องโหยหวน น้ำตาไหลพรากอยู่คนเดียวในห้องที่มืดมิด คบไฟดับลงไปแล้ว โดยมีเปลวไฟจากกองไฟด้านนอกที่ยังคงส่องสว่างอยู่อย่างไม่มีวันดับ
รอบๆด้านมีแต่ความเงียบ ได้ยินแต่เสียงลมและคลื่นทะเลกระทบเข้ากับตัวเกาะอยู่เป็ระยะๆ
เสี่ยวหลงเป่าสะอื้นร่ำไห้ พยายามเรียกขวัญกำลังใจตัวเองอยู่นาน สุดท้ายเผลอผลอยหลับไป
ท่ามกลางความสงบบนท้องทะเลและ้าเต็มไปด้วยมวลหมู่ดาวน้อยใหญ่
19K
![ชวนแม่จ๋าหนีป๊ะป๋ามาเฟีย! [ยุค80]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713762626_38851135.webp)
![[จบ] ย้อนเวลามาเป็นภรรยาท่านนายพลสุดโหดในยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1760592751_30172502.webp)