18.00 น. พื้นที่หน้าไร่ถูกจัดเป็งานเลี้ยงรื่นเริง โต๊ะกินเลี้ยงบุฟเฟ่ต์วางยาว คนงานแต่งตัวเต็มที่อย่างไม่มีใครยอมใคร แสงไฟประดับทั่วไร่ไม่เว้นแม้แต่แปลงองุ่น ระวิกับไอซ์พาหญิงชรามานั่งที่โต๊ะอาหาร พีปิ้งย่างบาร์บีคิวใส่จานแล้วเดินเข้ามาหาไอซ์ที่ยังไม่ได้อาบน้ำ
“คุณไอซ์ครับ คุณโซลาห์ยังไม่ลงมาั้แ่จัดงานเลยครับ”
“งั้นฝากงานด้วยนะครับ” ไอซ์ตอบกลับก่อนวิ่งไปที่บ้านพัก
ระวิมองตามแล้วหันมายิ้มให้หญิงชราที่ดื่มน้ำองุ่นสด เสียงเพลงบรรเลงปาร์ตี้กันเล็กน้อยแต่ก็ได้ยินไปยันบ้านพัก โซลาห์สวมชุดนอนแขนยาวนั่งเหยียดขาอยู่บนเตียงนอนคว่ำตัวหนุนหมอนเอาผ้าห่มคลุมโปงเล่นเกมมือถือพอได้ยินเสียงฝีเท้าขึ้นบันได เธอรีบหมอบวางมือถือแกล้งหลับ
“งานเลี้ยงขาดม้าดีดกะโหลก ดูไร้ชีวิตชีวาไปเยอะ” ไอซ์คว้าผ้าขนหนูมองบนเตียงนอนที่แน่นิ่งไม่ขยับ โซลาห์ลืมตาทำหน้าบูดก่อนหลับตา
“ตามใจ ถ้าไม่ไป” ไอซ์เดินเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำหลังเปิดตู้หยิบชุดที่จะใส่ออกมา โซลาห์ค่อยๆเปิดผ้าห่มถีบออกลุกขึ้นนั่งมองมือถือแล้ววางไว้บนโต๊ะ
“เฮ้อ น่าเบื่อชะมัด” โซลาห์บ่นงึมงำเดินไปจับราวระเบียงข้างต้นไม้ใหญ่ที่ปลูกไว้เก่าแก่เพื่อมองลอดไปยังงานเลี้ยงที่ดูสนุกสนานและอาหารแสนอร่อย เธอได้แต่ยืนกลืนน้ำลายลงคอด้วยความจำยอมสักพักไอซ์ก็เดินออกจากห้องน้ำพาดผ้าขนหนูเช็ดผมที่ยังไม่แห้ง สายตาของเขามองไปยังโซลาห์ที่ยืนจับระเบียงมองท้องฟ้าแล้วถอนหายใจ
“เป็อะไรของเธอ” ไอซ์เอามือเช็ดผมเดินมายืนอยู่ข้างๆโซลาห์ที่ผงะถอยหนึ่งก้าวมองเขาอย่างแปลกใจจนเ้าตัวสงสัย
“ไม่สบายหรือเปล่า ฉันบอกว่ามีอะไรให้บอกให้ เมื่อเช้ายังดีๆอยู่เลย ิญญาม้าดีดกะโหลกไปไหนซะละ” ไอซ์ขยับเข้าไปใกล้โซลาห์ที่กระเถิบออกห่างจนชิดมุม โซลาห์เบี่ยงตัวออกเมื่อจนมุมแต่มือของไอซ์จับระเบียงครอบตัวเธอไว้ทั้งสองมือ
“ฉันไม่ใช่ม้าดีดกะโหลก” เธอมองเขาพร้อมเอามือกอดอกทำหน้าบึ้ง
“งั้นเป็อะไร” ไอซ์ยื่นหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน
“เป็ลูกจ้างราคาแพง จำไว้สิ” โซลาห์เบี่ยงหน้าหลบหันหลังให้กอดอกจับหน้าอกที่ใจเต้นรัวไม่เป็จังหวะคล้ายใจจะวายอยู่รอมร่อ
“เธอแปลกนะโซลาห์ ฉันทำอะไรผิด ทำไมต้องเ็าแบบนี้ด้วย”
“คุณไม่ผิดหรอก มันผิดที่ฉันเอง ฉันไม่น่า...เลยจริงๆ” โซลาห์ก้มหน้าลงจับระเบียงส่ายหน้าไปมา ดวงตาเริ่มพร่ามัวน้ำตาคลอเบ้า โซลาห์ยกมือปาดน้ำตาก่อนรู้สึกมีมือมาโอบกระชับกอดที่เอวจากทางด้านหลัง จากน้ำตาที่ซึมจะไหลกลายเป็หดหายด้วยความอึ้ง แผงอกหนาๆแนบชิดหลังเธอก่อนเธอจะเหลียวมองใบหน้าเขายื่นมาใกล้เอียงมองเช่นกัน
“ฉันเองฉันผิดเองโซลาห์ ทุกสิ่งทุกอย่างฉันทำมันขึ้นมาทั้งนั้น ถ้าหัวใจฉันมันไม่แปรปรวนขึ้นมา”
“คุณไอซ์” โซลาห์อ้าปากค้างเริ่มสับสน
“ขอโทษนะโซลาห์ ฉันคิดว่าฉันรักเธอ ฉันรักผู้หญิงคนนี้ั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ตอนนี้ต้องบอกก่อนที่เธอจะจากฉันไป ฉันรักเธอได้ยินไหม ฉันรู้ว่าเงินซื้อใจเธอไม่ได้แต่ให้ทำยังไงเธอถึงจะรักฉันบ้าง ไม่ว่าเธอ้าอะไรฉันจะมาหาให้หมดทุกอย่าง เราเลิกเล่นเป็แฟนกันปลอมๆเถอะนะ หัวใจฉันมันคิดเกินไปแล้ว” ไอซ์เอาหน้าซบลงบนไหล่ของโซลาห์พร้อมกอดเธอแน่นจนเธอแทบหายใจไม่ออก
“ให้ทุกอย่างเลยหรอ คุณรักฉันงั้นหรอ” โซลาห์เหลียวมองไอซ์อย่างอึ้งๆ
“ใช่ ฉันอยากใช้ชีวิตร่วมกับเธอ แต่งงานกันจริงๆไหม” ไอซ์เอียงหน้ามองเธอที่ตาค้างลอบกลืนน้ำลายก่อนจะ
ปึก!
“โซลาห์!” ไอซ์ชะงักรับร่างบางสลบเป็ลมในอ้อมกอดอุ้มเธอไปนอนบนเตียง
อากาศวันใหม่ทำโซลาห์ตื่นเช้าเดินมารับลมที่ไร่พลางขมวดคิ้วนึกถึงเื่เมื่อคืนอย่างสับสนว่าจริงหรือฝัน เธอเดินไปดูพวงองุ่นอย่างใจลอยจนเจอไอซ์กับระวิอยู่กลางไร่ยืนชิมองุ่น
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณโซลาห์” ระวิหันมาทักทายพร้อมสวมหมวกของไอซ์ โซลาห์มองตาปริบๆละออกจากองุ่น
“อ้อ ค่ะ ทำอะไรอยู่หรอคะ ทำต่อสิคะ” โซลาห์มองเหลอหลามึนงงยิ้มแห้งๆ
“เรากำลังจะตัดผลองุ่นค่ะ ช่วยกันไหมคะ” ระวิเดินเข้ามาจูงมือโซลาห์ให้ยืนอยู่ข้างไอซ์ที่ถือกรรไกรส่งยิ้มให้ระวิกับโซลาห์
“เอ่อ ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันมีงานทำเยอะเลย” โซลาห์ตอบปัดๆ
“แต่วิอยากให้คุณเป็ครูสอนตัดให้นี่คะ”
“อ้าว ยังงี้ผมก็โดนเทนะสิ เพราะโซลาห์เก่งกว่าผมเยอะ” ไอซ์เหลือบมองโซลาห์ที่เอียงหน้ามองตาปริบๆก่อนจะขมวดคิ้วแล้วเกาหัวมึน
“วิยังไม่ได้เทคุณเลย แค่อยากให้คุณโซลาห์มาดูแลแทน คุยกับผู้หญิงสนุกกว่าผู้ชายนี่คะ เห็นว่าคนที่ช่วยพยุงไร่และบริษัทของจรัญทรัพย์คือคุณโซลาห์” ระวิยิ้มกว้างให้โซลาห์ทีไอซ์ทีที่ยืนคู่กัน
“แหมคุณวิ เล่นชมแฟนผมแบบนี้ เธอเขินแย่ ใช่ไหม” ไอซ์โอบเอวโซลาห์ที่สะดุ้งโหยงผงะออกมองหน้าเขา
“ฉันว่าคุณดูแลคุณวิไปดีกว่า อย่ายุ่งกับฉันเลยค่ะ” โซลาห์ละตัวออกจากเขาอย่างสับสนทำไอซ์อึ้งไปชั่วขณะ ระวิมองทั้งสองอย่างแปลกใจ พีวิ่งเข้ามาอย่างกระหืดกระหอบ
“คุณพีมีอะไรคะ” โซลาห์ถามขึ้นทันที
“คนงานตีกันวุ่นวายอยู่ที่บ้านพักครับ” สิ้นเสียงพี โซลาห์รีบวิ่งไปทันที ไอซ์กับระวิวางกรรไกรไว้ในตะกร้าก่อนวิ่งตามพีไป