ตอนที่1
พ่อเพื่อน
“พริ้งปิดเทอมนี้เธอจะไปพักที่ไหนเหรอไหนจะเื่รายได้งานพาร์ทไทม์อีกเห็นเขาจะปิดร้าน่ปิดเทอมนี่”รินเอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็ห่วง
พริ้งเป็เด็กกำพร้าที่ได้ทุนมาเรียนที่มหาลัยในเมืองเธอตัวคนเดียวไม่มีพ่อแม่หรือญาติพี่ต้อง นอกจากค่าเรียนที่ได้จากทุนการศึกษาค่ากินค่าอยู่ต้องหางานพาร์ทไทม์ทำซึ่งลำบากอยู่ไม่น้อย
“มีรุ่นพี่ชวนไปทำงานที่ร้านเอ็กซ์วายอะไรสักอย่าง พริ้งว่าจะลองไปทำดู”พริ้งเอ่ยด้วยใบหน้าใสซื่อ
“ไม่ได้!”
ไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยจบ เพื่อนชายอย่างอาทก็สวนขึ้นทันควันพริ้งเพื่อนของเขาเป็เด็กบ้านนอกซื่อๆ ไม่ทันคนอีกทั้งยังสวยน่ารักจนได้เป็ดาวมหาลัย ร้านเอ็กซ์วายกลางวันก็เป็ร้านอาหารทั่วไปแต่กลางคืนเป็คลับบาร์ เื้ัเป็ยังไงก็ไม่รู้ที่ซ่องสุมแบบนั้นเด็กบ้านนอกอย่างพริ้งมีแต่โดนหลอกแต๊ะอั๋ง เผลอๆคนชวนคงเป็แม่เล้าพาเด็กสวยๆ ไปขายให้เสี่ยหื่นกาม
“เอางี้ พริ้งไปอยู่ที่บ้านเราไหม ไปช่วยงานที่บ้านเราได้เงินเดือนแล้วไม่ต้องเสียค่าเช่าด้วย” รินเสนอ บ้านของเธอค่อนข้างฐานะดีพอสมควร
“ดีๆ เห็นด้วย แบบนั้นเราก็จะได้เจอกันบ่อยๆ” อาทเอ่ยสนับสนุน
“แบบนั้นจะดีเหรอ แล้วเป็งานอะไรล่ะ เราทำไม่เป็จะเป็ภาระรึเปล่า”พริ้งถามด้วยความเกรงใจ เธอเคยรู้มาบ้างว่าพ่อของรินกับอาทเป็นักธุรกิจเห็นว่าพวกเขาลงทุนร่วมกัน ทำให้ทั้งสองที่เจอกันบ่อยๆ พลอยสนิทกันไปด้วย
“เป็ภาระอะไรกันล่ะ เื่งานเดี๋ยวให้คุณพ่อช่วยสอน คนสวยๆ น่ารักๆอย่างพริ้งคุณพ่อเอ็นดูอยู่แล้ว” รินยิ้มร่า เธอยังจำสายตาของคุณพ่อที่เจอพริ้งครั้งแรกที่ไม่รู้ว่าเอ็นดูหรือถูกใจ แต่ถ้าถูกใจเธอก็ไม่ติดเพราะคุณพ่อเองก็โสดตัวคนเดียวมาั้แ่ที่เธออายุได้สองขวบ
“ใช่ๆ ถ้าพ่อของรินไม่ว่าก็ยังมีพ่อของเรานะ คนนั้นน่ะสายเปย์”อาทพยักหน้าหงึกหงัก เขาอยากให้พ่อเปย์เพื่อนของเขามากกว่าไปเปย์สาวๆ ข้างนอก
“ยังไงพวกเธอคุยกับพ่อก่อนดีไหม”ถึงแม้จะรู้สึกดีใจที่ได้งานและที่พัก แต่มันก็เป็แค่ความเห็นของเพื่อนทั้งสองยังไงก็ต้องถามเ้าของบ้านซะก่อน
“เธอนี่นะ” รินจิ้มแก้มนิ่มของเพื่อนอย่างเอ็นดูแล้วก็ล้วงโทรศัพท์ยกขึ้นโทรหาเบอร์คุณพ่อสุดที่รักทันไม่พอยังเปิดลำโพงให้เพื่อนได้ยินด้วย เพราะเธอมั่นใจว่ายังไงคุณพ่อสุดที่รักก็ยอมให้ความช่วยเหลือเพื่อนสนิทของเธอ
เสียงรอสายดังไม่ถึงสิบวินาทีปลายสายก็กดรับพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่พอพริ้งได้ยินก็แอบรู้สึกใจสั่นแปลกๆ
“ว่าไงริน”
“คุณพ่อคะ พอดีพริ้งเพื่อนของหนูเขาไม่มีที่พักหนูเลยอยากให้พริ้งมาพักที่บ้านเราแล้วช่วยงานที่บ้านไปด้วยได้ไหมคะ”
“เอาสิ”
ปลายสายตอบรับทันที ทำเอาทั้งสามยิ้มกว้างออกมา
“มีข้าวของเยอะไหม ให้พ่อไปช่วยขนไหม”
รินหันมามองหน้าพริ้งเป็เชิงถาม ซึ่งพริ้งก็ส่ายหน้าเป็การปฏิเสธเพราะข้าวของของเธอก็มีเพียงเสื้อผ้า และของใช้เล็กน้อยเท่านั้น
“ไม่เยอะค่ะ เดี๋ยวหนูจะช่วยขนไปเองค่ะรบกวนคุณพ่อให้แม่บ้านช่วยเตรียมห้องให้หน่อยนะคะเอาเป็ห้องทางทิศตะวันออกฝั่งเดียวกับคุณพ่อก็ได้ค่ะ เพราะห้องฝั่งห้องหนูแดดไม่ค่อยถึง”รินจัดแจงเสร็จสรรพทำเอาคนพักอาศัยอย่างพริ้งทำหน้าไม่ถูก
“ริน...”
“ได้สิ”
เสียงตอบรับทันควัน จนพริ้งรู้สึกว่าเขาตอบรับเร็วจนเกินไปแต่ก็รู้สึกสบายใจที่ทางพ่อของรินดูเหมือนจะไม่ได้มีอคติกับเธอที่เป็เพียงเด็กกำพร้าฐานะยากจนมาคบกับลูกสาวของเขา
“ไม่ต้องคิดมากนะริน พ่อศรัณย์ใจดี” อาทตบไหล่เพื่อน “ป่ะเราไปเก็บของกันดีกว่า เดี๋ยวเรากับรินช่วย”
“อื๊ม” พริ้งพยักหน้ารับเธอรู้สึกโชคดีมากที่มีเพื่อนดีอย่างรินกับอาท
บ้านของริน
กว่าจะเก็บข้าวของและคืนห้องกับเ้าของหอเสร็จก็เกือบบ่ายสามแล้วบ้านของรินอยู่ต่างจังหวัดที่ติดชายขอบทะเล ที่บ้านทำธุรกิจเลี้ยงไข่มุกการเดินทางต้องขึ้นเรือข้ามฟาก พอไปถึงฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ สวัสดีค่ะอาอิทธิ์ อยู่ด้วยเธอคะ”
“สวัสดีครับ พ่อมาด้วยก็ไม่บอก” อาทวิ่งเข้าไปทักทายพ่อ
พริ้งยกมือไหว้ด้วยความประหม่าถึงรินกับอาทจะบอกกว่าพ่อของตัวเองเป็พ่อหม้ายลูกติดอายุสี่สิบกว่าแต่ดูยังไงก็เหมือนผู้ชายอายุสามสิต้นๆ เท่านั้น
“สวัสดีค่ะ”
“อืม ไม่ต้องเกรงใจนะ เรียกอาเหมือนอาทก็ได้”ศรันย์พยักหน้ารับเสียงนิ่งขรึม ดวงตาคมกวาดมองเพื่อนของลูกที่พอจะเคยเจอมาบ้าง
“เพื่อนของอาทกับรินที่จะมาอยู่ที่นี่สักพักสินะ เรียกว่าอาอิทธิ์เถอะ”อิทธิ์ยิ้มพยักหน้าให้
เห็นดังนั้นพริ้งก็ลดความประหม่าลงบ้าง
“เอาของไปเก็บเถอะ ให้รินพาไปนะ พ่อให้แม่บ้านจัดห้องไว้ละ”
“ค่า ไปเถอะพริ้ง”
เด็กสาวเดินตามเพื่อนทั้งสองไปโดยไม่ทันเห็นสายตาคมกริบทั้งสองคู่ที่มองตามหลังเธออย่างไม่ละสายตาถ้าให้พูดก็คือมองร่างของเธอไปทั้งร่าง ราวกับจะเปลื้องผ้าเธอเสียตอนนั้น
พริ้งเป็เด็กสาวหน้าตาสะสวย ตัวเล็กเอวบางแต่ส่วนที่ควรใหญ่ก็ใหญ่จนคับล้นออกมา เนื้อตัวขาวอมชมพูดูน่าจับน่าฟัดไปหมด
“ไอ้ศรันย์กูรู้นะว่ามึงคิดอะไรอยู่” อิทธิ์กระตุกยิ้มมุมปากนิ้วหนาคลึงปากแก้วเหล้าไปมา
“หึ หรือมึงไม่คิด” เป็เพื่อนกันมาตั้งนาน แต่งงานก็แต่งงานพร้อมกันมีลูกก็เกิดปีเดียวกัน สเปคผู้หญิงเป็ยังไงทำไมจะไม่รู้กัน
“แต่เด็กท่าทางซื่อๆ ใสๆ แบบนั้นจะเล่นด้วยเหรอวะ”เขาพอได้ยินจากลูกชายว่าพริ้งเป็เด็กบ้านนอกซื่อๆ
“ลองตะล่อมดูสิ เผื่อง่าย” เขากับอิทธิ์เคยเลี้ยงพวกนักศึกษามาบ้าง เพื่อนของรินกับอาทที่ผ่านๆมาก็เช่นกัน ทำทีเข้ามาทักทายเป็เพื่อนลูก แต่กลับส่งสายตาให้เขา
หลังจากทานมื้อเย็นกันเสร็จพริ้งก็ไปคุยเล่นกับรินและอาทที่ห้องฝั่งทิศตะวันตกก่อนจะแยกย้ายกันกลับห้อง
ห้องของเธออยู่ฝั่งทิศตะวันออกค่อนข้างไกลจากห้องของรินและอาทและยังเป็ห้องอยู่ติดกับศรันย์และเยื้องออกไปเป็ห้องของอิทธิ์ตอนที่ได้ยินเธอก็รู้สึกแปลกๆ ที่ต้องมาพักใกล้กับพ่อของเพื่อน แต่เธอเป็เพียงผู้อาศัยจะมาเื่มากไม่ได้
ขณะที่กำลังเดินผ่านห้องของศรันย์ เธอกลับได้ยินเสียงแปลกๆดังออกจากห้องจนต้องชะงักเท้า พอมองไปกลับเห็นประตูแง้มออกคล้ายปิดไม่สนิท
“อ่าส์ ซี๊ด...” เสียงครามทุ้มต่ำดังเล็ดลอดออกมาพร้อมกับเสียงครางของหญิงสาวที่เหมือนเป็เสียงจากโทรทัศน์
พริ้งลังเลเล็กน้อยว่าจะก้าวผ่านห้องของศรันย์ไปดีหรือไม่แต่อีกใจก็อดสงสัยไม่ได้ว่าพ่อของเพื่อนทำอะไรอยู่
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีประสบการณ์เื่อย่างว่าแต่ก็เคยดูคลิปมาบ้าง เสียงแบบนั้นฟังอย่างไรก็ไม่น่าจะเป็เสียงครางด้วยความเจ็บ
ในที่สุดความสงสัยอยากรู้ก็ชนะทุกอย่าง
พริ้งเดินย่องไปทางประตูก่อนจะมองผ่านช่องว่างเข้าไปในห้องที่สว่างจ้าพอเห็นภาพตรงหน้าดวงตาของหญิงสาวก็ต้องเบิกกว้าง
มาดนักธุรกิจเคร่งขรึมที่เห็นตอนเย็นตอนนี้กำลังเปลื้องผ้าตัวเปลือยเปล่ากำลัง่ตัวเองกับคลิปโป๊
มือหนารูดสาวแกนกายที่ทั้งยาวและใหญ่ขึ้นลงตามจังหวะการกระแทกของนักแสดงบนหน้าจอ
พริ้งจ้องภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบเป็ครั้งแรกในชีวิตที่เธอเห็นของจริงกับตา ใบหน้านวลของหญิงสาวแดงซ่านไปถึงหูเกิดความรู้สึกบางอย่างตรง่ล่างขึ้นมา
ทั้งใหญ่ ทั้งยาว ขนาดอวบออกข้างๆ จนเห็นได้ชัดรอบลำมีเส้นเืปูดโปน และพอมองดูดีๆเหมือนเห็นเม็ดเล็กๆ คล้ายมุกล้อมลอบ
“อ่าส์...” เสียงครางแหบพร่าพร้อมกับมือหนาเร่งจังหวะเร็วขึ้น
พริ้งอดไม่ได้ที่จะเบียดขาเข้าหากัน เกิดความรู้สึกเสียววูบวาบในท้องน้อง
“ให้ฉันช่วยไหม...”เสียงทุ้มต่ำกระซิบแ่ดังขึ้นเบาๆ ที่ข้างหูทำเอาหญิงสาวที่แอบถ้ำมองสะดุ้งจนเกือบร้องออกมา แต่ถูกมือหนาของอิทธิ์ปิดปากเอาไว้ทันพร้อมกับรู้สึกถึงมือหนาลูบไปที่กลางกายของเธอ
1K
