" ท่านเซียนน้อยข้าเองขอรับ จำได้ไหมขอรับ " เ้าของร่างโปร่งสีแดงค่อยๆคลายรูปร่างของมันให้เป็มนุษย์เลือกครั้งยังมีชีวิตอยู่ ก่อนจะลอยตัวออกมาจากหลังต้นไม้ยืนห่างออกไปจากค่ายกลที่ซ่งซิงเหลียนวางไว้
จะเรียกว่าไม่ไว้ใจเลยก็ไม่ได้นั่นน่ะค่ายกลพลังหยางเชียวนะแค่มันเข้าใกล้นิดเดียว ิญญาคงสูญสลายไปยมโลกไม่ได้แน่ๆ
" เ้าตามติดข้ามา ตั้งนานแล้ว ทำไมข้าจะไม่รู้ตัวคงมีแต่ เ้าสองตัวนั่นแหละที่ไม่รู้เื่อะไรเลย "
ซ่งซิงเหลียนไปมองเ้าสองตัวที่นอนหงายท้องชี้ฟ้าอยู่ พวกมันอิ่มจนไม่สามารถขยับตัวได้แล้วจริงๆ เสี่ยวเฟยและเสี่ยวฝานได้แต่มองดวงิญญาดวงนั้น อย่างงงๆ ตามติดอะไรมาตั้งนานทำไมพวกมันถึงไม่รู้ตัว ทั้งสองตัวสบตากันอย่างไม่ยอมรับความจริง กับความสามารถของพวกมัน
" ข้าน้อยตามติดท่านั้แ่ออกจากถ้ำ สมบัติโจรนั้นแล้ว ขอรับแต่กลับไม่สามารถเข้าไปในหมู่บ้านนั้นได้เทพอารักษ์นั้นเก่งกล้าเหลือเกิน ค่าอ้อนวอนขอเขาเท่าไหร่เขาก็ไม่ยอม "
ร่างโปร่งแสงสีแดง ที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองอย่างกระมิดกระเมียดทำให้ซ่งซิงเหลียนพบว่าิญญาดวงนี้เป็ชายรูปงามไม่น้อย เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ คงถูกสาวๆให้ความรักไม่น้อยเลยทีเดียว
" กุ๊กๆ/จิ๊บจิ๊บๆ " อะไรกันทำไมพวกมันไม่รู้เื่เลยว่ามีดวงิญญาตามติดเ้านายมาตั้งนาน ขายขี้หน้าขายขี้หน้าเกินไปแล้วพวกมันถึงกับถูกิญญาธรรมดาๆ ตามติดแต่ไม่รู้สึกตัวอะไรเลย นี่พวกมันยังเรียกว่าเป็ภูตินกเชื้อสายของหงส์เพลิงอยู่ไหม
อับอายอับอายมากอับอายเกินไปแล้ว ทั้งสองตัวได้แต่จิกพื้น ระบายความโกรธและโมโหปนอับอายลงหลุมศพหลุมหนึ่ง
" เอาน่าอย่าโกรธไปเลยพวกเธอทั้งสองไม่รู้สึกก็ไม่เห็นแปลก ิญญาดวงนี้ไม่ใช่ภูติผีร้ายกลับกลายเป็ิญญาชั้นสูงต้นนึง เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่คงเป็พวกเชื้อพระวงศ์ล่ะสิเ้าน่ะ " ซ่งซิงเหลียนมองดวงิญญาดวงนั้น ที่มองเธออย่างตกตะลึงกับคำเปรียบเปรยและคาดเดาของเธอ
" ใช่ขอรับข้าน้อยเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ เป็คนในเชื้อพระวงศ์จริงๆ " ถึงจะอยู่ในลำดับความสำคัญต่ำเตี้ยก็เถอะ
เมื่อนึกถึงลำดับความสำคัญของตนเองในราชวงศ์ ถึงจะบอกว่ามันไม่สำคัญแต่เชื้อสายที่สืบเนื่องไหลเวียนเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่กลับอยู่ในจุดที่เรียกว่า ใกล้ชิดบัลลังก์ที่สุด เป็ถึงผู้เคยดำรงตำแหน่งรัชทายาทเชียวนะ แต่ต้องมาตกตายเพราะยาพิษจากนางสนมตัวร้าย ว่าให้แล้วก็อับอายจนลืมเลือนไม่ลงจริงๆ
" เมื่อ 3,000 ปีก่อน ข้าน้อยเคยเป็รัชทายาทของแคว้นเป่ยซางขอรับ " มันหวังอย่างยิ่งว่า ท่านเซียนตัวน้อยจะไม่รู้ว่าแคว้นเป่ยซาง มีรัชทายาทอย่างมันอยู่
" ในบันทึกพิภพเซียนบันทึกเอาไว้ รัชทายาทของแคว้นเป่ยซาง เอียนหยาหลาน เป็ผู้ฉลาดรอบรู้ ใจดีมีเมตตาเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ เรียกได้ว่าเป็รัชทายาทหนุ่มผู้เพียบพร้อมทุกด้าน ทั้งยังรูปงามไม่น้อยแต่ก็ถูกนางสนมปีศาจฆ่าตายด้วยสุราพิษจอกเดียวจริงหรือ "
" กุ๊กๆ/จิ๊บๆ " โง่ขนาดนั้นก็สมควรตายแล้วแหละ เ้าไก่เสี่ยวเฟยและเสี่ยวฝาน มองิญญาโปร่งสีแดงนั้น ด้วยความสมเพชปนเวทนาเล็กน้อยแต่ที่เหนือกว่านั้นคือสมน้ำหน้ากับความโง่ ของดวงิญญาที่ชื่อเอียนหยาหลาน
" แล้วทำไมถึงตกต่ำขนาดนี้กลายเป็ิญญาเฝ้าสมบัติไปซะอย่างนั้น "
" ข้าน้อยถูกสะกดิญญาไว้ใน ตราลัญจกรขอรับ " เอียนหยาหลานยิ่งก้มหน้างุดลงด้วยความอับอาย เมื่อตอนยังมีชีวิตเขาเได้รับขนานนามว่าเป็ว่าที่ฮ่องเต้ ที่เก่งกาจยิ่งนักแต่กลับต้องมาตายเพราะนางสนมแถมเมื่อตายแล้วยังต้องถูกตัดนิ้วก้อย สะกดิญญาไว้ในตราลัญจกร
จบไม่สวยตายไม่ครบร่างิญญาไม่อยู่นิ้วก้อยก็หาย
" เพราะเสด็จพ่อเชื่อคำทำนายของนักพรต ที่ทูลต่อเสด็จพ่อให้กักขังดวงิญญาเขาเอาไว้เพื่อใช้พลังเสริมดวงชะตาแคว้น " และมันเหมือนมีกรรมสนองกรรมไม่กี่ปีต่อมาแคว้นเป่ยซางล่มสลายลง ก็ถูกคนชั่วครอบงำ ถูกพลังฟ้าดินทำลายด้วยทุกด้วยทุกขภัยไม่หยุดยั้ง สงสารก็แต่ประชาชนชาวที่ต้องระหกระเหยเร่ร่อนไปทั่วแผ่นดิน กว่าจะมีผู้มีบุญตั้งแคว้นใหม่ขึ้นมาก็ทำให้ชีวิตมากมายต้องสังเวยไปแล้ว
เรียกได้ว่าตัวเขาเอง กลายเป็ิญญาที่มีทั้งบุญและบาป ไม่สามารถตัดขาดจากโลกใบนี้ได้ ไร้อิสระ ถูกคนชั่วกักขงไว้ทุกข์ทรมานไว้ในตราลัญจกรหยก ถูกสับเปลี่ยนมือเรื่อยมาจนกลายเป็สมบัติโจร ที่ถูกเก็บไว้ในถ้ำแห่งนั้นจนท่านเซียนน้อยได้มาพบเจอ
" กุ๊กๆ/ จิ๊บๆ " น่าสงสาร
" ข้าปลดปล่อยเ้าไปแล้ว เ้ายัง้าอะไรอีก ข้าไม่ได้ติดหนี้เ้าหนี้ " จะมาตามทวงสมบัติหรือเธอไม่ให้หรอกนะ
" กุ๊กก " ใช่ๆๆ เ้านายตัวน้อยปลดปล่อยเ้าแลกกับสมบัติถือว่าไม่มีหนี้ติดค้างเ้าแล้วจะยังตามพวกเรามาทำไมอีกล่ะ
เอียนหยาหลาน ทรุดตัวลงกับพื้น พร้อมก้มตัวทำความเคารพแบบเต็มที่วิธีการ สองมือประสานคารวะ ในแบบที่ซ่งซิงเหลียน คุ้นเคยอย่างมากกับท่าทางแบบนี้อย่างมากกับการคารวะแบบนี้
" ข้าน้อย ยังมีห่วงขอรับ เป็ห่วงที่ ไม่ว่าผู้ใดก็คงทำให้สมปรารถนาไม่ได้นอกจากตัวเอง " เขารำพึงรำพัน ในขณะที่นึกย้อนไปเมื่อ สามพันกว่าปีก่อน ว่าเหตุใดตนเองถึงไม่สามารถเข้าเดินทางเข้าสู่ยมโลกเพื่อไปเกิดได้ นับั้แ่ที่ถูกท่านเซียนน้อยปลดปล่อยเขาก็ได้ท่องไปในโลกใบนี้ เพื่อดูวันละเวลาที่ผ่านไป คิดว่าเมื่อพอแล้วคงจะสามารถเดินทางเข้าสู่แดนยมโลกได้แต่กลับไม่สามารถทำได้เลยมันมีห่วงบางอย่างที่อยู่ในใจของเขาเสมอ มันไม่ใช่การแก้แค้น หวงสมบัติ หรือการหวาดกลัวการเกิดใหม่
แต่มันคือสิ่งที่เรียกว่าความใฝ่ฝันครั้งเมื่อมีชีวิตชีวิต
" ข้าน้อยอยากเป็ฮ่องเต้ ที่ดีคอยให้ปลอดภัยแก่ปวงชน ให้ประชาชนอยู่ดีกินดีแต่ข้าน้อยกลับไม่สามารถทำได้เลยแม้แต่น้อย นั่นคือห่วงของข้าพเ้าที่อยากรับใช้ประชา แต่ยังไม่ได้ทำเลย ข้าน้อยไม่รู้จะทำยังไงไปแดนยมโลกก็ไม่ได้ อยู่บนโลกนี้ก็ไม่ได้ จึงได้แต่ขอร้องท่านเซียน โปรดช่วยข้าน้อยด้วย "
เออนี่จะให้... จะให้ช่วยยังไง
สร้างประเทศใหม่ให้เขาปกครองหรือ อยากเป็ฮ่องเต้ที่ดีก็เข้าใจได้อยู่ นั่นคืออาจจะเป็ห้วงสุดท้ายในชีวิตที่เขาคำนึงถึงปวงประชา เอายังไงดีล่ะ เธอคิดไม่ออกเลยจริงๆ อยากรับใช้ประชาชนหรือ
อยากเป็ฮ่องเต้อยากรับใช้ประชาชน
หย๊า นี่ไม่ใช่อยากนอนก็มีหมอนมาถึงที่หรือไงท่านอาจารย์ ข้าหาผู้ช่วยให้ท่านได้แล้ว ซ่งซิงเหลียนยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงหน้าท่านอาจารย์ที่จะได้รับของขวัญจากเธอ เป็ของขวัญที่ท่านอาจารย์อยากได้นักหนา แต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อย
" ฮ่าๆๆๆๆๆ " เด็กหญิงหัวเราะลั่นสุสาน ท่านอาจารย์ข้าหาผู้ช่วยให้ท่านได้แล้ว
ทำงานเพื่อปวงประชา ิญญาในแดนยมโลกก็คือปวงประชาของเขา ถ้าอย่างนั้นก็ส่งเขาไปทำงานกับท่านอาจารย์ ก็แล้วกันคิดแบบนี่เป็การยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยทีเดียว ทั้งส่งของขวัญให้ท่านอาจารย์ที่ท่าน้าได้ อย่างตรงเป๊ะ กับเพื่อนบุญบารมีให้ตัวเอง เพราะสามารปลดเปลื้องอารมณ์ห่วงของิญญาชั้นสูงตนนี้ มองจากละอองบุญของเขาแล้วนี่เรียกว่านอกจากจะเป็ดวงิญญาชั้นสูงเมื่อครั้งยังมีชีวิตแล้วยังเป็ดวงิญญาของผู้มีบุญที่ลงมาเกิดในตอนเป็มนุษย์อีกด้วย
ความโชคดีนี้ มีเธอคนเดียวเท่านั้นที่ได้
" ฉันรู้แล้วจะช่วยเ้ายังไง " ดวงตากลมโตแย้มยิ้มพรายโค้งกลายเป็จัทร์เสี้ยวริมฝีปากเอื้อนเอ่ย ยังอ่อนโยนและมีเมตตา แต่เอียนหยาหลานกับรู้สึกว่า น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยและมีเมตตานี้รู้สึก ว่าจะมีอะไรบางอย่างซ่อนแอบอยู่ สมแล้วกลับเป็ท่านเซียนน้อย
" ขอรับ "
" ฉันจะรับเ้าเป็ศิษย์ " จากนั้นก็จะส่งเ้าเข้าแดนยมโลกไปเป็ผู้ช่วยท่านอาจารย์ของฉัน
" รับข้าน้อยเป็ศิษย์หรือขอรับ " เอียนหยาหลานแทบจะหงายหลัง เขาไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ที่รับภูติผีเป็ศิษย์ิ
ภูตผีก็เป็ได้หรือ
" กุ๊กๆๆๆๆๆ / จิ๊บๆๆๆๆๆ " ขนาดภูติผียังเป็ศิษย์ของเ้านายน้อยได้แล้วพวกมันที่ติดตามเ้านายน้อยมานานทำไมไม่ได้เป็ล่ะ ทั้งสองตัวโวยวายเสียงดังลั่นสุสาน อย่างไม่ยินยอมกับคำตัดสิน พวกมันติดตามเ้านายน้อยมาตั้งนานทำไมถึงไม่ได้รับการยอมรับ แต่ผีตัวนี้เจอกันแค่ไม่สองครั้งกลับได้รับการยอมรับให้เป็ศิษย์ นี่มันสองมาตรฐานลำเอียงชัดๆ
" กุ๊กๆๆๆ " เ้านายฉันไม่ยอมฉันไม่ยอม
" จิ๊บๆๆๆ " ไม่ยุติธรรมเ้านาย
มีผีเป็ศิษย์ไม่ผิด
จะมีไก่กับนกเป็ศิษย์ก็ไม่ผิดอีกเหมือนกัน
756
![[จบ] เข็มเงินพลิกตระกูล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717756042_4011714.webp)
