ฉินหยางสูดลมหายใจเข้าลึก เขาพุ่งตัวออกจากพุ่มไม้ไปด้วยความรวดเร็วก่อนจะไปหยุดยืนอยู่หน้าปากทางเข้าถ้ำและแหกปากะโขึ้นเสียงดังก้องไปทั่วบริเวณ
"อ้ากก!! ไอ้งูขี้เซา..ข้าอยู่ตรงนี้ออกมากินข้าสิ!!! ออกมากินข้าเลย!! ไอ้งูขี้เหร่...งูี้เี..."
จู่ ๆ ฉินหยางก็ะโแหกปากพร้อมโยกตัวไปมาตามจังหวะการพูดและยังคงะโด่าทองูเหลือมเขาเดียวออกมาไม่หยุดราวกับคนสติไม่สมประกอบ
"เ้าเด็กบ้า!! นี่มันคิดจะทำอะไรกัน...."
เสวี่ยอวี๋ที่เห็นการกระทำของฉินหยางก็ได้แต่กุมขมับและเผยสีหน้าระอาก่อนจะถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่าย
"ตัวตนที่เกิดมาท้าทาย์ต้องทำตัวบ้าบออย่างนี้เหมือนกันทุกคนเลยหรืออย่างไรกัน"
หลังจากพูดคำนี้ออกมาเสวี่ยอวี๋ก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ดูเหมือนจะทำให้เขานึกถึงเื่ราวบางอย่างขึ้นมาได้ดวงตาสีฟ้าคู่งามแฝงความคิดถึงบาง ๆ ออกมาอย่างเห็นได้ชัด เขาบ่นพึมกับตัวเองด้วยเสียงเบาก่อนร่างโปร่งใสจะลอยตัวสูงขึ้นอย่างช้า ๆ ขึ้นไปอยู่กลางอากาศเพื่อคอยสังเกตเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้
"เ้างูงี่เง่า..งูขี้ขลาดแน่จริงก็ออกมากินข้าสิ"
ฉินหยางยังคงโยกตัวไปมาและะโโหวกเหวกท้าทายงูเหลือมเขาเดียวอยู่หน้าถ้ำดูราวกับตัวตลก งูเหลือมเขาเดียวที่นอนพักอยู่ในถ้ำได้ยินเสียงร้องะโโวยวายก็เกิดความรำคาญและไม่สบอารมณ์ที่มีสิ่งมีชีวิตมาบุกรุกที่อาศัยของมัน งูเหลือมเขาเดียวลืมตาสีแดงเืขึ้นอีกครั้งมันร้องขู่ฟ่อออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะเลื้อยออกจากถ้ำด้วยความรวดเร็ว
"ฟ่ออ!!!"
งูเหลือมเขาเดียวเลื้อยมาจากถ้ำและร้องขู่ออกมาอีกครั้งหลังจากพบว่าฉินหยางยืนโยกตัวร้องะโโหวกเหวกเสียงดังระงมไปทั่วบริเวณก็โกรธเกรี้ยวขึ้นมาในทันที
"ดะ...ได้ผลมันออกมาแล้ว"
ฉินหยางร้องะโออกมาด้วยความยินดีที่แผนของตนสัมฤทธิ์ผล แต่ในระหว่างที่เขากำลังจะกล่าวบางอย่างกับงูเหลือมเขาเดียวต่ออยู่นั้นจู่ ๆ งูเหลือมเขาเดียวก็ปล่อยสายฟ้าออกมาโจมตีใส่เขาในทันที
"ไอ้เ้างูนี่ใจร้อนชะมัด ฟังข้าพูดให้จบก่อนไม่ได้หรืออย่างไร"
ฉินหยางสบถด่าออกมาประโยคหนึ่งก่อนจะเคลื่อนตัวหลบการโจมตีด้วยความรวดเร็ว เขาะโดีดตัวลอยไปกลาง หลบการโจมตีของงูเหลือมเขาเดียวได้อย่างหวิดหวิดก่อนจะตีลังกาพลิกตัวลงพื้นในเวลาต่อมา
ตู้มมม!!!
เสียงการโจมตีของงูเหลือมเขาเดียวกระทบพื้นห่างออกไปจากบริเวณที่ฉินหยางยืนอยู่ไม่ไกล เกิดเสียงะเิดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
หลังจากหลบการโจมตีของงูเหลือมเขาเดียวได้แล้ว ฉินหยางก็เร่งฝีเท้าออกวิ่งไปทางด้านข้างด้วยความรวดเร็ว เขาวิ่งวนไปมาพยายามมองหาช่องทางเพื่อเข้าไปประชิดตัวตามที่เสวี่ยอวี๋ได้แนะนำ
งูเหลือมเขาเดียวเหมือนจะรับรู้ถึงความคิดของฉินหยางมันพยายามปล่อยสายฟ้าโจมตีใส่ฉินหยางเพื่อทิ้งระยะห่างไม่ให้ฉินหยางเข้ามาใกล้ ฉินหยางพยายามบุกเข้าประชิดตัวอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่เป็ผล ทุกครั้งที่ฉินหยางพยายามจะเคลื่อนที่เข้าไปใกล้มันจะยิงสายฟ้าออกมาขัดขวางเป็ก็มุดดินหลบหนีทำให้ฉินหยางไม่สามารถเข้าประชิดตัวมันได้
"เ้างูนี่ปฏิกิริยาตอบโต้เร็วมาก มันไม่ยอมเปิดช่องว่างเลยแม้แต่น้อยคงรู้สินะว่าข้าคิดจะทำอะไร"
ฉินหยางบ่นพึมพำออกมาเมื่อรู้ว่างูเหลือมเขาเดียวพยายามทิ้งระยะห่างเพื่อไม่ให้ตนได้มีโอกาสเข้าประชิดตัวของมันได้
"ข้าจะทำอย่างไรดี...ขืนเป็แบบนี้ต่อไปการต่อสู้คงไม่มีทางจบแน่"
ฉินหยางบ่นพึ่งพำออกมากับตัวเองอีกครั้ง เขาพยายามเร่งความคิดเพื่อหาทางออกจากสถานการณ์ตรงหน้านี้ แต่ในระหว่างที่ฉินหยางกำลังรวบรวมสติใช้ความคิดอยู่นั้น จู่ ๆ งูเหลือมเขาเดียวก็หยุดการโจมตีก่อนจะมุดดินหายลับไปจากสายของฉินหยาง
"แย่ละสิ!!..มันหายไปไหนแล้ว"
ฉินหยางสบถขึ้นอีกครั้งงูเหลือมเขาเดียวเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วมาเขาพยายามใช้จิตัักวาดตามหาบริเวณพื้นดินและรอบ ๆ แต่ก็ยังไม่พบตัว
แกร๊ก!!
ในระหว่างที่ฉินหยางกำลังใช้จิตัักวาดหาที่อยู่ของงูเหลือมเขาเดียวอยู่นั้นจู่ ๆ พื้นดินด้านหลังของเขาก็มีลอยแตกร้าวปรากฏขึ้นก่อนจะมีงูเหลือมลายสีดำเหลืองกระโจนออกมาจากพื้นดินหวังจะเขมือบฉินหยางเข้าไปทั้งตัว ฉินหยางััได้ถึงบางสิ่งปรากฏตัวจากทางด้านหลังเขาเบี่ยงตัวหลบไปทางด้านซ้ายเล็กน้อยในทันทีตามสัญชาตญาณแต่นั่น ทำให้เขารอดจากการจู่โจมของงูเหลือมเขาเดียวในครั้งนี้ได้อย่างหวุดหวิด
แต่ว่าการโจมตีของงูเหลือมเขาเดียวยังไม่หมดเพียงแค่นั้นเมื่อรู้ว่าการโจมตีแรกของตนไม่ได้ผล มันก็พุ่งตัวขึ้นมาจากพื้นดินด้วยความรวดเร็วก่อนจะสะบัดหางฟาดใส่ฉินหยางอย่างจังทำให้เขากระเด็นออกไปไกล
อัก!!!
ฉินหยางกระเด็นไปไกลหลายจั้งก่อนจะกระอักเืออกมาคำหนึ่ง เขาพยายามตั้งสติพลิกตัวกลางอากาศก่อนจะยันเท้าลงพื้นได้อย่างปลอดภัย แต่ด้วยความแรงจากการโจมตีของงูเหลือมเขาเดียวทำให้เขาต้องถอยหลังไปไกลจนเกิดรอยลากเป็ทางยาวหลายจั้ง ก่อนเขาจะสามารถหยุดและทรงตัวยืนหยัดได้ในที่สุด
"ไอ้เ้านี่แข็งแกร่งเป็บ้าเลย..ขืนเป็แบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่"
ฉินหยางเริ่มหอบหายใจถี่ขึ้นเขาพยายามเร่งความคิดประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ร่างกายยังคงเคลื่อนตัวหลบหลีกการโจมตีของงูเหลือมเขาเดียวไปมาไม่หยุด
ผ่านไปไม่นานดูเหมือนเขาจะคิดอะไรบางอย่างได้ก่อนจะเริ่มออกตัววิ่งไปอีกฝั่งหนึ่งในทันทีพร้อมประสานผ่ามือทำสัญลักษณ์แปลก ๆ ออกมา
เสวี่ยอวี๋ยังคงยืนมองเหตุการณ์ต่าง ๆ จากบนฟ้าด้วยใบหน้าเรียบเฉยดูราวกับว่าการต่อสู้เบื้องหน้าไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นหรือรู้สึกสนใจอันใดแต่จู่ ๆ สิ่งที่ฉินหยางกำลังจะทำต่อไปนี้ก็ทำให้เสวี่ยอวี๋ต้องหลี่ตาแคบลง
ฉินหยางออกตัววิ่งไปด้านข้างของงูเหลือมเขาเดียวโดยเว้นระยะห่างไว้พอสมควร ก่อนจะประสานมือเป็สัญลักษณ์แปลก ๆ และะโก้องว่า
"เพลิงศักดิ์สิทธิ์"
หลังจากฉินหยางะโก้องไม่นานเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่มีขนาดและลักษณะคล้ายลูกฟุตบอล 5 ลูก ก็ปรากฏออกมาหมุนวนโคจรอยู่ทางด้านหลังของฉินหยาง
"หืมม...นั่นมัน.."
เสวี่ยอวี๋มองเห็นการกระทำของฉินหยางก็หลี่ตาแคบลงและครุ่นคิดบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใดต่อ
ส่วนงูเหลือมเขาเดียวที่สังเกตเห็นการกระทำของฉินหยางสัญชาตญาณของมันก็ร้องเตือนถึงอันตรายมันขู่ร้องออกมาอีกครั้งก่อนจะเคลื่อนตัวเพื่อทิ้งระยะห่างพร้อมปล่อยสายฟ้าออกมาโจมตีอย่างต่อเนื่องเพื่อหวังจะสะกัดกั้นการกระทำของฉินหยาง
เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!
ตู้มม ตู้มม!! ตู้มม!!
ตู้มม!! ตู้มม!!
เสียงะเิจากการปล่อยสายฟ้าโจมตีใส่ฉินหยางดังถี่ขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฉินหยางเคลื่อนที่หลบหลีกไปมาด้วยความรวดเร็วจนสายตาเเทบจะไม่สามารถมองตามได้ทัน ก่อนจะสะบัดมือชี้ไปทางด้านของงูเหลือมเขาเดียวและะโขึ้นว่า
"ถ้าเข้าประชิดตัวไม่ได้เช่นนั้นละก็...ไป!!"
ทันใดนั้นบอลเพลิงที่อยู่ด้านหลังของฉินหยางก็หมุนวนโคจรก่อนจะพุ่งตัวออกไปทางงูเหลือมเขาเดียวในทันที
สัญชาตญาณของงูเหลือมเขาเดียวร้องเตือนอันตรายจากบอลเพลิงตรงหน้ามันไม่รอช้ารีบ มุดดินไปจากบริเวณนั้นอีกครั้งในทันที
ตู้ม!!
เสียงบอลเพลิงที่ฉินหยางปล่อยออกไปะเิขึ้นบริเวณที่งูเหลือมเขาเดียวเคยอยู่หลังจากหายตัวไปไม่นาน ฉินหยางเริ่มมีอาการหอบหายใจถี่ขึ้นแต่เขายังคงฝืนข่มมันเอาไว้ เขาใช้จิตัักวาดหาที่อยู่ของงูเหลือมเขาเดียวหลังจากนั้นเขาก็ชี้นิ้วไปยังที่ว่าบริเวณทางฟังซ้ายมือของเขาก่อนที่บอลเพลิงอีกลูกหนึ่งจะพุ่งออกไปตามคำสั่งทันที
แกร็ก!!
เสียงพื้นดินบริเวณที่บอลเพลิงพุ่งกระทบเกิดแตกระแหงขึ้นก่อนร่างของงูั์สีดำทองจะปรากฏตัวออกมาจากตรงนั้น
ตู้มม!!!
ร่างของงูงูเหลือมเขาเดียวถูกบอลเพลิงศักดิ์สิทธิ์ของฉินหยางโจมตีเข้าอย่างจัง จนถูกแรงจากการะเิอัดกระแทกจนต้องลอยละลิ่วไปไกล
"ฟ่อออ" "ตุบ!!!"
เสียงของงูเหลือมเขาเดียวร้องออกมาด้วยความเ็ป ก่อนร่างที่ลอยกระเด็นจะตกลงกระแทกพื้นอย่างจัง ร่างกายของมันในตอนนี้เริ่มปรากฏาแและรอยจากไฟไหม้ไปทั่วทั้งร่างกาย ดวงตาสีแดงเืของมันแฝงความเจ็บและโกรธแค้นฉินหยางอย่างยิ่ง ร่างกายของมันสั่นสะท้านเพราะความโกรธดวงตาสีแดงเืเรืองแสงสว่างวาบ ก่อนพลังปราณรอบตัวของงูเหลือมจะสั่นะเืและเริ่มหมุนวนกรรโชกรุนแรงขึ้น
ฉินหยางในตอนนี้กำลังยืนหอบหายใจอย่างหนักจากการใช้พลังปราณมากเกินไปจนใกล้จะถึงขีดจำกัดของร่างกาย เมื่อเห็นปฏิกิริยาของงูเหลือมเขาเดียวตอนนี้สีหน้าของฉินหยางก็เปลี่ยนเป็ซีดขาวลงในทันที
"แย่แล้ว ไอ้งูนี่มันโกรธจริง ๆ แล้ว "
ฉินหยางหอบหายใจหนักพร้อมอุทานขึ้นกับตัวเองด้วยความตื่นตระหนกเล็กน้อย เขาพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็ปกติก่อนจะตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้อีกครั้ง
ทางด้านของงูเหลือมเขาเดียวในตอนนี้กำลังรวบรวมพลังปราณรอบตัวเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง เกิดลมกรรโชกพัดโหมกระหน่ำอยู่รอบตัวของมัน พลังปราณภายในร่างกายของมันเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนในที่สุด...
ตู้มม!!
เกิดเสียงะเิดังออกมาจากตัวของงูเหลือมเขาเดียวก่อนจะมีคลื่นพลังปราณกวาดซัดออกมารอบทิศ
แย่แล้ว!! มันยกระดับ"
ฉินหยางอุทานขึ้นพร้อมะโดีดตัวไปด้านหลังทิ้งระยะห่างจากงูเหลือมเขาเดียวให้ไกลมากขึ้น
ฟ่อออ!!!
งูเหลือมเขาเดียวกู่ร้องออกมาด้วยความยินดี ก่อนจะกลอกกลิ้งดวงตาจ้องมองฉินหยางด้วยความเคียดแค้น มันรีบพุ่งตัวเข้าใส่ฉินหยางอย่างรวดเร็วความเร็วของมันในตอนนี้เร็วกว่าก่อนหน้าอย่างมากจนไม่อาจเปรียบเทียบกันได้
ฉินหยางเห็นดังนั้นก็พยายามรวบรวมสมาธิเขาฝืนขยายจิตััมาให้กว้างขึ้นก่อนเคลื่อนไหวหลบออกไปด้านข้างและคอยใช้บอลเพลิงศักดิ์สิทธิ์ยิงสกัดการเคลื่อนไหวของงูเหลือมเขาเดียวเอาไว้
ตู้ม!!ตู้ม!!ตู้ม!!
ฉินหยางเคลื่อนที่ไปมาพร้อมยิงบอลเพลิงศักดิ์สกัดกั้นการเคลื่อนไหวของงูเหลือมเขาเดียวเป็ระยะ ๆ
หนึ่งคนหนึ่งงูเคลื่อนที่ไปมาไล่ล่ากันเกิดเสียงะเิดังขึ้นหลายครั้งส่งเสียงก้องกังวานไปทั่วบริเวณ สัตว์วิเศษน้อยใหญ่ที่อ่อนแอในบริเวณใกล้เคียงต่างพากันตื่นตระหนกรีบวิ่งหาที่หลบซ่อนตัวกันอย่างอลหมาน ความเร็วของงูเหลือมเขาเดียวดูเหมือนจะเร็วกว่าฉินหยางเบ็กน้อยมันค่อย ๆ ไล่ตามหลังฉินหยางเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
ตู้มม ตู้มม ตู้มม!!!
เสียงะเิจากการต่อสู้ของทั้งสองยังคงดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แต่ในจังหวะที่ฉินหยางกำลังเคลื่อนตัวหลบหลีกการโจมตีของงูเหลือมเขาเดียว อาการที่เกิดจากการใช้จิตััมากเกินไปก็เเสดงอาการออกมาทำให้เขาถูกสายฟ้าของงูเหลือมเขาเดียวโจมตีเข้าอย่างจัง สภาพของฉินหยางตอนนี้สะบักสะบอมดูราวจะล้มลงได้ทุกเมื่อ ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยาแ เขาใช้พลังปราณในการต่อสู้ไปจนเกือบจะเหือดแห้งและแทบจะไม่สามารถทรงตัวยืนได้ งูเหลือมเขาเดียวเห็นสภาพของฉินฉินหยางในตอนนี้ก็ร้องฟ่อออกมาด้วยความดีใจอีกครั้ง ก่อนจะเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงไปปรากฏอยู่ตรงหน้าของฉินหยางในพริบตา และสะบัดหางอันทรงพลังซัดฉินหยางจนลอยละลิ่วและกระเด็นไปไกล
อัก!!
ฉินหยางกระอักเืออกมาคำโตแขนที่เขายกขึ้นมาเพื่อป้องกันการโจมตีเมื่อครู่แตกหักจนไม่สามารถใช้การใฃได้ ฉินหยางนอนหายใจถี่รัวพยายามยันตัวลุกขึ้นแต่ก็ไม่สามารถทำได้
งูเหลือมเขาเดียวเห็นสภาพของฉินหยางก็ร้องฟ่ออกมาด้วยความสะใจก่อนจะรวบรวมสายฟ้าเตรียมจะปิดฉากการต่อสู้ครั้งนี้ลง
เสวี่ยอวี๋ที่มองสถานการณ์ทุกอย่างั้แ่ต้นจากบนฟ้า เห็นดังนั้นก็พูดกับตัวเองเสียงเบาขึ้นว่า
"ไม่ไหวแล้วสินะ"
ระหว่างพูดอยู่เขาก็ยันกายลุกขึ้นเตรียมเข้าไปช่วยเหลือฉินหยางออกมา แต่ในระหว่างที่เสวี่ยอวี๋กำลังเตรียมตัวไปช่วยเหลือและงูเหลือมเขาเดียวกำลังจะปล่อยะุสายฟ้าใส่ตัวฉินหยางอยู่นั้นเสวี่ยอวี๋ก็เหมือนจะััการเปลี่ยนเเปลงที่เกิดขึ้นกับฉินหยางได้ เขาหยุดชะงักกลางอากาศสายตาจ้องมองไปยังฉินหยางด้วยสายตาที่แฝงความรู้สึกบางอย่างก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า
"ความรู้สึกนี่มันอะไรกัน...ช่างคุ้นเคยยิ่งนักหรือว่าจะ.."
เสวี่ยอวี๋พูดพรางมองไปยังร่างกายของฉินหยางด้วยสีหน้าประหลาดใจเขาใช้จิตัักวาดสำรวจร่างกายของฉินหยางก่อนจะยืนนิ่งด้วยความตื่นตะลึง
ในระหว่างนั้นการโจมตีของงูเหลือมเขาเดียวพุ่งเข้าหาฉินหยางด้วยความรวดเร็วจนเหลือเพียงไม่กี่จั้งก็จะถึงตัวของเขา แต่ในระหว่างที่การโจมตีดังกล่าวจะถึงตัวของฉินหยางจู่ ๆ หน้ากลางหน้าผากของเขาก็เรืองแสงสว่างวาบ แสงสีเหลืองทองสาดส่อง มีจุดแสงจาง ๆ ปรากฏขึ้น ดวงตาที่เคยหม่นแสงความหวังกลับกลายเป็นิ่งสงบราวกับมีอีกตัวตนหนึ่งแฝงอยู่ในนั้น...
2K
