เสียงฝีเท้าเบา ๆ และกลิ่นหอมอ่อนจางของสมุนไพรแปลกประหลาดยังคงล่องลอยในอากาศ
หลังจากที่หญิงสาวผมแดงคนนั้น — ไอลาธีน เวลเมียร์—เดินผ่านไรเดนไปเพียงไม่กี่ก้าว เด็กหนุ่มยังไม่สามารถละสายตาจากภาพนั้นได้เลย
“เธอเป็ใครกันแน่…” เขาคิดในใจ ใบหน้าที่คล้ายจะลืมไม่ลงกับดวงตาสีฟ้าอ่อนลึกลับใต้แว่นใสสะท้อนแสงจันทร์
ทันใดนั้น เสียงทุ้มและทรงอำนาจของ อาจารย์ใหญ่ดอลมิอุส เซเรน ก็ดังขึ้นจากข้างหลัง:
“ไรเดน ธอร์น ใช่หรือไม่?”
“รุ่นพี่จะพาเธอไปยังโถงรับรอง เด็กใหม่ทุกคนจะพักที่นั่นคืนนี้ ก่อนจะเข้าสู่พิธีคัดเลือกสายในวันพรุ่งนี้”
ไรเดนพยักหน้า แม้ในใจยังไม่หยุดไหลวนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อครู่
จากเงาสะท้อนของโถงหินอ่อนขนาดใหญ่ ปรากฏร่างของนักเรียนหญิงอายุมากกว่าเขาสองสามปี สวมชุดคลุมเวทสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามาด้วยท่าทางสงบแต่มั่นคง
“ฉันชื่อเซลีน เป็รุ่นพี่ปีสาม สายเนบิวาเรน”
“ตามฉันมา เดี๋ยวเธอจะได้เจอกับเด็กใหม่คนอื่น ๆ”
ไรเดนเดินตามเธอไปตามโถงทางเดินที่ประดับด้วยโคมไฟลอยได้ แสงอ่อนจางจากเปลวเทียนสีฟ้าเหลือบม่วงส่องสะท้อนกำแพงหินเก่าที่เต็มไปด้วยอักษรเวทลึกลับราวกับมีชีวิต
ในขณะที่พวกเขาเดินผ่านหน้าต่างบานสูง แสงจันทร์ลอดผ่านกระจกหลากสีตกกระทบลงบนพื้นเป็ลวดลายคล้ายตราประจำตระกูลโบราณบางอย่าง... และในชั่วขณะหนึ่ง ไรเดนรู้สึกว่ามันสั่นไหวตามจังหวะหัวใจของเขาเอง
“หรือทั้งหมดนี้…จะไม่ใช่เื่บังเอิญ” เขาพึมพำเบา ๆ
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงห้องโถงหลังคาโดมทรงสูง มีเตาผิงกลางห้อง โต๊ะไม้ยาว และกลุ่มเด็กใหม่ที่ดูจะยังมึนงงกับโลกใบใหม่นี้ไม่ต่างจากเขา
เซลีนยิ้มบาง ๆ แล้วผายมือให้ไรเดนเดินเข้าไปด้านใน
“พักผ่อนให้เต็มที่”
ในโถงรับรองแสงจันทร์
แม้จะเป็นโถงต้อนรับ แต่บรรยากาศกลับเงียบเกินกว่าจะเรียกได้ว่า “อบอุ่น” — เพดานสูงประดับโคมแก้วลอยหมุนช้า ๆ เปล่งแสงสีครามเย็นตา โต๊ะไม้ยาววางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ และนักเรียนใหม่เริ่มจับกลุ่มพูดคุยกันเบา ๆ
ไรเดนเดินผ่านไปอย่างเงียบ ๆ พลางมองสำรวจรอบห้อง หางตาเขาสะดุดกับ หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่คนเดียวริมหน้าต่างผมสีดำสนิทของเธอไหลยาวลงมาถึงกลางหลัง เงางามราวกับหมึกกลางยามรัตติกาลเธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าต่าง — นัยน์ตาสีน้ำเงินครามเรียบนิ่ง มองออกไปยังลานกว้างที่ทอแสงจันทร์สาดส่องลงมาราวกับม่านเงิน
มีบางอย่างในตัวเธอ ที่ทำให้ไรเดนต้องหยุดเท้าไม่ใช่แค่ความสวย… แต่เป็นความนิ่งสงบที่ไม่ธรรมดา ราวกับเธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นจริง ๆ
ทันใดนั้นเอง เธอลุกขึ้น
ไรเดนสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะทำทีหันกลับ แต่หางตาก็เห็นว่าเธอเดินออกไปทางประตูด้านข้าง
เขารู้สึกบางอย่างในใจเต้นแปลก ๆไม่รู้ว่าทำไม… แต่ขากลับขยับไปเอง
เขาเดินตามออกไป โดยไม่ทันคิด
266
