“เสี่ยวเฉียง แล้วต่อไปเราจะทำยังไง เราสองคนจะไปซุกหัวนอนอยู่ที่ไหน” คุณแม่หลินถามออกมาอย่างหมดแรง สุดท้ายแล้วบ้านที่เป็สมบัติชิ้นสุดท้ายที่เธอกับสามีร่วมกันสร้างมา เธอก็เก็บมันไว้ไม่ได้
“มีเวลาอีกตั้งสิบวัน แม่อย่าเพิ่งเครียดไปก่อนสิ” หลินเฉียงแสร้งทำท่าทางสบายไม่ทุกข์ไม่ร้อน ทั้งที่ในใจเขาเวลานี้ก็เครียดมากเหมือนกัน ได้ย้อนเวลากลับมาอยู่ในครอบครัวยากจนก็ไม่เท่าไหร่ ขอแค่เขาขยันและเอาความรู้จากโลกสมัยใหม่มาใช้ทำไมเขาจะทำให้แม่อยู่อย่างสุขสบายไม่ได้ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เริ่มลงมือทำอะไรเลยด้วยซ้ำ บ้านก็จะถูกยึดไปแล้ว
คุณแม่หลินไม่เชื่อคำพูดของลูกชายเลยสักนิด สี่เดือนยังหาเงินมาจ่ายดอกเบี้ยไม่ได้ แล้วเวลาแค่สิบวันจะไปทำอะไรได้ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ “แกกลับบ้านไปก่อนก็แล้วกัน ฉันจะไปทำงานแล้ว”
“เดี๋ยวผมจะไปทำงานกับแม่ด้วยนะ”
“ไม่ต้องหรอก แกไปก็มีแต่จะไปเพิ่มภาระให้ฉัน”
“ถ้าอย่างนั้นผมกลับบ้านก่อนก็แล้วกัน” หลินเฉียงไม่ได้รบเร้าต่อ อีกอย่างเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรต่อแล้วจริงๆ ชีวิตที่แล้วถูกจางเต๋อโห้กับจางเจ๋อกดดันเื่งาน มาครั้งนี้เขายังเป็ลูกหนี้จนถูกสองคนนั้นไล่ออกจากบ้านอีก หรือเขาจะเอาชนะคนพวกนั้นไม่ได้จริงๆ หลินเฉียงเดินกลับบ้านด้วยความเซ็ง
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเดินถึงบ้านด้วยซ้ำ หลินฉีหนิงก็วิ่งมาหาด้วยท่าทางร้อนใจ “พี่เฉียง! พี่เฉียงตามผมกลับบ้านเร็ว”
“เดี๋ยวๆ นายอย่าดึงเสื้อฉันสิ เดี๋ยวเสื้อฉันก็ขาดหมดหรอก” หลินเฉียงขืนตัวไว้พร้อมกับปัดมือญาติผู้น้องออก “แล้วนายก็บอกฉันมาก่อนว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายถึงได้ดูใขนาดนี้”
“คุณปู่...คุณปู่เสียแล้วครับ” หลินฉีหนิงน้ำตาไหล “เมื่อเช้าผมจะเอาข้าวต้มเข้าไปป้อน แต่เห็นคุณยังไม่ตื่นผมก็เลยไม่ได้ปลุก คิดว่าสายๆ จะไปปลุกคุณปู่อีกครั้ง แต่เมื่อกี้พอผมเปิดประตูห้องเข้าไป คุณปู่ก็ยังนอนอยู่ในท่าเดิม ผมเห็นท่าไม่ดีจึงเดินเข้าไปเขย่าตัวก็พบว่าคุณปู่ไม่มีลมหายใจแล้ว”
“นายไปแจ้งใครหรือยัง” หลินเฉียงถามอย่างใจเย็น
“ก่อนมาหาพี่ผมแวะไปบอกหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว” หลินฉีหนิงยังคงพูดปนเสียงสะอื้น “ถ้าผมเข้าไปปลุกคุณปู่ั้แ่แรก คุณปู่คงจะไม่...”
“ไม่ใช่ความผิดของนายหรอก นายกับอาสะใภ้ดูแลท่านได้ดีมากที่สุดแล้ว” หลินเฉียงตบไหล่ลูกพี่ลูกน้อง “คุณปู่เหนื่อยมามากแล้วนะ ถึงเวลาที่ท่านจะได้พักผ่อนสักที”
พิธีศพของคุณปู่หลินจัดขึ้นเพียงสามวันและเป็พิธีที่เรียบง่ายที่สุดเนื่องจากปัญหาเื่ค่าใช้จ่าย ถึงแม้จะเป็พิธีที่เรียบง่าย แต่ก็ยังต้องใช้เงินไปหลายร้อยหยวนอยู่เหมือนกัน และเงินจำนวนนั้นก็คือเงินก้อนสุดท้ายที่คุณอาสะใภ้หลินเก็บไว้เพื่อเป็ค่าเล่าเรียนของหลินฉีหนิง
“ฉีหนิง แม่ขอโทษนะ เงินที่แม่จะเก็บไว้ให้ลูก แม่เอามาจัดงานศพให้คุณปู่หมดแล้ว” คุณอาสะใภ้หลินขอโทษลูกชาย
“ป้าก็ขอโทษแกด้วยนะที่ป้าช่วยอะไรไม่ได้เลย ทั้งที่ป้าเป็ผู้าุโคนเดียวในบ้านแท้ๆ แต่ป้าสัญญานะว่าป้าจะทำงานแล้วจะเอาเงินมาคืนแกให้ได้” คุณแม่หลินบอกหลานชายอย่างเสียใจ
“ป้าสะใภ้อย่ากดดันตัวเองขนาดนั้นเลยครับ ยังไงผมก็ยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้อยู่ดี เผลอๆ ผมอาจจะสอบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ เพราะฉะนั้นเอาเงินส่วนนี้มาใช้ก่อนก็ไม่ใช่ปัญหา อีกอย่างนี่เป็งานศพของคุณปู่นะครับ เพื่อส่งท่านเป็ครั้งสุดท้าย แล้วจะให้ผมเก็บเงินก้อนนั้นไว้ได้ยังไง” หลินฉีหนิงพูดอย่างรู้ความ
หลินเฉียงไม่ได้แสดงความคิดเห็นเพราะเขาก็ยังไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไปเหมือนกัน บ้านก็ไม่มีงานก็ยังไม่มี แล้วจะให้เขารับปากว่าจะเอาเงินมาคืนให้ญาติผู้น้องได้ยังไงกัน เขาทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาพับเก็บข้าวของเครื่องใช้ของคุณปู่หลินต่อไป
หลินเฉียงพับเสื้อผ้าเสร็จก็เปลี่ยนไปรื้อที่นอน อย่างไรข้าวของเครื่องใช้ส่วนต้วของคนตายจะเก็บไว้ในบ้านนานๆ ไม่ได้ เพราะความเชื่อที่ว่าจะทำให้ิญญาของผู้ตายยังมีห่วงและจะไม่ยอมไปสู่ภพภูมิที่ดี แต่เสื้อผ้าและเครื่องนอนของคุณปู่หลินเก่าเกินกว่าจะนำไปบริจาค วิธีเดียวที่จะทำได้ก็คงจะต้องเอาไปเผาทำลายในที่โล่ง
แต่พอหลินเฉียงสะบัดผ้าห่ม เขาก็มองเห็นซองเอกสารเก่าๆ วางอยู่ เขาจึงหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน “แม่! อาสะใภ้! เข้ามาที่นี่ทีครับ”
หลินเฉียงะโเสียงดังจนคุณแม่หลิน คุณอาสะใภ้หลิน และหลินฉีหนิงที่เก็บกวาดลานบ้านอยู่รีบวิ่งเข้ามา
“เสี่ยวเฉียง! มีอะไร! เกิดอะไรขึ้น” คุณอาสะใภ้หลินรีบถาม
“ทางที่ดีแกอย่าบอกว่าแกแค่ล้อเล่นเชียวนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาไม้กวาดมาไล่ตีแกเดี๋ยวนี้เลย” คุณแม่หลินพูดจบก็เดินไปหยิบไม้กวาดมาถือไว้ เธอจ้องไปที่ลูกชายเขม็ง “ตกลงมันเื่อะไรแกถึงะโขึ้นมาเสียงดังแบบนั้น”
“เอะอะอะไรก็จะตีผมตลอด ทำไมแม่ชอบใช้ความรุนแรงอย่างนี้เนี่ย” หลินเฉียงทำเสียงฮึดฮัด “แม่รู้ไหมว่าการใช้ความรุนแรงในครอบครัวเป็สิ่งไม่ดีแถมยังผิดกฎหมายด้วยนะครับ”
“พี่เฉียง! พี่พูดจริงหรือเปล่า” หลินฉีหนิงหันไปยิ้มให้แม่ของตัวเอง “แม่ฟังไว้นะ ใช้ความรุนแรงในครอบครัวมันผิดกฎหมาย ต่อไปแม่อย่ามาตีผมอีกเชียว”
“ผิดกฎหมายอะไร พ่อแม่ตีลูกก็เพื่ออบรมสั่งสอน อีกอย่างฉันก็ไม่ได้ตีแกจนเืตกยางออกเสียหน่อย” คุณอาสะใภ้หลินบอก
“อย่าเพิ่งพูดเื่อื่นกันเลยครับ ผมเจอกระดาษแผ่นนี้อยู่ใต้ที่นอนของคุณปู่” หลินเฉียงชูกระดาษที่ถืออยู่ในมือ “ในกระดาษแผ่นนี้เป็พินัยกรรมที่คุณปู่เขียนไว้ บ้านหลังนี้กับที่นาทั้งหมดยกให้อาสะใภ้กับฉีหนิง...”
คุณแม่หลินหันไปยิ้มให้คุณอาสะใภ้หลินอย่างจริงใจ “ดีแล้วดีแล้ว พวกเธอเหนื่อยกับการดูแลคุณพ่อมานานก็ควรจะได้รับอะไรกลับไปบ้าง”
แต่คุณอาสะใภ้หลินกลับรู้สึกลำบากใจ “แต่พี่ก็เป็คนจ่ายค่ายาให้คุณพ่อเหมือนกัน อีกอย่างบ้านของพี่ก็กำลังจะถูกยึด เอาอย่างนี้ พี่กับเสี่ยวเฉียงย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้กับฉัน”
“อาสะใภ้ไม่ต้องกังวลไปก่อนหรอกครับ ผมอ่านพินัยกรรมยังไม่จบเลย” หลินเฉียงพูดแทรกก่อนจะอ่านพินัยกรรมต่อ “คุณปู่ยกที่ดินกับโรงเลี้ยงไก่ที่ท้ายหมู่บ้านให้ผมกับแม่ครับ”
“แต่โรงเลี้ยงไก่มันร้างไปนานแล้วนะครับ แถมดินที่นั่นก็ปลูกอะไรไม่ขึ้น ผมว่าทำตามที่แม่ของผมบอกเถอะครับ ป้าสะใภ้กับพี่ชายย้ายมาอยู่กับเราที่นี่ก่อน” หลินฉีหนิงสนับสนุนคำพูดของแม่
คุณแม่หลินเหมือนกับเห็นแสงสว่างในชีวิต “ไม่ต้องหรอก ต่อให้ที่ดินแปลงนั้นจะแย่แค่ไหนแต่มันก็ยังเป็ที่ดินของเรา อีกอย่างที่คุณพ่อแบ่งที่ดินให้ก็หมายความว่าท่านไม่อยากให้เรามาอยู่ด้วยกันแล้วต้องมีปัญหากันทีหลัง ในเมื่อเราสองครอบครัวแยกบ้านกันไปนานแล้วเราก็ควรที่จะดูแลรับผิดชอบครอบครัวของตัวเอง ฉันกับเสี่ยวเฉียงจะย้ายไปที่นั่น ไม่ลำบากมาพักกับพวกเธอหรอก”
“แต่ว่า...” คุณอาสะใภ้หลินอยากจะพูดบางอย่าง
“ทำตามที่แม่ของผมบอกเถอะครับคุณอา ผมคิดว่าที่คุณปู่เขียนพินัยกรรมไว้อย่างนี้ก็เพราะไม่อยากให้เราสองครอบครัวต้องมีเื่ผิดใจกันในอนาคต อีกอย่างเราสองครอบครัวก็แยกบ้านกันมานานแล้วจริงๆ ให้กลับมาอยู่ด้วยกันเพื่อนบ้านก็เอาไปนินทากันพอดี แต่ไม่ได้หมายความว่าเราสองครอบครัวจะตัดขาดกันนะครับ เพราะเรายังต้องไปมาหาสู่และยังช่วยเหลือกันเหมือนเดิม” หลินเฉียงหันไปมองคุณแม่หลิน “ถ้าอย่างนั้นผมจะเอาพินัยกรรมฉบับนี้ไปปรึกษากับหัวหน้าหมู่บ้านแล้วก็จะเลยไปดูที่ดินแปลงนั้นด้วย แม่อยู่ที่นี่กับอาสะใภ้นะครับ”
“ผมไปด้วยสิ ผมก็อยากไปดูที่ดินแปลงนั้นเหมือนกัน” หลินฉีหนิงรีบบอก
หลินเฉียงกับหลินฉีหนิงเอาพินัยกรรมไปให้หัวหน้าหมู่บ้านดู หัวหน้าหมู่บ้านเป็พยานและยังเป็คนเขียนพินัยกรรมฉบับนั้นให้คุณปู่หลินด้วยตัวเอง หัวหน้าหมู่บ้านจึงพูดเพียงแค่ว่าหากทั้งสองครอบครัวไม่มีข้อโต้แย้ง เขาก็จะพาคุณแม่หลินกับคุณอาสะใภ้ไปทำเื่โอนกรรมสิทธิ์ที่อำเภอ ซึ่งหลินเฉียงกับหลินฉีหนิงต่างตอบรับ หัวหน้าหมู่บ้านจึงนัดวันเวลา จากนั้นสองพี่น้องก็เดินไปที่โรงเลี้ยงไก่
เมื่อหลินเฉียงเห็นที่ดินแปลงนั้นก็ต้องใ หากไม่บอกว่าที่นี่เคยเป็โรงเลี้ยงไก่มาก่อนเขาก็คงจะไม่รู้ เพราะสิ่งปลูกสร้างเ่าั้ผุพังจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม อีกทั้งหญ้าที่ขึ้นสูงจนแทบจะท่วมหัว เห็นอย่างนี้หลินเฉียงก็ชักจะท้อขึ้นมาแล้ว
“พี่เฉียง จะไหวเหรอพี่ หญ้าขึ้นสูงขนาดนี้ เราสี่คนช่วยกันถางก็ไม่รู้ว่าปีไหนจะทำเสร็จ” หลินฉีหนิงก็พูดอย่างท้อใจเช่นกัน เขาไม่ใช่คนี้เีทั้งยังขยันทำงานเอามากๆ แต่มาเห็นสภาพที่ดินแปลงนี้แล้วเขาก็มองไม่ออกจริงๆ ว่าจะทำยังไงต่อไป
“ทำไม่ไหวก็จ้างคนมาทำสิ”
“พี่ก็พูดง่ายนี่ ตอนนี้บ้านเรามีเงินที่ไหนกัน”
“อย่าเพิ่งพูดมากน่า นายเดินไปดูที่โรงเลี้ยงไก่ ฉันจะเดินไปดูตรงบ้านหลังเก่า”
“มันจะดีเหรอพี่” หลินฉีหนิงมองไปรอบๆ เขาไม่ได้กลัวผีสาง แต่บรรยากาศที่นี่มันเงียบเกินไป “เราเดินไปด้วยกันไม่ได้เหรอ”
“นายอย่าบอกนะว่านายกลัวผี ของแบบนั้นมันมีจริงที่ไหนกัน” หลินเฉียงชี้ไปบนท้องฟ้า “แดดจ้าขนาดนี้ ถ้าผีมีจริงคงถูกแดดเผาตายไปหมดแล้ว”
“พี่พูดอะไรออกมาเนี่ย ผีเผออะไร ของแบบนั้นเอามาพูดเล่นได้ที่ไหนกัน” หลินฉีหนิงเดินมาเกาะแขนหลินเฉียง “ไม่รู้ล่ะ ผมจะเดินไปกับพี่ เราสองคนต้องไม่แยกจากกัน”
หลินเฉียงแกะมือหลินฉีหนิงออกจากแขนของตนเอง “นายอยากสอบติดมหาวิทยาลัยหรือเปล่า”
“ก็ต้องอยากสอบติดอยู่แล้วสิ”
“ถ้าอยากสอบติดก็ทำตามที่ฉันบอก”
“พี่ให้ผมไปดูโรงเลี้ยงไก่ แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับการสอบ”
“ถ้านายเชื่อฟังฉัน ฉันก็จะติวหนังสือให้นายเองไง รับรองว่าครั้งนี้นายสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้แน่”
“สงสัยพี่คงโดนแดดเผาจนสมองเพี้ยนไปหมดแล้ว” หลินฉีหนิงส่ายหน้า “ถ้าอย่างนั้นผมจะเดินไปดูที่โรงเลี้ยงไก่แล้วนะ ถ้าได้ยินเสียงผมะโ พี่ต้องรีบวิ่งไปช่วยผมล่ะ”
หลินเฉียงไม่ได้สนใจน้องชาย เขาเดินไปดูบริเวณที่เคยเป็บ้านหลังเก่า จากความทรงจำของร่างเดิม บ้านหลังนี้เป็บ้านที่คุณปู่คุณย่าเคยอาศัยอยู่ หลังจากที่คุณย่าเสียชีวิต คุณปู่จึงย้ายไปอยู่ที่บ้านคุณอาสะใภ้ แต่ยังไม่ทันจะได้เดินถึงตัวบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงแกรกดังขึ้นเป็ระยะ เสียงแกรกดังขึ้นเรื่อยๆ ใจหนึ่งก็กลัวแต่อีกใจหนึ่งก็อยากจะรู้ว่าเป็เสียงอะไร
หลินเฉียงแหวกหญ้าแล้วเดินเข้าไปใกล้ตัวบ้านมากขึ้น เสียงแกรกๆ ก็ฟังชัดขึ้นเช่นกัน แต่เมื่อเขาเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตู หลินเฉียงก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขาถีบประตูอย่างแรงก่อนที่จะเดินเข้าไปในตัวบ้าน
“เ้าดำ! แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!”
164
