chapter 7
“ย้ายที่อยู่”
“ล็อบสเตอร์ของโปรดเธอ ทานให้มากหน่อย”
ฮาเดสตักเนื้อล็อบสเตอร์ใส่จานอีกฝ่าย หลังจากอยู่ร่วมกันเข้าเดือนที่สี่เขาก็สังเกตเห็นเมนูโปรดของเด็กหนุ่ม แม้ดีแลนจะไม่ได้แสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจนแต่ก็ใช่ว่าจะดูไม่ออกเสียทีเดียว
เขาสังเกตหลายอย่างว่าเด็กหนุ่มมักจะเก็บความรู้สึกของตนเองโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าจะเป็ของที่ชอบหรือของที่ไม่ชอบ แต่ทุกมื้อที่มีล็อบสเตอร์อยู่บนโต๊ะเด็กหนุ่มมักจะเจริญอาหารมากกว่าปกติถึงแม้จะทานทุกจานเท่า ๆ กัน แต่สิ่งเหล่านี้ไม่อาจรอดสายตาของเขาไปได้
“ขอบคุณครับ”
ดีแลนขานรับก่อนลอบมองใบหน้าอีกฝ่าย พักหลังนี้มักมีเมนูโปรดของเขาอยู่บนโต๊ะแทบทุกวัน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะทำการบ้านมาอย่างดีเลยทีเดียว ใช่ว่าเขาจะดูไม่ออกว่าคิงแห่งรีชอตโตคิดอย่างไรกับเขา
ั้แ่ชีวิตที่แล้ว เขาไม่เคยได้ััความรู้สึก ที่เรียกว่าความรักในแบบของคู่ชีวิตเลยสักครั้ง ลมหายใจที่ถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายไม่ควรนำความหนักอึ้งของความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงไปไว้ที่ใคร
แม้จะไม่อาจตอบรับความรู้สึกนั้นได้แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายเลย ดีแลนไม่คิดจะปิดกั้นตัวเองอีกต่อไป อย่างน้อยก็อยากจะลองััความรู้สึกนั้นสักครั้งในชีวิต
“เธอมีที่ที่อยากจะไปหรือเปล่า”
“คุณแน่ใจหรอครับว่าจะปลอดภัย”
“เราไปเดินย่อยอาหารที่สวนด้วยกันเถอะ ถือว่าออกกำลังกายไปด้วยลูกจะได้แข็งแรง”
“ตกลงครับ”
เหมือนอุณหภูมิสูงกว่าปกติฝ่ามือแกร่งชื้นไปด้วยเหงื่อเ้าของร่างกายสูงใหญ่ลอบมองมือขาวของคนตัวเล็กกว่าขณะก้าวเดินเคียงข้างกันบนทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อน บริเวณโดยรอบปกคลุมไปด้วยใบไม้เขียวชอุ่มแซมด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่คิงแห่งรีชอตโตลงทุนค้นหาข้อมูลพร้อมสั่งซื้อมันด้วยตนเอง
แม้บรรยากาศจะสุดแสนโรแมนติก แต่ภายใต้ความคิดของคนทั้งสองคนที่เดินเคียงคู่กันคนหนึ่งเป็อดีต นักฆ่าชื่อดังอีกคนเป็เ้าพ่อมาเฟียผู้ปกครองทวีปยุโรป ไม่ได้มีความรู้สึกโรแมนติกหรือชื่นชอบบรรยากาศเหล่านี้ เสียเท่าไหร่
‘ถ้าไม่ใช่เพราะอยากสวีทกับภรรยาไม่มีทางเขาจะมา เหยียบที่นี่แน่’ คิงแห่งรีชอตโตได้แต่ขบคิดอยู่ในใจ
“ทิศใต้จากตัวเมืองไป 200 ไมล์ สุดเขตแดนเป็ ทะเลสาบที่ร้างผู้คน ขึ้นเรืออีกสองชั่วโมงมีเกาะส่วนตัวที่ฉันซื้อไว้ ไม่มีใครรู้เื่นี้ฉันจะส่งเธอไปที่นั่น”
“แล้วคุณละครับ”
“ฉันก็จะอยู่กับเธอ แต่คงไม่ตลอดเธอรู้ใช่ไหมว่าฉันมีธุรกิจที่ต้องทำเยอะแค่ไหนอยู่ที่นั่นคงไม่สะดวกนัก”
“ตกลงครับ”
ดีแลนพยักหน้ารับ เด็กหนุ่มไม่อยากถามให้มากความ บางทีการไปอยู่ที่นั่นคงเหมาะสมมากกว่า ตอนนี้เข้าสู่เดือนที่ 6 ของการตั้งครรภ์ ท้องของเด็กหนุ่มยื่นออกมาพอสมควร แต่ก็ไม่มากนักเหมือนคนอ้วนลงพุงเสียมากกว่าการเคลื่อนไหวร่างกายสามารถทำได้ปกติไม่ติดขัดนัก
แต่ก็ต้องระวังเื่การใช้ชีวิตมากขึ้น
ไม่ใช่คฤหาสน์หลักของตระกูลจะไม่ปลอดภัย อย่างน้อยที่แห่งนี้ก็มีการคุ้มกันแ่ามีคนคอยตรวจตราตลอดเส้นทางกว่าสิบจุด ยากเสียยิ่งกว่ายาก หากมีผู้บุกรุกกว่าจะเข้ามาถึงบริเวณตัวคฤหาสน์คงเสียกำลังพล ไปพอสมควร มีเวลาเตรียมตัวอีกเป็ชั่วโมงสำหรับคนของรีชอตโต
ดีแลนสันนิษฐานมาเฟียหนุ่มคงพบสิ่งผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นภายในจึงได้เร่งย้ายเขาข้ามน้ำข้ามทะเล ไปอยู่อีกฟากหนึ่งของตระกูลหลัก หลีกหนีจากผู้คนให้ห่างไกลและปลอดภัยที่สุดเท่าที่ทำได้ในตอนนี้
“ตอบรับข้อเสนอของรัฐมนตรีให้อีกฝ่ายใช้ช่องทางเดินเรือเราขนส่งสินค้าล็อตล่าสุดพร้อมส่งคนไปเจรจาในอีกสองวันที่จะถึงนี้ วันนั้นเราจะเดินทางกัน”
ใบหน้าคมเคร่งเครียดเป็อย่างมาก คิงแห่งรีชอตโตตอบรับข้อเสนอยอมให้รัฐมนตรีคนปัจจุบัน ตัวอันตรายที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ
อีกฝ่าย้าใช้เส้นทางของรีชอตโตในการขนส่งสินค้าผิดกฎหมายแลกกับเงินจำนวนสามสิบล้านเหรียญ ถึงเงินจำนวนนี้จะเป็จำนวนที่มากกว่ากำไรของยอดขายสินค้าของตระกูลในหนึ่งเที่ยว
แต่ก็แลกมาด้วยความเสี่ยงที่หากอีกฝ่ายโดนจับได้ตระกูลรีชอตโตจะต้องถูกลากไปเอี่ยวด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงปัดตกข้อเสนอของอีกฝ่ายมาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ถือว่าข้อเสนอนั้นค่อนข้างมีประโยชน์ในการเคลื่อนย้ายตัวคน
“เตรียมแพทย์ให้พร้อม เราจะคลอดเด็กที่นั่น”
ภารกิจในครั้งนี้ต้องรอบคอบเป็อย่างมากการดำเนินการทุกอย่างหรือของที่ซื้อมาทุกชิ้นล้วนผ่านมือคิงแห่งรีชอตโตทั้งสิ้น กระทั่งแพทย์ประจำตระกูลยังไม่มีโอกาสได้ ทำคลอดทายาทคนถัดไป ขึ้นชื่อว่าคนของรีชอตโตย่อมถูก จับตามองโดยเฉพาะแพทย์ประจำตระกูลด้วยแล้ว
หลังจากสัมภาระจำเป็ทุกอย่างถูกจัดเตรียมอย่างครบถ้วนในระยะเวลาเพียงสองวัน สูตินรีแพทย์หญิงฝีมือดีจากโรงพยาบาลรัฐภายใต้หุ้นส่วนของรีชอตโตถูกส่งตัวไปยังเกาะทันที เธอลงนามในเอกสารยืนยันเก็บความลับไปจนตาย
หากผิดสัญญาญาติพี่น้องของเธอจะถูกกำจัดทันที หลังจากทำคลอดทายาทคนต่อไปของรีชอตโตสำเร็จเธอจะกลายมาเป็แพทย์ประจำตระกูลอีกคนของรีชอตโต
เครื่องมือแพทย์ถูกติดตั้งอย่างครบครันั้แ่วันแรกที่คิงแห่งรีชอตโตเอ่ยปาก สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งของใช้เด็กก็ถูกเตรียมพร้อมไว้เสร็จสรรพโดยฝีมือของมือขวาคนสนิท
เช้ามืดวันนั้นรถกันะุสองคันแล่นออกจากคฤหาสน์ในเวลาเดียวกัน คันหนึ่งเป็เพียงรถกันะุธรรมดาส่วนอีกคันเป็เมอร์เซเดสราคาแพงพร้อมด้วยบอดี้การ์ดกว่าสิบคัน ยานพาหนะทั้งสองคันมุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ต่างกันในเวลาต่อมา
ใช้เวลาเดินทางกว่าสิบชั่วโมงในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย ดีแลนยื่นมือไปจับฝ่ามือหยาบกร้านของอีกฝ่ายที่ยื่นมาให้เพื่อประคองตนเองลงจากเรือ เกาะแห่งนี้มีขนาดใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มากมีสัญญาณโทรศัพท์สิ่งอำนวยครบครัน
จากที่คิดว่ามีเพียงไม่กี่คนบนเกาะแห่งนี้กลับเปล่าเลย บริเวณโดยรอบบ้านหลังใหญ่ดูเหมือนว่าจะมีบ้านไม้หลังเล็ก อยู่อีกกว่าห้าหลัง
“คนพวกนี้เป็ชนเผ่าที่อาศัยอยู่ที่นี่ก่อนที่ฉันจะมา”
“แล้วเขายอมหรือครับที่คุณมาอยู่ที่นี่”
“พวกเขาไม่น่ากลัวอย่างที่คิด ฉันขอจับมือเธอได้หรือเปล่า”
“เอาสิครับ”
ดีแลนเป็ฝ่ายยื่นมือเล็กไปกุมมือชื้นเหงื่อของอีกฝ่าย หลังสังเกตว่าฮาเดสมักลอบมองมาที่มือของเขาบ่อย ๆ ดวงตากลมโตเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าที่มักจะเรียบนิ่งไม่ก็อาบไปด้วยรอยยิ้มจอมปลอมในตอนนี้กลับปรากฏรอยยิ้มแ่เบาให้ได้เห็น
เส้นผมสีหมึกชื้นเหงื่อ เสี้ยวใบหน้าคมกระทบกับแสงสุริยันในยามเย็น ดวงตาคู่นั้นที่มองมาพร้อมรอยยิ้มบางเบาส่งผลให้เด็กหนุ่มลมหายใจขาด่ไปจังหวะหนึ่ง
“เธอคงเหนื่อยหน้าเริ่มแดงแล้ว เข้าบ้านกันเถอะแดดร้อนเดี๋ยวไม่สบายเอาได้”
“อ่า ครับ”
ดีแลนไม่คิดปฏิเสธความหวังดีนั่น เด็กหนุ่มตอบรับก่อนเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในบ้านหลังใหญ่
.
.
ขอพักฉากบู๊เข้าฉากหวานให้เฮียแกไปสวีทกับเมียก่อนนะครับ
มารอดูว่าเมื่อไหร่เฮียแกจะได้กินเมียตัวเองสักที
ตอนแรกกะว่าจะให้ลูกเรารอดไปจนถึงตอนจบแต่สงสารเฮียมาก555