“อ่า…ผมก็ไม่อยากเปียกฝน”
ปกป้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นในใจก็รู้สึกดีใจนิดๆ ที่จู่ๆ เจนเนตรก็เดินควงแขนเขามันทำให้รู้ว่าทั้งสองเป็คู่รักกันจริงๆ อย่างไรอย่างนั้นเห็นอย่างนี้แล้วชวนใจเต้นอย่างไรชอบกล
ขณะที่เร่งฝีเท้ากลับไปยังรถใบหน้าคมคายแย้มยิ้มไม่หุบ ยิ่งมือเล็กเกาะแขนใหญ่แน่นขึ้นเท่าไรยิ่งทำให้หัวใจแกร่งเต้นรัวเร็วเท่านั้น
ยังไม่ทันถึงที่รถสายฟ้าก็แลบให้เห็นคนตัวเล็กโผเข้ากอดปกป้องอย่างรวดเร็วจนเขาตั้งตัวแทบไม่ติด
เปรี้ยง!!
“กรี๊ดดด!!”
ร่างบอบบางสั่นเทาในอ้อมกอดแกร่งปกป้องรีบโอบกอดเธอเอาไว้เพื่อปลอบขวัญ นึกขำที่เจนเนตรหวาดกลัวเสียงฟ้าผ่าราวกับเด็กเล็ก
“โอ๋ๆอย่ากลัวนะ”
“ฮือ…”
เอ้า!? แล้วไหงเธอต้องร้องไห้ด้วยเนี่ย ก็แค่ฟ้าผ่า โธ่
คนตัวเล็กเข่าอ่อนยวบไร้เรี่ยวแรงปกป้องต้องพยุงร่างเอาไว้ด้วยกำลังของตัวเอง เห็นเจนเนตรสั่นเป็เ้าเข้า เขาจึงตัดสินใจช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้มเร่งฝีเท้าไปยังรถคันหรูทันที
“คุณไหวไหม”
ไม่มีเสียงตอบกลับนอกจากเสียงสะอื้นไห้เท่านั้นทำให้ปกป้องรู้สึกเป็ห่วงเจนเนตรขึ้นมา ยังไม่ทันไปถึงที่รถ ร่างทั้งสองก็เปียกชุ่มด้วยเม็ดฝนที่กระหน่ำตกลงมาราวกับเทน้ำ
มือใหญ่ข้างหนึ่งเปิดประตูอย่างทุลักทุเลเพราะกำลังอุ้มร่างแน่งน้อยอยู่ด้วยวางเจนเนตรเอาไว้ที่เบาะก่อนจะเร่งรีบขึ้นรถแล้วสตาร์ตรถทันทีไม่วายคว้าเสื้อที่อยู่เบาะหลังมาเช็ดผมให้เธอ
เจนเนตรยังคงหลับตาพริ้มด้วยร่างอันสั่นเทาหลุบตามองด้วยความสงสัยว่าแท้จริงแล้วเธอกลัวฟ้าผ่าหรือกลัวอะไรกันแน่แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป ทำได้เพียงจูบหน้าผากปลอบขวัญเท่านั้น
ทันทีที่ริมฝีปากกระทบกับผิวบอบบางคนตัวสูงก็โดนรวบตัวไปกอดอีกครั้ง คราวนี้เจนเนตรกอดปกป้องแน่นยิ่งกว่าทุกครั้งเขาจึงโอบกอดเธอตอบโดยที่ยังไม่เคลื่อนรถกลับโรงแรม พออยู่ในรถเสียงฟ้าร้องไม่ดังสักเท่าไรทว่ายังคงได้ยินอยู่ดี
คนตัวเล็กสะดุ้งเป็พักๆตามเสียงฟ้าร้องครืนๆ ปกป้องลูบแผ่นหลังปลอบโยน และกอดเธออยู่อย่างนั้น
“อย่ากลัวนะคนดีผมอยู่นี่แล้ว”
ภาพในหัวพลันผุดขึ้นมาอีกครั้งเสียงฟ้าร้องช่วยกระตุ้นความทรงจำอันเลวร้ายของเจนเนตรได้เป็อย่างดีเธอเกลียดฤดูฝน เพราะมันทำให้นึกถึงเื่ที่กันต์ธีเคยทำเอาไว้
เื่ราวเลวร้ายเ่าั้ยังคงตามหลอกหลอนทุกครั้งที่เห็นฟ้าแลบได้ยินเสียงฟ้าผ่าเงาของชายร่างท้วมยังติดตา
‘เสี่ย ผมขอราคางามๆ นะ เธอสวยมาก อีกอย่างเธอเป็เมียผมด้วย’
นั่นคือเสียงสุดท้ายที่เจนเนตรได้ยินก่อนจะสลบไปหลังจากที่ถูกกันต์ธีหลอกมาขายบริการให้เ้าหนี้ของตัวเอง
พอรู้สึกตัวอีกครั้งคนพวกนั้นก็หายไปหมดแล้วรวมถึงกันต์ธีด้วย สามีแสนร้ายกาจของเจนเนตร เขาทิ้งเพียงใบหย่าเอาไว้ให้โดยมีลายเซ็นกำกับอยู่ แล้วก็หายเข้ากลีบเมฆ
จนกระทั่งตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่ากันต์ธีหนีไปกบดานที่ไหนเจนเนตรไม่มีหลักฐานเอาผิดพวกเขาเลยสักนิด เื่ราวอันโหดร้ายที่เกิดกับเธอมีแค่เพียงฟ้าที่รู้คนเดียว
นี่จึงเป็สาเหตุที่เจนเนตรหลอนเสียงฟ้าผ่าสุดหัวใจตอนนี้ทำได้เพียงพึ่งพิงอ้อมกอดของปกป้องปลอบขวัญเธอเท่านั้น เขาไม่ได้คิดจะลวนลามเธอนอกจากกอดตอบและปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม
น่าแปลกยามที่เจนเนตรอ่อนแอกลับยอมให้ปกป้องอยู่เคียงข้างหากปกติแล้วชายหนุ่มคนอื่นไม่สามารถเข้าใกล้เธอได้
จำได้ว่าครั้งหนึ่งเจนเนตรอยู่กับคู่เดตของตัวเองวันนั้นบังเอิญฝนตกอย่างหนักฟ้าร้องกึกก้อง เธอหวาดกลัวเสียจนมุดกายเข้าไปใต้เตียงไม่ยอมให้ชายหนุ่มได้เข้าใกล้
่หน้าฝนจึงเป็ฤดูโสดของเจนเนตรไปโดยปริยายเพราะไม่อยากให้ใครมาเห็นสภาพดูไม่ได้ของเธอ
อยู่ในอ้อมกอดของปกป้องเนิ่นนานจนกระทั่งผล็อยหลับไปั้แ่เมื่อไรก็ไม่รู้พอรู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่าเจนเนตรอยู่ที่โรงแรมแล้วอีกทั้งยังนอนอยู่บนเตียงของเธอด้วย งัวเงียลุกขึ้นมาเห็นโคมไฟหัวเตียงเปิดอยู่ทว่าไร้เงาของปกป้อง ดูเหมือนว่าเขาจะกลับห้องตัวเองไปแล้ว
หลุบตามองชุดที่สวมใส่ถึงกับใเบิกตากว้างมือทั้งสองพลันสำรวจตามตัวพบว่าชุดชั้นในถูกถอดออกตอนนี้เจนเนตรสวมเพียงชุดนอนเนื้อบางเบาเท่านั้น
“อย่าบอกนะว่าเขาเปลี่ยนชุดให้ฉัน”
ปกติเจนเนตรหลับลึกเสียด้วยสิหากปกป้องเป็คนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจนเนตรจริงมีหวังเขาคงแอบลักหลับเธอไปแล้วกระมัง
“บ้าจริง”
ไม่น่าเลยก็รู้อยู่ว่าปกป้องเป็เสือผู้หญิง ดันเผลอหลับในอ้อมกอดเขาเสียได้ ลุกขึ้นไปเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดบล็อกเบอร์โทรของเขากดโทรออกไปหาคนตัวสูงทันที ไม่นานปลายสายก็มีเสียงทุ้มดังขึ้น
[ว่าไงครับ คุณตื่นแล้วเหรอ]
“ค่ะว่าแต่คุณเปลี่ยนชุดให้ฉันเหรอ”
[ใช่ ก็คุณตัวเปียก ผมกลัวว่าอาจทำให้คุณป่วยได้จึงถือวิสาสะเปลี่ยนชุดให้คุณ]
น้ำเสียงราบเรียบของอีกฝ่ายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจนเนตรเท่านั้น ยิ่งทำให้เธอกังวลเข้าไปอีก ทุกส่วนในร่างกายถูกเขาเห็นหมดแล้วทั้งที่ยังไม่ได้เป็อะไรกันพลางบิดสะโพกไปมาเช็กท่อนล่างว่าโดนอะไรล่วงล้ำเข้าไปหรือไม่
แต่ร่างกายฟ้องกลับมาว่าไม่มีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาข้างในทำให้รู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่งยังคงไม่หายสงสัยจึงเอ่ยถามออกไปเพื่อความแน่ใจ
“แค่เปลี่ยนชุดใช่ไหมคะ”
“ครับ”
“คุณไม่ได้…เอ่อ ไม่ได้ทำอะไรฉันแน่นะ”
“คุณเห็นผมเป็คนฉวยโอกาสขนาดนั้นเลยเหรอ”
ยิ่งกว่าฉวยโอกาสปกป้องยังเคยทำมาแล้วก็ตอนนั้นอย่างไร ตอนที่อยู่ในห้องน้ำของดิสนีย์แลนด์เขารุกหนักใส่เจนเนตรอย่างไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
ไม่กลัวแม้แต่จะมีใครมาเห็น
แล้วตอนนี้มีโอกาสอยู่สองต่อสองอีกทั้งเจนเนตรยังไม่ได้สติ มีหรือปกป้องจะไม่คว้าโอกาสนี้เอาไว้
“ฉันไม่ไว้ใจ”
“ผมไม่ทำร้ายคนที่กำลังอ่อนแอหรอกสบายใจได้”
น้ำเสียงทุ้มสั่นเล็กน้อยราวกับปกป้องเข้าใจความรู้สึกของเจนเนตรเป็อย่างดี เผลอทำให้เธอหวั่นไหวเล็กน้อยขอบตาเอ่อคลอเบ้าด้วยหยาดน้ำใส แต่ก็พยายามสะกดกลั้นมันเอาไว้อย่างยากเย็น
“ขอบคุณค่ะ”
“แต่ผมจองด้วยสายตาคู่นี้หมดทุกซอกทุกมุมแล้วรอให้คุณยินยอมก่อนค่อยทำเื่อย่างว่า”
คนลามก!
เจนเนตรอุตส่าห์ซึ้งในน้ำใจอันประเสริฐของปกป้องแต่มันได้แค่ครู่เดียว เธอก็พาลโกรธเขาอีกแล้ว
“ฉันไม่ให้ค่ะ!”
“ไม่ให้ก็ไม่เอาผมรอได้”
ดูคนหน้าด้านเถอะเธอบอกว่าไม่ให้ เขายังจะรอ บ้าที่สุด!
1K
![Hi Darling สวัสดีครับที่รัก...เราจะรักกันได้หรือยัง? [ตอนจบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632313647_13463526.webp)
